«A Beginner's Guide»: Black Jazz Records

Η ιστορία των πρώτων δεκαετιών της jazz γράφτηκε εν πολλοίς από μία χούφτα δισκογραφικών (Columbia, Blue Note, Verve, Prestige, Riverside κτλ) που συχνά πυκνά εκμεταλλεύονταν τους μουσικούς είτε κρατώντας τους δέσμιους με απαιτητικά συμβόλαια, είτε στερώντας τους τον έλεγχο επί του τελικού προϊόντος ή φυσικά μη αποδίδοντας τα χρήματα που οι μουσικοί δικαιούνταν. Η δεκαετία του 70 φέρνει μία διαφορετική πραγματικότητα με μουσικούς που απογοητευμένοι από την παραπάνω κατάσταση ίδρυσαν δικές τους δισκογραφικές, από τη μία για να αποφύγουν όλα τα παραπάνω και από την άλλη για να εκφράσουν πτυχές δημιουργικότητας που συχνά ξέφευγαν από κάθε κανόνα εμπορικότητας. Τέτοιες εταιρείες ήταν η Strata-East, η Tribe ή ακόμα και η Flying Dutchman και India Navigation που μπορεί να μην ιδρύθηκαν από μουσικούς αλλά από παραγωγούς, είχαν όμως τους ίδιους καλλιτεχνικούς στόχους.

Ανάμεσα σε αυτές στέκει περήφανη όσο και βραχύβια η Black Jazz. Το πρώτο πράγμα που προσέχει κανείς είναι η ιδιοσυγκρασιακή εμφάνιση των εξώφυλλων της, με το κοινό γραφιστικό μοτίβο να κρύβει ένα ιδιαίτερα πολυποίκιλο μουσικό περιεχόμενο. Η όποια εξωτερική ομοιομορφία έρχεται σε αντίθεση με το εύρος των ειδών της jazz και όχι μόνο που παίχτηκε από τους καλλιτέχνες της. Ο συνιδρυτής της, πιανίστας Gene Russell, κυκλοφόρησε την πρώτη από τις μόλις 20 δουλειές που πρόλαβε η εταιρεία να δημιουργήσει, αν και το αστέρι της ήταν μάλλον ο Doug Carn που πρόλαβε να ηχογραφήσει το 1/5 των δίσκων που βγήκαν κάτω από το σήμα της Black Jazz.

Ο ήχος που θέλησε να «πιάσει» η συγκεκριμένη δισκογραφική ήταν το «τώρα» της jazz και όχι μόνο, o σύγχρονος ήχος της ευρύτερης «μαύρης» μουσικής εκείνης της δεκαετίας. Δεν είναι τυχαίο λοιπόν που θα βρούμε στις τάξεις της μουσικούς που έπαιξαν spiritual jazz, funk και soul, free και avant-garde jazz είτε αποκλειστικά είτε σε περίεργους συνδυασμούς ακόμα και μέσα στον ίδιο δίσκο.

Παρότι οικονομικές δυσκολίες της επέτρεψαν να λειτουργήσει για μόλις πέντε χρόνια, και χωρίς να αφήσει στην εποχή της το αποτύπωμα που άλλες άφησαν ακόμα και στον underground jazz χώρο, σταδιακά εκτιμήθηκε η ευρύτητα του ρεπερτορίου της και η ποιότητα των καλλιτεχνών της και μία σειρά πρόσφατων επανεκδόσεων την έφερε στην επικαιρότητα και την έκανε πιο γνωστή σε ένα ευρύτερο ακροατήριο.

Διαλέξαμε για σας 15 από τους 20 δίσκους της που αποτελούν μία καλή αρχή για να την γνωρίσετε.

Doug Carn - "Infant Eyes" (1971)

