Poly-Math

Οι Poly-Math συνιστούν μία εκ των ποιοτικότερων παρουσιών της σημερινής ευρύτερης progressive σκηνής, κινούμενοι με αξιοσημείωτη συνέπεια στο μεταίχμιο μεταξύ math rock, prog rock, post-rock και γενικότερα fusion αναζητήσεων. Ως αμιγώς ορχηστρικό σχήμα, επενδύουν αποκλειστικά στη δύναμη της ενορχήστρωσης και της εκτελεστικής δεινότητας, χωρίς την προσφυγή σε φωνητικά ερείσματα. Το σχήμα ιδρύθηκε το 2013 και στη σημερινή του μορφή λειτουργεί ως κουαρτέτο, αποτελούμενο από τον Chris Woollison (τύμπανα), Joe Branton (μπάσο), Tim Walters (κιθάρα) και Josh Gesner (πλήκτρα), ενώ έχουν κυκλοφορήσει τρία full-lenghts με το υπό παρουσίαση να αποτελεί την τέταρτη ολοκληρωμένη κυκλοφορία τους. Η μέχρι σήμερα δισκογραφική τους πορεία αποτυπώνει μία διαρκή τάση μετασχηματισμού, με κάθε κυκλοφορία να διαφοροποιείται αισθητά από την προηγούμενη, χωρίς ωστόσο να διαρρηγνύεται ο συνεκτικός τους πυρήνας.

Οι Βρετανοί επιδιώκουν να κινηθούν προς μία πιο ελεύθερη, απρόβλεπτη και ανορθόδοξη τρόπον τινά εκφορά του progressive ιδιώματος. Η δημιουργική διαδικασία του "Something Deeply Hidden" σηματοδοτεί μία ουσιαστική μετατόπιση για τους Poly-Math, τόσο ως προς τον τρόπο σύνθεσης όσο και ως προς την ίδια τη φιλοσοφία παραγωγής τους. Ξεκινώντας την εργασία το 2024, παράλληλα με το EP The Halting Problem, το οποίο λειτουργεί ως προοίμιο του άλμπουμ, το σχήμα εισάγει για πρώτη φορά μία πιο αυτοπαραγόμενη μεθοδολογία, με το μεγαλύτερο μέρος της ηχογράφησης να πραγματοποιείται από τα ίδια τα μέλη στα προσωπικά τους home studios. Προφανώς, τούτη η επιλογή λειτουργεί ως συνθήκη δημιουργικής απελευθέρωσης, επιτρέποντας εκτεταμένο πειραματισμό, μεγαλύτερη χρονική άνεση και ουσιαστικότερη εμβάθυνση στη διαμόρφωση κάθε επιμέρους ιδέας. Το αποτέλεσμα, όπως περιγράφουν οι ίδιοι, είναι ένας πιο ευρύχωρος και πολυδιάστατος δίσκος, ο οποίος προέκυψε μέσα από μια διαδικασία που ευνοεί την εξερεύνηση αντί της πίεσης του studio χρόνου, επιτρέποντας στη μουσική να "αναπνεύσει" με τρόπο πιο οργανικό από οποιαδήποτε προηγούμενη δουλειά τους.

Κεντρική μορφή σε αυτή τη διαδικασία αποτελεί ο κιθαρίστας Tim Walters, του οποίου η συμβολή εκτείνεται τόσο στη συνθετική κατεύθυνση όσο και στην ευρύτερη αισθητική ταυτότητα του σχήματος, συμπεριλαμβανομένου και του εικαστικού σκέλους. Η εικόνα του εξωφύλλου του "Something Deeply Hidden" λειτουργεί ευστόχως ως προέκταση της ίδιας της μουσικής, αποτυπώνοντας με αφαιρετικό και εξπρεσιονιστικό τρόπο τη ρευστή του αισθητική κινούμενο ανάμεσα στη γεωμετρική ασάφεια και την εσωτερική έκρηξη χρώματος, σαν οπτική απόδοση ενός ηχητικού σύμπαντος που διαρκώς μεταβάλλεται. Δεν πρόκειται για απλή συνοδευτική εικονογράφηση, αλλά για οργανικό κομμάτι της ταυτότητας του άλμπουμ, όπου η αφαιρετικότητα, η υλικότητα της πινελιάς και η αίσθηση ασταθούς ισορροπίας αντανακλούν τη ρυθμική και συνθετική πολυπλοκότητα της μουσικής. Το αποτέλεσμα ενισχύει την αντίληψη του δίσκου ως ενιαίου καλλιτεχνικού αντικειμένου, όπου ήχος και εικόνα συνομιλούν με τρόπο συνεκτικό και αμοιβαία συμπληρωματικό.

