Rostro Del Sol

Υπάρχουν μπάντες που αντιμετωπίζουν τη μουσική ως πεδίο αισθητικής αναζήτησης, χωρίς να εξαντλούνται στην αυτονομία της, αλλά επιχειρώντας να αρθρώσουν έναν ευρύτερο στοχασμό πάνω στην ίδια την ανθρώπινη συνθήκη, μία χειρονομία που υπερβαίνει την ηχητική υπόσταση καθεαυτήν. Οι Rostro del Sol ανήκουν σε αυτή την κατηγορία: Η διακηρυγμένη τους πρόθεση να χρησιμοποιήσουν τη μουσική ως εργαλείο συνεισφοράς προς την ανθρωπότητα λειτουργεί ως πυρήνας της καλλιτεχνικής τους ταυτότητας, και αποκτά ιδιάζουσα βαρύτητα ακριβώς επειδή ενσωματώνεται οργανικά στο ίδιο το μουσικό τους γίγνεσθαι.

Το σχήμα ιδρύθηκε το 2018 στην Πόλη του Μεξικού από τον κιθαρίστα Mitch Bálänt. Η μουσική τους κινείται σε ένα υβριδικό πεδίο, όπου το blues υπόστρωμα συναντά την jazz/fusion, ενώ το prog rock προσδίδει δομική πολυπλοκότητα και αφηγηματική προοπτική. Η πορεία τους είναι ήδη αξιοσημείωτη: το ντεμπούτο του 2021 γνώρισε μία κάποια αποδοχή, ενώ το "Blue Storm" λειτούργησε ως στάδιο εδραίωσης του ύφους τους. Σήμερα, ως εξαμελές σχήμα, με τη συμμετοχή των Joel Franco (σαξόφωνο), Jorge Trejo (μπάσο), Miguel Martell (πλήκτρα), Cassiel Chacón (τύμπανα) και Alejandro Díaz (τύμπανα και κρουστά), συγκροτούν ένα ηχητικό σύνολο που αντλεί από συγγενείς αλλά ετερόκλητες παραδόσεις: prog rock, symphonic progressive rock, jazz rock / fusion, blues και υπαινικτικό heavy psych συνυφαίνονται μέσα από εκτενή αυτοσχεδιαστικά περάσματα, καθότι instrumental επι συνόλου,  και δομές που επιβεβαιώνουν το έντεχνο ύφος τους.

Το υπό παρουσίαση "Universo 25", τρίτο κατά σειρά ολοκληρωμένο άλμπουμ τους, αντλεί την έμπνευσή του από πραγματικά επιστημονικά πειράματα σε ζώα. Η επιλογή αυτή λειτουργεί ως αφετηρία για μία ηχητική αφήγηση που αποτυπώνει καταστάσεις έντασης, αποδιοργάνωσης και, εν τέλει, υπαρξιακής φθοράς.

Η παραγωγή, την οποία ανέλαβαν από κοινού ο Mitch Bálänt και ο Jorge Trejo, με την ηχογράφηση, μίξη και το mastering να πραγματοποιούνται στο Rec-On Studio, αποτυπώνει με σαφήνεια τη φιλοδοξία του εγχειρήματος: κάθε όργανο διατηρεί τη διακριτή του παρουσία, ενώ το σύνολο αναπνέει ως ενιαίος οργανισμός. Υπό αυτό το πρίσμα, το "Universo 25" αποτελεί μία συνειδητή απόπειρα να γεφυρωθεί η τεχνική αρτιότητα με την εννοιολογική βαρύτητα, στην προσπάθειά τους να καταστεί η μουσική ένας φορέας νοήματος.

Εάν επιχειρήσει κανείς να ιχνηλατήσει τον ηχητικό χάρτη του "Universo 25", θα διαπιστώσει ότι η μπάντα οικοδομεί πάνω σε ένα σαφώς αναγνωρίσιμο - παλαιότροπο προοδευτικό υπόστρωμα, το οποίο όμως δεν εξαντλείται σε μία απλή αναπαραγωγή αισθητικών κωδίκων της δεκαετίας του ’70. Το vintage prog ιδίωμα είναι παρόν - και μάλιστα εμφατικά: εκτεταμένες συνθέσεις, οργανική ροή, αποκλειστικά μακροσκελή instrumental μέρη και μία διάχυτη αίσθηση ελευθερίας που επιτρέπει στα όργανα να αναπνέουν και να αναπτύσσονται εν κινήσει. Ωστόσο, εκεί όπου το σχήμα διαφοροποιείται ουσιωδώς είναι στον τρόπο με τον οποίο αυτές οι αναφορές αφομοιώνονται και μετασχηματίζονται.

Για τον υποψιασμένο ακροατή, το "Universo 25" προσφέρει ένα πεδίο πολλαπλών αναγνώσεων. Το ουσιώδες, όμως, δεν έγκειται στην καταγραφή των επιρροών, αλλά στην αίσθηση ότι αυτές δεν συνυπάρχουν απλώς ένθεν κακείθεν, αλλά συνδιαλέγονται. Και ακριβώς σε αυτή τη διαλεκτική σύζευξη εντοπίζεται η ιδιοπροσωπία του άλμπουμ.