Ο Doug Carn αποτελεί κομβική μορφή της spiritual jazz των 70s και αυτός ο δίσκος το επιβεβαιώνει με σαφήνεια. Συνδυάζει έντονα στοιχεία soul με μια πιο υπερβατική, σχεδόν μυσταγωγική διάθεση που διαπερνά ολόκληρο το έργο. Διασκευάζει παλιές συνθέσεις, δίνοντάς τους νέα πνοή, χωρίς αν το προσέξεις να αλλοιώνει τον βασικό τους χαρακτήρα. Σε αρκετά κομμάτια προστίθενται στίχοι, τους οποίους αποδίδει εξαιρετικά η Jean Carn, προσφέροντας μια ξεχωριστή φωνητική διάσταση. Η ενορχήστρωση είναι πλούσια, με πιάνο, πνευστά και ρυθμικό μέρος να λειτουργούν με συνοχή και βάθος. Το αποτέλεσμα κινείται ανάμεσα στη vocal jazz λοιπόν και τη spiritual αναζήτηση, δημιουργώντας μια εμπειρία που είναι ταυτόχρονα συναισθηματική και πνευματική, χωρίς να χάνει τη ροή ή την ισορροπία του. Μπορεί να λάβει άτυπα και την κορυφή ως η καλύτερη δισκάρα του καταλόγου! (ΘΓ)

Walter Bishop Jr. - "Coral Keys" (1971)

Το "Coral Keys" αποτελεί ένα εξαιρετικό δείγμα modal jazz, με έντονες αναφορές στο hard bop και διακριτικά μοντέρνα στοιχεία που το κρατούν δυναμικό, ξεχωριστό και όμορφο. Ο Walter Bishop Jr. παρουσιάζει ένα σύνολο συνθέσεων που συνδυάζουν απλότητα και ουσία, χωρίς να χάνεται η μουσική φινέτσα ή η εκφραστικότητα. Η μουσικότητα ρε παιδάκι μου. Η εμπειρία του από συνεργασίες με σημαντικούς μουσικούς της jazz σκηνής τότε, γίνεται εμφανής στην ωριμότητα της γραφής και της εκτέλεσης εδώ. Η μουσική ρέει αβίαστα, με έμφαση στη μελωδία και στη συνοχή του συνόλου. Δεν επιδιώκει να εντυπωσιάσει με ένταση ή λοιπές μαλακίες, αλλά κερδίζει μέσα από τη διακριτική του δύναμη και την καθαρότητα του ήχου. Είναι ένας δίσκος που ακούγεται εύκολα σε κάθε περίσταση και παραμένει σταθερά ευχάριστος. Αν και η λίστα σε χρονολογική σειρά, η θέση δύο θα του άρμοζε και σαν αξία! (ΘΓ)

Calvin Keys - "Shawn-Neeq" (1972)

Το ντεμπούτο του Calvin Keys αποτελεί ένα ιδιαίτερο fusion επίτευγμα, όπου η soul jazz αποκτά πιο σύνθετη και στοχαστική διάσταση. Ο κιθαρίστας δείχνει από νωρίς την πρόθεσή του να τιμήσει ρίζες της r&b και των blues, μεταφέροντάς τα σε ένα πιο προσωπικό και σύγχρονο για τότε πλαίσιο. Το πάει στον ουρανό ο τύπος. Η κιθάρα του κυριαρχεί στο μεγαλύτερο μέρος, χωρίς όμως να εξαφανίζει πλήρως τους υπόλοιπους μουσικούς του σχήματος. Σε αρκετά σημεία, η παραγωγή αφήνει χώρο στο ηλεκτρικό πιάνο και τα κρουστά ας πουμε να αναδειχθούν, προσθέτοντας βάθος και υφή στον ήχο. Το αποτέλεσμα είναι ένας δίσκος με έντονο και γαμάτο ρυθμό, που ισορροπεί ανάμεσα στο χαλαρό και το πυκνό, δημιουργώντας ιδιαίτερη ατμόσφαιρα. Εχει ρυθμό ρε λέμε ντε. Υπάρχει μια ελαφρώς σκοτεινή, εσωστρεφής διάθεση, η οποία συνδυάζεται με τον ζωντανό ρυθμό, τις υπέροχες μελωδίες και την διακριτική ψυχεδέλεια. Εκπληκτικό. (ΘΓ)

Chester Thompson - "Powerhouse" (1972)

