My Metallica Story - Στη Ριζούπολη το '99

Που λέτε γεννήθηκα το 1983, αυτό σημαίνει ότι μεγάλωσα την εποχή που το mtv μεσουρανούσε, η μουσική έφτανε σε μας από το ραδιόφωνο, την τηλεόραση, τα μεγάλα μεταλό-περιοδικά και τον υπάλληλο στο δισκοπωλείο που πηγαίναμε για ψώνια. Πέτυχα λοιπόν τους Metallica στο peak του χαμού γιατί φλωρέψανε, κουρεύτηκαν και σταμάτησαν να παίζουν thrash. Τί thrash βασικά, metal γενικότερα! Το "Until It Sleeps" ήταν το πρώτο κομμάτι τους που έμαθα όταν βγήκε, από το video στην τηλεόραση εννοείται, ενώ το "Load" ήταν ο δίσκος που λατρεύαμε να κράζουμε ως κοινότητα, αλλά ταυτόχρονα έχω ακούσει, κι ακόμα ακούω, αμέτρητες φορές. Ωραίες μέρες θα πω, αλλά η αλήθεια λέει ότι τις θυμάμαι ως τέτοιες και γιατί αυτά ήταν τα χρόνια μου.

Το 1997 ήταν η πρώτη φορά που περίμενα δίσκο Metallica να βγει, που περίμενα πως και πως τα single με την (χωρίς λόγο στην πραγματικότητα) ελπίδα να γυρίσουν σε πιο βαρύ ήχο και που δε θα ξεχάσω ποτέ τον (ένα χρόνο μεγαλύτερο) συμμαθητή, που άκουγε κατά βάση rave, να έρχεται και να μας λέει ότι άκουσε ακυκλοφόρητο τραγούδι από το "Reload" και είναι κανονικό Metallica! Άλλο level εποχές και άλλες οι διαστάσεις που έπαιρναν οι μύθοι κι οι ιστορίες τότε.

Το 1999 είμαι πια 16 χρονών, έχω αγοράσει όχι μόνο όλα τα Metallica αλλά η φάση είναι ότι ήδη εδώ και πέντε - έξι χρόνια όλο μου το χαρτζιλίκι πάει σε κασέτες και cd. Η ανακοίνωση έφερε σεισμό στη ζωή μας. «Ρε μαλάκες έρχονται οι Metallica!», η κουβέντα αυτή ακούγονταν παντού. Ταυτόχρονα οι λίγο μεγαλύτεροι μας πετάγανε στα μούτρα το παντοτινό «Τους είδα τότε που έπρεπε, δε με νοιάζουν πια οι φλώροι, οι λεφτάλικα…». Για μας όμως, που ήμασταν πολύ μικροί το ‘93, ήταν συνταρακτικό το ότι θα τους βλέπαμε.

Το εισιτήριο έφτασε στα χέρια μου ως δώρο από την παρέα για τα γενέθλιά μου, και είναι από αυτά τα δώρα που δεν ξεχνάς ποτέ. Η συγκυρία που το live έπεφτε ακριβώς με το τέλος των εξετάσεων στο σχολείο είναι εξαιρετική και όλα έχουν στηθεί σωστά για να ζήσουμε κάτι μοναδικό. Έλα μου όμως που δεν είχαμε ιδέα!

Η συναυλία της Ριζούπολης δεν ήταν η πρώτη μου, ούτε καν από τις πρώτες βασικά, κι όμως τα συναισθήματα που μου ξυπνάνε οι αναμνήσεις από εκεί είναι ακριβώς τέτοιας υφής. Θυμάμαι τους Monster Magnet να είναι φανταστικοί και να μας κάνουν να αγοράζουμε το "Powertrip" τις αμέσως επόμενες ημέρες, θυμάμαι την κοσμοσυρροή που οδηγούσε στο γήπεδο, που έμοιαζε τελείως διαφορετική από αυτή των Megadeth, Dickinson και Grip Inc της προ-προηγούμενης χρονιάς, θυμάμαι να βλέπουμε παντού μεταλάδες ντυμένους παρόμοια με εμάς, αλλά και τις προβλέψεις που κάναμε για το setlist που θα δούμε!

