Κομπιούτερς, αριθμοί και μουσικές. Προτιμά το ροκ του σκοτεινό και έξυπνο. (Συνήθως.) Εκτιμά εξίσου ιδιότροπες και πιασάρικες μελωδίες. Πιστεύει ότι η ιδανική ακρόαση δίσκου γίνεται συνοδεία booklet....
Illenium
Odyssey
Προσπέραση από δεξιά στον Christopher Nolan
Τι σχέση έχει ένας δημιουργός ηλεκτρονικής μουσικής με τον τεράστιο σκηνοθέτη ώστε να δικαιολογείται ο υπότιτλος παραπάνω; Μεταξύ μας είμαστε φίλες και φίλοι, μην κοροϊδευόμαστε. Λες και υπάρχει κάποιος ανάμεσά μας που δεν έχει έτοιμα ποπ κορν στο πίσω μέρος του μυαλού για το καλοκαιρινό τζέρτζελο που θα συνοδεύσει, για τους σωστούς και τους λάθος λόγους, την κινηματογραφική μεταφορά του ομηρικού έπους.
Πίσω στο θέμα μας, ο Nicholas Daniel Miller aka Illenium στο πέρασμα των τελευταίων περίπου δέκα χρόνων έχει κατακτήσει με το σπαθί του μία θέση στη μεγάλη edm κατηγορία. Κι επειδή οι αριθμοί και τα grammy ποτέ δεν αρκούν, ο προ τριετίας ομότιτλος δίσκος του και οι δύο κυκλοφορίες που προηγήθηκαν βρίσκονται εκεί για του λόγου το αληθές. Μεγάλα τραγούδια, συνεργασίες για μέρες, ανοιχτόμυαλη λογική.
Τη δεδομένη στιγμή, το να γυρίσει ανάποδα η δοκιμασμένη συνταγή δεν θα έβγαζε νόημα. Οι μελετημένα διακριτικές αλλαγές στις δοσολογίες, από την άλλη, θα ήταν παράλογο αν απουσίαζαν. Σε ένα ψηφιακό ωκεανό από συνθέτες/παραγωγούς, οι συμπράξεις με καλλιτέχνες από προβλέψιμους κι απρόβλεπτους χώρους και ο συνδυασμός διαφορετικών ηχοχρωμάτων ήταν ανάμεσα στους βασικούς λόγους που απογείωσαν κομμάτια από τα "Fallen Embers" και "Ascend".
Η ευκολία με την οποία το υλικό πηγαίνει από ξεδιάντροπα χορευτική αισθητική σε Pendulum-ικά γυρίσματα, ξεχωρίζει με μία επιφανειακή ακρόαση. Αντίστοιχα, ένα πέρασμα στον κατάλογο των εμπλεκόμενων αρκεί για να χαθεί η μπάλα. Από την Ellie Goulding μέχρι τους Bastille και τον Kid Cudi, χρειάζονται γενναίες δόσεις παραξενιάς ή καθαρό mainstream σνομπάρισμα για να υποστηριχθεί ότι εδώ μέσα έγιναν επιλογές από χαμηλά ράφια.
Ανάμεσα στη χολιγουντιανή παραγωγή και την προσεγμένη ροή, το "Odyssey" στέκει σαν το ηχητικό αντίστοιχο ενός blockbuster. Έχει κορυφώσεις. Έχει κλεισίματα ματιού. Έχει αδυναμίες· αναμενόμενα εδώ που τα λέμε, σε εξήντα λεπτά διάρκειας. Σε κάθε περίπτωση, το διπλό χτύπημα με Bring Me The Horizon & Lø Spirit στα "Slave To The Rithm" & "War", σκάει τόσο σωστά που θα έχει κάθε λόγο να ανάψει φωτιές σε ανυποψίαστα dance pits.