Προσοχή, δεν πρόκειται για τον drummer των Zappa, Weather Report και Genesis παρότι αυτός κι αν ήταν... «powerhouse». Αντίθετα εδώ έχουμε να κάνουμε με τον πληκτρά που υπήρξε μέλος των Tower Of Power και των ύστερων Santana. Ο συγκεκριμένος δίσκος αποτελεί και την πρώτη προσωπική του δουλειά πριν ενταχθεί στα προαναφερθέντα συγκροτήματα και για πολύ καιρό μετά. Έχει ένα ξεκάθαρα ανάλαφρο funky και χορευτικό τρόπο να προσεγγίζει τη μουσική του που δεν είναι σε καμμία περίπτωση από την jazz που θα παιδέψει (με την καλή ή κακή έννοια) το μυαλό και τα αυτιά του ακροατή. Αντίθετα, ήδη από αυτή τη δουλειά του θα μπορούσε κάποιος να προβλέψει και τη συνέχεια της καριέρας του που ποτέ δεν ντράπηκε να στραφεί προς τα hits και την πιο ανάλαφρη μουσική. Παρόλα αυτά τα solo και οι συνεργασίες των μουσικών, ορισμένων εκ των οποίων θα συναντήσουμε και στη συνέχεια του άρθρου, και φυσικά το Hammond B-3 του ίδιου, θα ικανοποιήσουν και τους φίλους της jazz, τουλάχιστον αυτούς που, για παράδειγμα, ακούν με χαρά τον Dr. Lonnie Smith. (ΚΣ)

Doug Carn - "Spirit Of The New Land" (1972)

Συνταγή που πετυχαίνει γιατί να αλλάξει; Κάπως έτσι ο Doug Carn, παρέα με τη σύζυγό του, επαναλαμβάνουν τα ίδια στοιχεία που έκαναν το "Infant Eyes" τόσο καλό πετυχαίνοντας και πάλι. Στην πραγματικότητα στο μόνο σημείο που «χάνει» από τον προκάτοχό του είναι ότι κυκλοφόρησε αργότερα! Σε μεγάλη διάρκειά του αποτελεί δίσκο-ορισμό για το τι είναι spiritual jazz, ξεχειλίζει με πάθος και εναλλασσόμενες  δυναμικές στις οποίες μεγάλη είναι η συνεισφορά του Alphonse Mouzon στα drums αλλά και των Tolliver και Harper σε flugelhorn και σαξόφωνο αντίστοιχα. Φυσικά το γεγονός ότι πέρα από τις δικές του πρωτότυπες συνθέσεις προσθέτει στίχους για τη φωνή της Jean Carn σε συνθέσεις άλλων προσδίδει άλλη διάσταση στο δίσκο. Ποιος μπορεί να αντισταθεί να διαπιστώσει πώς ακούγεται ως τραγούδι το modal/blues αριστούργημα "Blue In Green" από το "Kind Of Blue" του Miles Davis; (ΚΣ)

The Awakening - "Hear, Sense and Feel " (1972)

Οι The Awakening αποτελούν μια ξεχωριστή περίπτωση συγκροτήματος με συλλογική ταυτότητα στη λίστα της Black Jazz, κάτι που τους δίνει ιδιαίτερη ταυτότητα. Βασικά ήταν η μοναδική μπάντα του label. Με αυτόν τον δίσκο δημιουργούν έναν ήχο που συνδυάζει spiritual ιδέες με έντονα funk και soul στοιχεία, χωρίς να χάνεται καθόλου μα καθόλου το δέσιμο. Η μουσική τους εναλλάσσεται ανάμεσα στο δομημένο και το πιο ελεύθερο, διατηρώντας το ενδιαφέρον σε όλη τη διάρκεια. Υπάρχει έντονη ενέργεια και ζωντάνια, ενώ ορισμένα κομμάτια λειτουργούν ως σαφείς κορυφώσεις μέσα στη ροή του άλμπουμ. Τα σπάνε! Κάπως ξεσπάνε. Το σύνολο ακούγεται δεμένο και αυθεντικό, αναδεικνύοντας τη ξεκάθαρη και ζηλευτή χημεία των μελών. Είναι ένας δίσκος που προσαρμόζεται εύκολα σε διαφορετικές συνθήκες ακρόασης και αφήνει σταθερά θετική εντύπωση. Όπου και όποτε το ακούσεις. Πάρτο στο δρόμο, στο ταξίδι, στο αμάξι βόλτα, στο γυμναστήριο, στο άραγμα ή στο γραφείο. Πάει παντού. (ΘΓ)

Rudolph Johnson - "The Second Coming" (1973)

