Master Massive
White Shadows
Massive attack!
Η Σουηδία έχει αποδειχθεί ζωτικής σημασίας στην ανάπτυξη του metal κατά το πέρασμα των δεκαετιών και φαίνεται πως συνεχίζει ακάθεκτη με την μουσική σωτηρία χαμένων ψυχών μέχρι σήμερα. Από το Skövde της Σουηδίας ξεκίνησε και ο Janne Strandh, συνθέτης, κιθαρίστας, μια εκ των φωνών και mastermind των Master Massive, της μπάντας δηλαδή που μπορεί να μη ξέρεις ακόμα πως έχεις ανάγκη, αλλά σύντομα θα μάθεις πως την έχεις και μάλιστα πολύ.
O Strandh δεν είναι χθεσινός στο heavy metal. Η καρίερα του ξεκίνησε σχεδόν μαζί με τη δεκαετία του ‘80. Το 1983 έπαιζε ήδη μαζί με του Act, που κάποια στιγμή μετονομάστηκαν Act/Peterson και λίγο αργότερα Akt, πέρασε από τους Verdict, ενώ ουσιαστικά η διάλυση των Akt ήταν η αφορμή για τη δημιουργία των Zanity, στους οποίους ο κιθαρίστας συνεργάστηκε με τον τραγουδιστή Tony Niva και μαζί, κυκλοφορήσαν το μοναδικό demo της μπάντας, "Time Out Of Mind" το 1987.
"Time Out Of Mind" είναι και ο τίτλος του πρώτου single των Master Massive το 2015, αλλά και της διπλής συλλογής του 2022, που αποδεικνύει περίτρανα πως οι Zanity δεν διαλύθηκαν ακριβώς, αλλά o Strandh μαζί με τον Niva μετουσίωσαν στους Master Massive με την έναρξη των ‘90s και ας τους πήρε πάνω από 20 χρόνια για να βρουν το δρόμο τους στη δισκογραφία.
O Janne Strandh είναι ένας πολύ ιδιαίτερος συνθέτης, με όραμα και ιδέες που τον καθιστούν μοναδικό στην ιστορία του ιερού μετάλλου. Αυτό γίνεται αντιληπτό από τις πρώτες κιόλας νότες του δυσεύρετου, cult classic demo των Zanity, αλλά ακόμα πιο αισθητό με το "The Pendulum", το ντεμπούτο album των Master Massive από το 2015, μια metal opera με δεκαπέντε μουσικούς να συνεισφέρουν στο μεγαλεπήβολο έργο. Το grandeur παραμένει και στην επόμενη κατάθεση της μπάντας, "Black Feathers On Their Graves", ένα "σχεδόν συμφωνικό έργο" όπως δήλωσε και ο ίδιος ο Strandh, ένα κανονικό αριστούργημα όπως λέω εγώ - ο δίσκος που με εισήγαγε στο μαγικό σύμπαν των MM.
Η αλήθεια είναι πως δύσκολα ξεπερνιέται μια τέτοια κυκλοφορία, όμως το φετινό "White Shadows" έρχεται για να αποδείξει το αντίθετο: Ο Strandh αφήνει για λίγο την opera, τα concepts και τις άνω των δεκαπέντε λεπτών συνθέσεις, χωρίς να χάνει ούτε δευτερόλεπτο τη θεατρικότητα, την έμπνευση και το majestic feel της ταυτότητάς του και προσφέρει επτά τραγούδια της προσωπικής του συνταγής: σκοτεινό, μεγαλοπρεπές, τιμιότατο, prog, επικό και ανά στιγμές doomy heavy metal.
Το "White Shadows" δεν έχει σκοπό να χαϊδέψει αυτιά και αυτό γίνεται σαφές από τα κοφτά, στρυφνά, δύσκολα μα τόσο χαρακτηριστικά riffs του δωδεκάλεπτου "Noah’s Cross" που το ανοίγει. Το επόμενο πράγμα που μαγεύει, είναι οι φωνές. Ναι, οι φωνές: όχι μια, όχι δύο, αλλά τρεις (και μαζί με του Strandh, τέσσερις) κάνουν το album ακόμα πιο πλούσιο, ακόμα πιο ιδιαίτερο. Στο league of extraordinary gentlemen του αρχικού τραγουδιστή Tony Niva και του Marcus Karlsson που μάγεψε στο "Black Feathers…", έρχεται να προστεθεί και ο Viktor Gustafsson των Lethal Steel και Watcher, ο οποίος προσφέρει μια ασύλληπτη ερμηνεία στο κορυφαίο τραγούδι, όχι μόνο του album αλλά της χρονιάς ολόκληρης, το "Islands And Bells" - ένα heavy/prog/doom έπος που στοιχηματίζω πως θα έκανε τον Leif Edling να έσκαγε από τη ζήλια του αν/όταν το άκουγε, γιατί θα ήθελε να το είχε γράψει εκείνος και για τους Candlemass και για τους Abstrakt Algebra ταυτόχρονα - πραγματικό προσκύνημα, ύμνος της χρονιάς, ήδη κλασσικό και εύκολα ένα από τα σημαντικότερα και πιο χαρακτηριστικά heavy/doom τραγούδια των τελευταίων 30+ ετών.
Πριν επιστρέψει το σαγόνι στη θέση του, οι τόσο Mercyful Fate ριφάρες του βιβλικού "Jonah And The Whale" σκάνε στα αυτιά και στα μούτρα, η ερμηνεία του Niva συγκινητική και το ρεφραίν σε άλλα επίπεδα έπους, μέχρι βέβαια να συνειδητοποιήσω πως δεν έχω συνειδητοποιήσει ακόμα τα ύψη επικότητας που πρόκειται να αντιμετωπίσει η εύθραυστη αυτή καρδιά μέχρι να κλείσει η αυλαία του "White Shadows" με το ομότιτλο τραγούδι: το "Blood On The Floor" συνεχίζει το υπέροχο σερί, το "Tantrum Rebellion" φέρνει ανατριχίλες με τις μελωδίες του και το "Silver Bullets" μια βαθιά νοσταλγία, με τις φωνητικές γραμμές να ταξιδεύουν στους καλπάζοντες ρυθμούς με τρόπο που θυμίζουν τον John Arch της πρώιμης μαγείας των (πάντα μαγικών) Fates Warning.
Ένας μουσικός από το μακρινό παρελθόν του σουηδικού heavy metal λοιπόν, με εξαιρετικούς συνεργάτες επίσης από το παρελθόν αλλά και το παρόν του ήχου, γράφει τραγούδια από το μέλλον αλλά με νοσταλγία, ψυχή, πάθος και απόλυτη τιμιότητα απέναντι στην τέχνη του(ς) και τους ακροατές. Δεν θα μπορούσε να υπάρξει ιδανικότερη συγκυρία για το μέταλλο φέτος και δεν ξέρω, ειλικρινά, αν κάτι θα μπορέσει να συγκινήσει περισσότερο από το "White Shadows" μέχρι να τελειώσει το έτος, ένα ανθρώπινο ον που εισπνέει μουσική, δεν την ακούει απλά.
Ναι, τους Master Massive τους έχεις ανάγκη.
