Ov Sulfur

Τα έχουμε ξαναπεί βασικά, το deathcore διανύει μια πολύ σημαντική περίοδο τελευταία. Τα δύο συν ένα βασικά ρεύματα που έχουν σχηματιστεί στο εσωτερικό του χώρου είναι, νομίζω, ορατά πλέον σε οποιοδήποτε ασχολείται με τον ήχο και παρακολουθεί τις κυκλοφορίες του. Στη μια πλευρά στέκεται το συμφωνικό που ανεβαίνει και παίρνει θέση ανάμεσα στα πιο επιτυχημένα κομμάτια της σκληρής μουσικής. Οι Lorna Shore έχουν εκτοξευθεί αλλά και οι Shadow Of Intent, Mental Cruelty, Disembodied Tyrant (να θυμήσω ότι αυτοί ακόμα δεν έχουν βγάλει δίσκο και έχουν ήδη τρομερό hype στα χέρια τους), Drown In Sulphur και πολλοί άλλοι να ακολουθούν. Μέχρι και οι Despised Icon πρόσθεσαν τέτοια χαρακτηριστικά στον ήχο τους!

Σε αυτό το ρεύμα λοιπόν ανήκουν και οι Αμερικανοί Ov Sulfur, που το ‘23 κυκλοφόρησαν το πολύ αξιόλογο ντεμπούτο τους, "The Burden Ov Faith" και τώρα το δεύτερο δίσκο τους. Το να σταθούμε πάλι στην επιρροή των Dimmu Borgir - Behemoth - Septicflesh και μεταγενέστερα Fleshgod Apocalypse και Anaal Nathrakh στη διαμόρφωση του συγκεκριμένου ήχου θα αρχίσει να κουράζει πιστεύω. Πάμε λοιπόν στο δίσκο.

Πρώτα απ' όλα η εισαγωγή τα σπάει. Breakdown στο breakdown, δεν την κάνεις skip ποτέ. Η πρώτη φάση του άλμπουμ αποτελείται από τα "Seed", "Forlorn" και "Vast Eternal". Ήδη μια ξεκάθαρη εικόνα της κατεύθυνσης των Ov Sulfur σχηματίζεται. Το deathcore τους δε στηρίζεται αποκλειστικά στις εξωπραγματικές ταχύτητες, δεν είναι καν το κυρίαρχο αυτό θα έλεγα. Έχει αρκετά riff πιο βατά και κατανοητά, με το συμφωνικό στοιχείο πάντως να είναι καθοριστικό. Ουσιαστικά είναι ακόμα πιο κοντα στο εμπορικό extreme metal ων late 90s early 00s από τις υπόλοιπες μπάντες του ήχου. Η horror αισθητική, παρούσα τόσο στη μουσική όσο και στα video, διαμορφώνει έντονα την κατεύθυνση του "Endless".

Σημαντικό ρόλο στα συγκροτήματα αυτού του χώρου παίζει το επίπεδο των φωνητικών τους. Ε, οι Ov Sulfur έχουν πράγματα να πουν εδώ. Οι Ricky Hoover και Chase Wilson δίνουν δύο φωνές, με τον πρώτο να βγάζει ένα κάρο διαφορετικά κάφρικα (και ότι animal sounds μπορείς να φανταστείς) προσθέτοντας όμως επιπλέον και καθαρά, ενώ ο δεύτερος δίνει καθαρά μεν - αλλά πολύ γρεζάτα.

Οι όποιες αδυναμίες ως εδώ είναι μικρές. Στο "Seed" ένα μεχ εφεδάκι που χρησιμοποιείται στη φωνή και σε βγάζει για λίγο από το κλίμα, αλλά ευτυχώς είναι μεμονωμένο. Η κάπως τετριμμένη εισαγωγή στο "Forlorn", που όμως είναι πολύ σύντομη, ενώ αντίθετα το "Vast Eternal" δεν έχει ούτε μισή αστοχία. Αυτό, είναι κομματάρα.

Το πρώτο μέρος χωρίζεται από το δεύτερο με το "Wither". Alternative metal μπαλάντα, radio friendly (τουλάχιστον για το ραδιόφωνο της Αμερικής) με εισαγωγή που παραπέμπει λίγο στο "Fade To Black". Τα καθαρά του Ricky θυμίζουν τον Burnley και συνδυάζονται καλά με αυτά του Chase. Το κομμάτι είναι ωραίο και αυτόνομα δεν έχει κανένα πρόβλημα. Αλλά! Αλλά, στη ροή του άλμπουμ είναι ακραία άκυρο. Δεν ταιριάζει ούτε με το πριν ούτε με το μετά και τελικά το κάνω πάντα skip γιατί χαλάει τις ακροάσεις. Αντίθετα μεμονωμένα το ακούω πολύ ευκολότερα.

Το δεύτερο μέρος αποτελείται από τα "Evermore", "Dread", "Bleak" και "A World Away". Το πρώτο είναι αυτό που μου άρεσε λιγότερο. Δεν έχει κάτι κακό και είναι φτιαγμένο με δομή για single, αλλά νομίζω ότι από τη μία είναι αυτό με τις λιγότερες ποιοτικές ιδέες κι από την άλλη το breakdown του είναι forgettable. Εδώ να σημειώσω ότι γενικά τα breakdown δεν ειναι στα δυνατότερα στοιχεία του άλμπουμ. Θα τα ήθελα δηλαδή, στην πλειοψηφία τους, πιο απολαυστικά όταν πέφτουν. Μετά μπαίνουμε όμως σε κομματάρες. Όλα με συμμετοχές που φαίνεται να έχουν δώσει το κάτι παραπάνω, καλές ενορχηστρώσεις και σωστή ατμόσφαιρα που δε σπάει. Δεν υπολείπεται κανένα από αυτά, αλλά το "A World Away" είναι, μαζί με το "Vast Eternal" το καλύτερο του δίσκου.

Το κλείσιμο του άλμπουμ έρχεται πάλι με μπαλάντα. Αν και δεν είναι σημαντικά καλύτερη από την προηγούμενη, για μένα βέβαια κερδίζει στις λεπτομέρειες, επειδή βρίσκεται στο τέλος του άλμπουμ και δεν το κόβει στη μέση, είμαι πολύ πιο fan αυτής. Η δομή, παρόμοια κατά βάση με της άλλης, μου έφερε στο μυαλό το "Evil Angel" των Breaking Benjamin (κομματάρα και μπαντάρα λέμε ρε). Θα κερδίσει σίγουρα ακροάσεις και μόνο του.

Τώρα, σε ποιά απευθύνεται αυτό το άλμπουμ. Ε, σίγουρα σε αυτά που δηλώνουν οπαδοί της Lorna και του συμφωνικού deathcore in general, μάλλον σε όσα γουστάρουν Dimmu Borgir εποχής "Puritanical" ή Septicflesh, αλλά σε συγκεκριμένα σημεία μπορεί να ταιριάξει και με το ακροατήριο του melodic metalcore ή του ραδιοφωνικού alt metal. Το τελευταίο υπό προϋποθέσεις, γιατί ακόμα κι εκεί έχει αυτά τα extreme horror vibes. Συνολικά είναι μια σχετικά καλή δουλειά που ανοίγει λογαριασμό από νωρίς για το deathcore του 2026, αλλά ως μπόνους διαθέτει κάποια κομμάτια που είναι πραγματικά πολύ ωραία.