Από τα δυνατά χαρτιά της Black Jazz Records και παίζει ακριβώς εκεί που πρέπει. Είναι δηλαδή ανάμεσα σε post-bop, groove και μια δόση spiritual χωρίς πολλά-πολλά. Το σαξόφωνο του Johnson, o οποίος απεβίωσε το 2007, έχει βάθος και έλεγχο, όχι για επίδειξη αλλά για να σε πάρει μαζί του. Ελίσσεται φανταστικά. Η μπάντα είναι δεμένη, με ρυθμικό section που σπρώχνει χωρίς να πλακώνει ή να θάβει τα λοιπά. Δεν υπάρχει κομμάτι για γέμισμα χρόνου, όλα κυλάνε φυσικά, είτε το ακούς χαλαρά είτε κάθεσαι να το ψάξεις. Κομμάτια όπως το "The Highest Pleasure" ρίχνουν και το απαραίτητο funk για να μη είναι μονοδιάστατο. Δίσκος που δεν φωνάζει, αλλά μένει. Οχι ότι η επίσης δισκάρα του "Spring Rain" πάει πίσω. Είναι ίσως πιο soul. Και οι δύο δίσκοι ειναι παντως από αυτούς που ανακαλύπτεις και αναρωτιέσαι μα πού ήταν τόσο καιρό; Δυνατό. Με μπέσα. (ΘΓ)

Henry Franklin - "The Skipper" (1973)

Με το "The Skipper", ο Henry Franklin παρουσιάζει μια δουλειά που ξεφεύγει από τα συμβατικά όρια της jazz και κινείται σε πιο ανοιχτές, πειραματικές φόρμες. Χρησιμοποιεί modal προσεγγίσεις και ενσωματώνει στοιχεία από διαφορετικά μουσικά ιδιώματα, δημιουργώντας έναν ήχο που ακροβατεί ανάμεσα στο fusion, το post-bop και την avant-garde. Μιλάμε για δημιουργικό χάος. Η εμπειρία του από σημαντικές συνεργασίες αντικατοπτρίζεται στην ωριμότητα της σύνθεσης και της εκτέλεσης σε αυτό το δίσκο. Το κοντραμπάσο του δεν λειτουργεί απλώς συνοδευτικά, αλλά καθοδηγεί τη ροή της μουσικής με έντονη παρουσία και σαφή κατεύθυνση. Είναι κεντρικό. Δεν είναι δεύτερο. Ο δίσκος έχει έντονη διάθεση εξερεύνησης, με στιγμές που γίνονται σχεδόν υπνωτικές και ιδιαίτερα ατμοσφαιρικές. Είναι μια απαιτητική ακρόαση, αλλά τελικά και ευτυχώς προσφέρει ουσιαστική ανταμοιβή μέσα από τη φαντασία, την ελευθερία και τη δημιουργικότητά του.  (ΘΓ)

Kellee Patterson - "Maiden Voyage" (1973)

Η πρώτη της επαφή με τη διασημότητα ήταν όταν αναδείχθηκε η πρώτη μαύρη Miss Indiana στα αντίστοιχα καλλιστεία. Ευτυχώς όμως για όλους μας, δεν έμεινε εκεί. Όπως φαίνεται και από τον τίτλο επέλεξε να βάλει στίχους στο αριστουργηματικό "Maiden Voyage" toy Herbie Hancock που αποτελεί και την πιο σπουδαία στιγμή του άλμπουμ. Όλα τα τραγούδια εδώ είναι επανεκτελέσεις, τα περισσότερα με στίχους ήδη, αλλά ορισμένα με λόγια δημιουργημένα ειδικά για την κυκλοφορία αυτή. Η Patterson αποδεικνύεται ικανότατη όχι μόνο από άποψη ερμηνείας αλλά και εναλλαγής ύφους αφού η γλυκιά και ζεστή φωνή της μπορεί να μην εντυπωσιάζει με την έκτασή της, αλλά με ευκολία περνάει από blaxpoitation soul σε crooning jazz. Κατ’ επέκταση και η μουσική κινείται στα ίδια ακριβώς επίπεδα. (ΚΣ)

Walter Bishop Jr. - "Keeper Of My Soul" (1973)