Ακούγοντας προσεκτικά τον δίσκο, γίνεται άμεσα αντιληπτό πως πρόκειται για ένα σχήμα που αντλεί συνειδητά από ένα ευρύ και πλήρως αφομοιωμένο φάσμα επιρροών, με κυριότερη εκείνη της σημαντικότερης prog μπάντας δηλαδή των King Crimson, και δη της περιόδου των "The ConstruKction of Light" και "The Power to Believe", όπου η τεχνοκρατική/μηχανιστική πολυπλοκότητα και η τρόπον τινά «βιομηχανική» υφή των κιθαριστικών γραμμών λειτουργούν ως θεμελιακό σημείο αναφοράς. Πέραν της συνάφειας με τους King Crimson, οι μουσικοί, τελούντες υπό καθεστώς οιστρήλατης δεξιοτεχνίας και εκτελεστικής δεινότητας, υπαινίσσονται σε καίρια σημεία τη σχολή του Rock in Opposition, η οποία υπήρξε καθοριστικής σημασίας για τη διεύρυνση και τη μετεξέλιξη του progressive rock. Η παρουσία επίσης της Ethio-jazz, του math rock και του post-rock λειτουργεί ως ενεργό υλικό, με τις πολυρρυθμίες και την ανάπτυξη των θεμάτων να συγκροτούν έναν ήχο διαρκούς μετατόπισης. Παράλληλα, διακρίνονται και κάποια jazz fusion ρινίσματα, καθώς και μία  κινηματογραφική αντίληψη της σύνθεσης, όπου τα θέματα δεν λειτουργούν ως στατικά τραγούδια, αλλά ως εξελισσόμενες ροές έντασης και εικόνων. Χαρακτηριστικό δε είναι ότι εκεί όπου πολλοί υψηλής δεξιοτεχνίας δίσκοι εγκλωβίζονται στην ίδια τους την τεχνική, οι Poly-Math κατορθώνουν να μετατρέπουν την πολυπλοκότητα σε κίνηση και αφήγηση. Οι συνθέσεις εκλαμβάνονται ως μικρές κινηματογραφικές ακολουθίες, γεμάτες οργανικά ξεσπάσματα και εναλλαγές διαθέσεων. Η ηχογράφηση στο Brighton Electric και η παραγωγική επιμέλεια του Mark Roberts συγκροτούν εναν ήχο που συνδυάζει διαύγεια, όγκο και πυκνότητα, όπου αναδεικύεται ευστόχως η "οργανικότητα" και η λεπτομέρεια.

Το εναρκτήριο, φερώνυμο κομμάτι συνοψίζει εντός μόλις 3:30 λεπτών τους King Crimson του "The Construkction of Light" αλλά και τα χαρακτηριστικά νευρώδη και ατμοσφαιρικά σημεία που έχουν κατά καιρούς αναδείξει σχήματα όπως οι φοβεροί και τρομεροί Gösta Berlings Saga.

Το απαράμμιλης συναισθηματικής και έντεχνης κοπής No Such Thing As Now συνιστά μία από τις πλέον αναπτυγμένες και ατμοσφαιρικές στιγμές του δίσκου, όπου τo σχήμα επιτρέπει στις αρμονικές κιθαριστικές αποχρώσεις του δεινού Walters και στις υφές των πλήκτρων να αναπνεύσουν εμπνευσμένα και ακηλίδωτα.  

Το Euthyphro Dilemma συνιστά μία από τις πλέον ευφάνταστες και πολυστρωματικές στιγμές του δίσκου, εκκινώντας με μία υπαινικτικά vintage αισθητική κινηματογραφικής υφής, προτού εκτραπεί βαθμηδόν σε σκοτεινότερα και πιο ανήσυχα πεδία. Η μπάντα πλέκει με υποδειγματική ακρίβεια groove, ατμόσφαιρα και αιφνίδιες μετατοπίσεις, μετατρέποντας τη σύνθεση σε ένα λαβύρινθο ρυθμών και διαθέσεων.