Δεν υπάρχει περίπτωση να ξανανιώσω αυτό το σοκ της μπότας που έσκασε μέσα μου στο τότε soundcheck, το ψάχνω σε κάθε μεγάλο live, αλλά μάταια. Δεν υπάρχει περίπτωση να φάω άλλη σφαλιάρα τόσο ηχηρή όσο εκείνο το "So Fucking What" στο άνοιγμα. Κάθε σύγκριση με το πρώτο χτύπημα του "Master Of Puppets", μετά τις διασκευές, αποδεικνύεται αμείλικτη και κάθε φορά που ακούω για καλύτερο live της ζωής μου, ακούω τις μπότες του "One" που συντονίζονται με ολόκληρο το σύμπαν.

Δε γίνεται να κάνεις ανταπόκριση σε live Metallica. Δε γίνεται, γιατί δεν χωράνε οι άνθρωποι σε λέξεις. Ούτε καν σε φωτογραφίες και βιντεάκια. Έχουμε καταλήξει, μέσα σε έναν παροξυσμό υπερβολής, για να τονίσουμε την ποιότητα του καλού, να σχολιάζουμε σε ένα κάρο συναυλίες ότι ήταν εμπειρία ζωής. Σκατά στα μούτρα μας! Εμπειρία ζωής είναι μια εμφάνιση των Metallica. Τελεία και παύλα. Αυτό το κουβαλάς μαζί σου για πάντα και μένει έξω από τα μέτρα σύγκρισης με σχεδόν όλα τα άλλα.

Κάθε τόσο διαβάζουμε και για κάποια νέα μπάντα που ξεπετάγεται ότι αυτοί θα είναι οι νέοι Metallica: θράσος, αναίδεια και βλασφημία. Δεν είναι μόνο η δισκογραφία τους που σε κολλάει στον τοίχο και κάνει οτιδήποτε άλλο ακούσεις την ίδια μέρα να ακούγεται μικρό. Δεν είναι μόνο οι γιγαντιαίες εμφανίσεις τους σε όλο τον κόσμο που έχουν φτιάξει μύθους απλησίαστους. Δεν είναι ούτε το δυσθεώρητο αποτύπωμα που έχουν αφήσει στο σύνολο της σύγχρονης μουσικής. Είναι ο τρόπος που έγραψαν πάνω σε ένα σκασμό γενιές, το πώς ακούμε και πώς ζούμε μέσα στο metal. Το πώς θέλουμε να πιάσουμε κιθάρες για να παίξουμε τα riff του James και πώς γκαρίζουμε τους στίχους του μόνοι μας στο αμάξι, το μετρό ή το σαλόνι. Είναι οι αμέτρητες φορές που έχουμε ανατριχιάσει με την εισαγωγή του "Fade To Black", έχουμε δακρύσει με το "Nothing Else Matters", έχουμε κλωτσήσει τα ντουβάρια με το "Leper Messiah" και έχουμε πει: τώρα, τώρα μπαίνει για το συγκλονιστικό εκείνο σημείο του "One". Είναι ότι όλα νιώθουμε ακριβώς τί γράφω, γιατί όλα θα μπορούσαμε να τα γράψουμε. Είναι η κοινή μας κληρονομιά, μια κοινή συνείδηση που έφτιαξαν οι Metallica για όλα μας, όπου κι αν βρισκόμαστε κι από όπου κι αν ερχόμαστε, ώστε να έχουμε για πάντα ένα ακλόνητο και άφθαρτο σημείο αναφοράς.

Λιγότερο από μια βδομάδα μένει, μέχρι να ξαναδούμε τη μεγαλύτερη μπάντα του γαλαξία. Λιγότερο από μια βδομάδα για το σημαντικότερο live στη χώρα μας τα τελευταία 16 χρόνια.