Μπορεί το "Coral Keys" να είναι ο πιο διάσημος των δύο δίσκων του αλλά δεν είναι εύκολο να πει κάποιος ότι είναι και ο καλύτερος όταν η συνέχειά του ήταν τόσο διαφορετική. Αν μη τι άλλο, μάλιστα, το "Keeper Of My Soul" είναι πολύ πιο ταιριαστό στον κατάλογο της Black Jazz και της δεκαετίας στην οποία γεννήθηκε. Εντελώς διαφορετικό ρυθμικά, με afro-latin επιρροές, πολύ πιο πειραματικό και βεβαίως funky, ειδικά με τα ηλεκτρικά πλήκτρα του ηγέτη του σχήματος, το σύνολο αυτό θα μπορούσε να είχε δημιουργηθεί και από έναν άλλο άνθρωπο. Είναι χωρίς αμφιβολία μία από τις must have κυκλοφορίες της Black Jazz και πιάνει την ουσία του τι αντιπροσώπευε η εταιρεία για την εποχή και τη γενιά της. (ΚΣ)

Gene Russell - "Talk Τo My Lady" (1973)

Αυτός ο δίσκος θα μπορούσε να εκπροσωπεί την εταιρία. Σαν κράχτης της φίρμας. Σαν διαφήμιση. Αυτό που πρέπει να ακούσεις πρώτα και να παρεις ιδέα! Να καταλάβεις τι ψάχνει και τι προσφέρει αυτό το label. Κινείται σε soul jazz και post-bop μονοπάτια με αυτή τη συγκεκριμένη αισθητική της Black Jazz. Ο Russell στο πιάνο κρατάει τα πράγματα απλά, αλλά με γαμάτο μπιτάτο ρυθμό και ατμόσφαιρα, αφήνοντας αρκετό χώρο στους μουσικούς να απλωθούν. Δεν είναι υπερφορτωμένο, ούτε κάνει κανένας δηθενιές τεχνικής, αλλά όλοι μαζί έχουν περισσότερο μια ζεστή διάθεση. Henry Franklin στο μπάσο και φυσικά Calvin Keys στην κιθάρα. Και οι δύο με δισκάρες σε αυτή την λίστα. Ε τι λέμε ότι ειναι σημα κατατεθέν. Ο δίσκος στέκεται όμορφα σαν χαμηλόφωνη αλλά στιβαρή soul jazz στιγμή της δεκαετίας και αυτό δεν είναι υπερβολή. Αξίζει για χαλαρή ακρόαση κυρίως βράδυ. Είναι σκοτεινό, ειναι και ταξιδιάρικο. Είναι φανταστικό. (ΘΓ)

Calvin Keys - "Proceed With Caution!" (1974)

Ο αδικημένος αυτός κιθαρίστας, ως προς το πόσο γνωστός και δοξασμένος (δεν) είναι, είχε παρόμοια πορεία με τον Walter Bishop σε σχέση με τις δύο κυκλοφορίες του στη συγκεκριμένη δισκογραφική. Ξεκίνησε με έναν πιο προσιτό, μελωδικό, ας τολμήσουμε να πούμε και παραδοσιακό δίσκο που ακόμα και σήμερα είναι αυτός που συγκεντρώνει τις περισσότερες ακροάσεις και αποτελεί ένα από τα λαμπερά διαμάντια του καταλόγου της Black Jazz. Όμως και ετούτη εδώ, η δεύτερη δουλειά του, είναι δίκαιο να ακουστεί και να διαφημιστεί εξίσου, αν όχι περισσότερο, αφού πάει ένα βήμα παραπέρα σε φιλοδοξία χωρίς να χάνει δράμι από την αξία της. Επεκτείνοντας το σχήμα του σε σεπτέτο, προχωρώντας πιο βαθιά στη fusion και τον πειραματισμό, σφίγγοντας και σκληραίνοντας τον ήχο πετυχαίνει να κάνει το επόμενο και τολμηρό μουσικό βήμα, εξού και η προειδοποίηση του τίτλου. Πουθενά αλλού δεν είναι πιο φανερό αυτό από το "Aunt Lovey" που ξεκινάει με την funky κιθαριστική αποθέωση που μας έμαθε στην προηγούμενη δουλειά του, πριν οδηγήσει το σχήμα του σε άλλες, πιο free περιοχές. (ΚΣ)

Henry Franklin - "The Skipper at Home" (1974)