Το Spectral Dis/Order συγκαταλέγεται σε μία εκ των δύο επιθετικότερων και ταυτόχρονα πιο πολυσύνθετων στιγμών του δίσκου, όπου η μπάντα αγκαλιάζει μία τρόπον τινά αποδομητική ρυθμική λογική, χτίζοντας πάνω σε κοφτά riffs και διαρκείς μετατοπίσεις τονικότητας. Εδώ, το μπάσο του Joe Branton αναδεικνύεται σε καταλυτικό άξονα της σύνθεσης, με γραμμές που παραπέμπουν ευθέως στην αντίληψη ενός Geddy Lee. Παράλληλα, η σύνθεση αποκτά και μια σαφή RIO χροιά, θυμίζοντας σε στιγμές τις πιο ανήσυχες πτυχές σχημάτων όπως οι Gösta Berlings Saga και το ευρύτερο ηχητικό περιβάλλον που τους διαμόρφωσε. Το αποτέλεσμα είναι ένα κομμάτι σκοτεινό, εκρηκτικό και ταυτόχρονα εντυπωσιακά συμπαγές.

Το Terror Management Theory λειτουργεί ως το πλέον εκτενές, αλλά και το δεύτερο πιο επιθετικό κομμάτι του δίσκου, συγκεντρώνοντας σε μία ενιαία ροή τις βασικές συνθετικές κατευθύνσεις της μπάντας. Από τα πρώτα του μέτρα καθίσταται σαφές ότι πρόκειται για την πιο heavy στιγμή του άλμπουμ, ένα King Crimson - ικό, της ύστατης περιόδου πάντα, αριστούργημα, με τη σύνθεση να ξεδιπλώνεται μέσα από διαρκώς κλιμακούμενη ένταση, εναλλαγές ρυθμών και κιθαριστικών ξεσπασμάτων. Οι πιο ανοιχτές, κινηματογραφικές παύσεις λειτουργούν ως προσωρινές εκτονώσεις πριν η μουσική επιστρέψει σε αυτοσχεδιαστικές δομές με τον Walters να κραδαίνει την εξάχορδη ακατάπαυστα. Η συνολική εκτέλεση ισορροπεί ανάμεσα σε ελεγχόμενη ένταση και εκρηκτικές κορυφώσεις, κλείνοντας έτσι έναν εξαιρετικό δίσκο. 

Συνολικά, το "Something Deeply Hidden" αποτελεί ένα έργο που κατορθώνει να ισορροπήσει ανάμεσα στην τεχνική πυκνότητα και την ακροαματική αμεσότητα, χωρίς να εκπίπτει ούτε σε αυτάρεσκη δεξιοτεχνία ούτε σε άγονη επιτήδευση. Οι Βρετανοί εξακολουθούν να αντιμετωπίζουν τη σύνθεση ως πεδίο αναζήτησης, γεγονός που προσδίδει στο ηχογράφημα ταυτότητα και δημιουργικότητα. Το πλέον αξιοσημείωτο, ωστόσο, είναι ότι, μέσα σε αυτή την απαράμιλλη δεξιοτεχνία, ο δίσκος δεν αποξενώνει· αντιθέτως, κερδίζει τον ακροατή σταδιακώς, αποκαλύπτοντας με κάθε νέα ακρόαση επιμέρους στρώματα, κρυμμένες λεπτομέρειες και συνθετικές αρετές που δεν εξαντλούνται στην πρώτη επαφή. Η προοδευτική τόλμη, η κιθαριστική ευφυΐα και η υποδειγματική εσωτερική συνοχή λειτουργούν ως οργανικά στοιχεία ενός ζωντανού μουσικού σώματος. Εν κατακλείδι, το "Something Deeply Hidden" δε συνιστά απλώς μία ακόμη αξιόλογη κυκλοφορία, αλλά μία από τις πλέον ουσιώδεις καταθέσεις της χρονιάς· ένα ηχογράφημα πολυσχιδές, ευφυές και βαθιά δουλεμένο.

Bandcamp