Otay:onii

Έχουμε ασχοληθεί αρκετά στο παρελθόν με την ιδιάζουσα περίπτωση της Κινέζας μουσικού Lane Shi Otayoni, καθώς η μουσική της βρίσκεται στην κατηγοριοποίηση του "Roadburn-core", κι έχουμε αποδείξει πολλάκις ότι κάτι μας ελκύει στην ακρότητα των ήχου που φιλοξενούνται στο εν λόγω φεστιβάλ. Η Lane Shi εντρυφεί σ’ αυτήν την ηχητική ακρότητα, ίσως στον παρόντα δίσκο περισσότερο από ποτέ, και δεν αναφέρομαι μόνο στην προβοκατόρικη εικόνα του εξωφύλλου. Πολύ μακριά απ’ τον αιθέριο και καλογυαλισμένο ήχο του προκατόχου του, "夢​之​駭​客 Dream Hacker", το "Love Is In The Shit" πρόκειται για τον πιο αποδιοργανωμένο, αιχμηρό, και (ακατ)άτακτο δίσκο της ως τώρα, ίσως με κάθε σχήμα της.

To "Love…" δεν επαναλαμβάνεται ποτέ. Στα τριάντα τρία λεπτά του, με το "Tears Won’t Tell" να πιάνει το ένα τρίτο του, καταφέρνει να χωρέσει την ηχητική ακρότητα της Lingua Ignota και της Uboa πλάι στην την trip hop σκοτεινιά των Portishead ("Love From Survivors"), την κινηματογραφική υπερβολή της Hauswolff δίπλα στους Elizabeth Colour Wheel, την ένρινη ειρωνεία της Amy Winehouse με κάποιο τσιρκολάνικο εφιάλτη ("No Talent"), ενώ τα μπολιάζει αυτά με noise και heavy electronics ("Underdog Bark"). Ένας δαιμόνιος συνδυασμός διαφορετικών πραγμάτων, που στο μυαλό μου μόνο με μία λέξη θα μπορούσαν να περιγραφούν: παιχνίδι.

Το "Love Is In The Shit" παίζει με τη διάθεση της μουσικού, αποτελεί ένα αχαλίνωτο και ανερυθρίαστο δημιουργικό ξέσπασμα, που σκηνοθετείται χωρίς σενάριο, παρά μόνο με την απρόβλεπτη ροή ενός συνειρμού. Όχι ότι δεν υπάρχει προσοχή και στόχευση με τη μουσική, τουναντίον, αυτή η ποικιλομορφία δεν μοιάζει τόσο άκυρη με επαναλαμβανόμενες ακροάσεις. Όμως, με μεταφυσικές τελετουργίες, ψυχαναλυτική έμπνευση και μυστικισμό, διαφορετικές γλώσσες και διαλέκτους, μελωδία και θόρυβο, αγάπη και σκατά, είναι αναμενόμενο ότι όλα αυτά εν πρώτοις θα ακούγονται σαν σούπα που δεν ξέρεις από πού να πιαστείς. Κι εκεί βρίσκεται και το βασικό αντεπιχείρημα, ότι ενώ όλη αυτή η ενέργεια εξαπολύεται με τρόπο εντυπωσιακό και συνταρακτικό, αισθάνομαι ότι τραβάει απότομα την κλωστή και κόβει απ’ το βάρος, πριν προλάβει να αρθρώσει με σαφήνεια και ενάργεια το καλλιτεχνικό μήνυμα που θέλει να εκφράσει.

Ίσως το μοναδικό μήνυμα που θα μπορούσαμε να πάρουμε απ’ το δίσκο είναι ότι χρειάζεται το παιχνίδι και η αναγνώριση ότι στις πιο άθλιες καταστάσεις μπορεί να χτιστεί κάτι πολύ όμορφο, μέσα απ’ την κοπριά είναι που θ’ ανθίσει κάτι. Παρόμοια ιδέα είχε παρουσιάσει και στο "W.C.", εξάλλου. Οπότε, μέσα σ’ αυτό το παιχνίδι των αντιθέσεων, η υπερ-ανάγνωση του νοήματος κρατάει μόνο για όσο έχει πλάκα, για όσο παράγει νόημα. Από εκεί και πέρα, μπορεί να μοιάζει με θεωρητικές προβολές και τραβηγμένο φληνάφημα. Μπορεί. Όπως συμβαίνει με το παιχνίδι, από αλλού ξεκινάς συχνά και αλλού καταλήγεις, κι αυτό το «αλλού» μπορεί να μην είναι ούτε αυτό που ήθελες, ούτε αυτό που περίμενες. Είναι, όμως, συναρπαστικό.

Bandcamp