Θα έχετε πιάσει πλέον ένα μοτίβο όπου ο δεύτερος δίσκος ορισμένων μουσικών στην Black Jazz ήταν μία ευκαιρία για κάτι πιο πειραματικό, πιο τολμηρό, πιο κοφτερό. Βεβαίως ο Franklin είναι μπασίστας, κατά συνέπεια οι ρυθμοί εδώ έχουν ιδιαίτερα πρωταγωνιστικό ρόλο και ποτέ δεν παύουν να θέλουν να είναι χορευτικοί. Όμως το χάος της avant garde, και πιο συγκεκριμένα αυτό των μεγάλων ορχηστρών της, είναι εδώ το αντίβαρο που κάνει το δίσκο τόσο funky όσο και πειραματικό. Δημιουργεί διαρκή ένταση και πιάνει τον ακροατή από το γιακά με ιδιαίτερα γεμάτο ήχο, με πολλά στρώματα και τα όργανα να ανταγωνίζονται το ένα το άλλο για την προσοχή του ακροατή, παρότι φυσικά, είναι πολύ ευχάριστο, έτσι για αλλαγή, να ακούμε το μπάσο τόσο μπροστά στην παραγωγή. Αν αυτή η περιγραφή το κάνει να φαίνεται ως μία «ανωμαλία» στον κατάλογο της Black Jazz, μπορεί αυτό να μην απέχει πολύ από την αλήθεια, αλλά το κάνει και άλλο τόσο απαραίτητο για όποιον θέλει να έχει μία συνολική εικόνα. (ΚΣ)

Cleveland Eaton - "Plenty Good Eaton" (1975)

Εντάξει, εδώ, για μία από τς τρεις τελευταίες κυκλοφορίες της Black Jazz αφήνουμε εντελώς πίσω μας την jazz και εστιάζουμε στο funk. Και μάλιστα όχι απλώς funk αλλά το κινηματογραφικό, blaxploitation funk, το βρώμικο, το αστικό, το ωραίο. Ως μπασίστας είναι φυσικό ο Eaton να ενθουσιαστεί από τις ρυθμικές δυνατότητες του είδους και να επενδύσει σε αυτές. Είναι όμως εκπληκτικό το πώς μπορεί να δομεί το δίσκο σαν να διηγείται μία ιστορία παίζοντας με τις ενορχηστρώσεις, τις δομές, το ύφος και τις μελωδίες των συνθέσεων. Η σχέση του με την jazz είναι μικρή πέραν της ικανότητας των μουσικών που συμμετέχουν να πάρουν κάποια solo ή να επεκτείνουν ορισμένα μουσικά μέρη δείχνοντας την δεξιοτεχνία τους. Το βασικό μοτίβο όμως εδώ είναι χορευτικό, αφηγηματικό και ηχητικά πλούσιο. (ΚΣ)

Roland Haynes - "2nd Wave" (1975)

Ο κιμπορντίστας δεν έχει βγάλει κάποιον άλλο δίσκο. Αυτο εδώ όμως μοιάζει με χαμένη ηχογράφηση από κάποιο παράλληλο σύμπαν όπου η spiritual jazz συναντά το fusion χωρίς ποτέ να παραδίδεται πλήρως σε κανένα από τα δύο. Ηλεκτρικά πλήκτρα, ρευστές μπασογραμμές και ρυθμοί που κινούνται ανάμεσα σε γκρουβάρες και αφηρημένη ελευθερία και τελικά δημιουργούν έναν δίσκο υπόγειας σάπιας έντασης, περισσότερο νυχτερινό και μαστουρωμένο, παρά εκρηκτικό. Ο Haynes παίζει με υπομονή, αφήνοντας τις συνθέσεις να αναπνέουν και να χτίζουν ατμόσφαιρα αντί να κυνηγούν επιδείξεις δεξιοτεχνίας. Δεν έχει μόστρα για τα μάτια(αυτιά) του κόσμου. Υπάρχει κάτι βαθιά κινηματογραφικό στον τρόπο που εξελίσσονται τα κομμάτια, σαν soundtrack για πόλη μετά τα μεσάνυχτα. Παρότι ηχογραφημένο σε εποχή όπου η jazz άλλαζε μορφή, το "2nd Wave" φυσικά και ακούγεται ακόμη φρέσκο, γεφυρώνοντας τη ζεστασιά της 70s soul-jazz με πιο πειραματικές μουσικές. Ένας δίσκος που λειτουργεί καλύτερα όταν τον αφήνεις να σε απορροφήσει αργά και αφού τον ακούσεις ολόκληρο (σερί). (ΘΓ)

Black Jazz Essential Playlist