Συνολικά ο δίσκος είναι εξαιρετικός. Πέρα από τις εμφανείς prog, jazz και blues/hard rock (στα κιθαριστικά solos) αναφορές, στο δίσκο υπονοούνται και διακριτά folk ηχοχρώματα, πιθανόν αναδυόμενα από τις πολιτισμικές καταβολές των μελών της μπάντας και την μεξικάνικη καταγωγή τους. Αυτές οι νότες λειτουργούν σαν διακριτικά «γεφυρώματα» ανάμεσα στα πυκνά, ηλεκτρικά τζαμαρίσματα και τις πιο ανοιχτές, ατμοσφαιρικές στιγμές. Επ’ ουδενί δεν κυριαρχούν - ούτε καν το επιδιώκουν -  απλώς προσθέτουν έναν ανεπαίσθητο αέρα ταυτότητας και τόπου· μια υποσυνείδητη αφήγηση που υπενθυμίζει ότι η τεχνική δύναται να συνυπάρξει αρμονικά με τις ρίζες και τις παραδόσεις, εμπλουτίζοντας την ηχητική παλέτα και προσδίδοντας βάθος.

Ιδιαίτερη μνεία αξίζει να αποδοθεί σε δύο συνθέσεις, οι οποίες, κατά τη γνώμη μου, συγκεφαλαιώνουν με υποδειγματικό τρόπο τον ηχητικό προσανατολισμό και τη συνθετική λογική της μπάντας: Κατά πρώτον στο φοβερό και τρομερό Biocephalus το οποίο εδράζεται, αφενός, στα σαξοφωνικά περάσματα του Joel Franco - σαφώς εμποτισμένα από την ιδιοσυστασία του Elton Dean των Soft Machine και τις πιο ελευθεριακές εκφάνσεις του Robert Calvert των Catapilla - και, αφετέρου, σε ένα θεσπέσιο κιθαριστικό σόλο του Mitch Bálänt, το οποίο εισέρχεται σε έναν σχεδόν διαλογικό ανταγωνισμό με τα πλήκτρα του Miguel Martell. Ο τελευταίος υιοθετεί εκείνη τη χαρακτηριστική, «κοφτή» αρθρωτικότητα του Hammond, με συγχορδίες όγκου και επιθετικής πυκνότητας, συγκροτώντας ένα ηχητικό πεδίο που παραπέμπει άμεσα στις εμβληματικές αντιπαραθέσεις πλήκτρων - κιθάρας της purple-ικής σχολής, αναπαράγοντας τη δυναμική ένταση που καθόρισε έναν ολόκληρο τρόπο παιξίματος στο hard rock. Το δε Beyond the Smoke ανοίγει μια διαφορετική πτυχή του δίσκου, όπου οι μελωδικές γραμμές του Miguel Martell στα πλήκτρα και η ρυθμική ευαισθησία του Alejandro Díaz στα τύμπανα και στα congas διαμορφώνουν μία ατμόσφαιρα που παραπέμπει ευθέως σε jazzy blues. Οι αυτοσχεδιαστικές αλλά πάντα μετρημένες κινήσεις στο πιάνο χτίζουν έναν εκφραστικό διάλογο με τα πολυεπίπεδα, οργανικά ρυθμικά μοτίβα, δίνοντας στο κομμάτι βάθος που υπερβαίνει την απλή τεχνική δεξιοτεχνία.

Εν ολίγοις, τα πλήκτρα του Miguel Martell λειτουργούν ως θεμελιώδης άξονας παραπέμποντας στη συμφωνική εκδοχή του prog όπου το όργανο κατευθύνει. Παράλληλα, το σαξόφωνο του Joel Franco εισάγει μια έντονη jazz διάσταση, ήτοι φράσεις που αναπτύσσονται ελεύθερα, αυτοσχεδιαστικά ξεσπάσματα και μια αίσθηση διαρκούς μετατόπισης. Το αποτέλεσμα είναι ένα υβρίδιο όπου το jazz rock αποτελεί ενεργό δομικό στοιχείο.

Κοντολογίς, ο υπό παρουσίαση δίσκος πιστοποιεί ότι το λεγόμενο vintage ηχοτοπίο μπορεί ακόμη να παραγάγει ουσία. Οι Rostro del Sol δεν αναπαράγουν απλώς τις ήδη παραδεδομένες μουσικές του ιδιώματος· τις ανασυνθέτουν, επαναδιαπραγματευόμενοι τα εκφραστικά τους όρια. Από τα σαρωτικά αλλά και από τα μελωδικότερα solos της κιθάρας έως τα παθιασμένα πλήκτρα  και πό τα σαξοφωνικά περάσματα έως τις ανοιχτές jazz-blues παλέτες και τα διακριτικά folky ηχοχρώματα που υπονοούν την καταγωγή τους, κάθε στοιχείο υπηρετεί την αφήγηση του εξαιρετικού αυτού δίσκου. Και ακριβώς γι’ αυτό το "Universo 25" στέκει ως έργο πλήρες, συνεκτικό και ουσιαστικό. Σε μία εποχή όπου η ευκολία συχνά υποκαθιστά την πρόθεση και η μουσική πολλές φορές περιορίζεται σε στιγμιαία εντύπωση, τέτοιες καταθέσεις είναι αναγκαίες: υπενθυμίζουν ότι η μουσική, ακόμη και όταν αντλεί από το παρελθόν, μπορεί να παραγάγει νόημα, βάθος και ταυτότητα, με τρόπο που αγγίζει τόσο τη λογική όσο και την ψυχή.

Bandcamp