Iceage

Εκκινώντας το έκτο άλμπουμ των Δανών post-punks, το εναρκτήριο "Ember" μας πιάνει ελαφρώς από τα μούτρα. Οι Iceage έχουν διανύσει μια, ποιοτικά αμφιλεγόμενη πορεία στα 15 χρόνια της ύπαρξής τους, και το "For Love Of Grace & The Hereafter" τους βρίσκει σε ένα ακόμη ηχητικό σταυροδρόμι. Οι εποχές του, μνημειώδους για την underground post-punk αναγέννηση, "You’re Nothing" έχουν περάσει ανεπιστρεπτί. Το "Sheek Shelter" του 2021 ήταν άνισο, αλλά αποκάλυπτε την αφοσίωση της μπάντας στις ελεγειακές συνθέσεις.

Ο νέος δίσκος του σχήματος στα 41 λεπτά του αιχμαλωτίζει μια ενέργεια και ορμή που είχαμε καιρό να βρούμε στο σχήμα. Μάλιστα, σε κομμάτια όπως το σαρωτικό "The Weak", γίνεται αντιληπτό πως οι Iceage αποφάσισαν να ψάξουν τις garage punk ρίζες τους. Πράγματι, το "For Love Of Grace & The Hereafter" επιχειρεί να επανεφεύρει τον τελετουργικό χαρακτήρα της μπάντας μέσα από ένα χαμένο νεύρο. Τα δώδεκα κομμάτια του, που δουλεύουν καλύτερα συμπληρωματικά, κοιτούν το πιο κιθαριστικό βρετανικό post-punk των τελευταίων ετών με την ίδια άνεση που επιμένουν να αγαπούν τους Nick Cave-ισμούς του πρώτου μισού των ‘90s.

Η φωνή του Elias Bender Rønnenfelt αναδύεται ως ο απόλυτος πρωταγωνιστής, αφού επιχειρεί, πιστός στην παράδοση των Beatles και Beach Boys αλλά και του ένδοξου Detroit των ‘60ς, να σκηνοθετεί διαρκώς υπέροχες μελωδικές φωνητικές γραμμές. Μάλιστα, σε κομμάτια όπως το "Salve For Every Sore", διαφαίνεται η «σουηδική» προσέγγιση. Ο Rønnenfelt τραγουδάει λες και είναι το τέλος του κόσμου για ανεκπλήρωτους έρωτες, σιωπές, αφοσίωση, απώλεια, και τον υπερβατικό χαρακτήρα του εφήμερου.

Ανά σημεία, αυτή η πρόζα φαντάχει υπέρ του δέοντος οικεία, είναι όμως η γοητεία με την οποία την εξασκούν οι Iceage που κερδίζει. Σε κομμάτια όπως το "Star", όπου το ρεφραίν του σου αποτυπώνεται μονομιάς στο μυαλό, αναρωτιέμαι αν θα διατηρούσαν την στουντιακή τους ένταση και σε ζωντανές συνθήκες. Οι Iceage είπαν πως ήθελαν να μεταφέρουν την ενέργεια των ωμών sessions στο τελικό αποτέλεσμα, και το πέτυχαν. Ακούς το "Holy Water" και διακρίνεις στο lead του την ισορροπία που αναζητούν οι Iceage, ενώ όμως ηχούν λες και ακροβατούν στο περιθώριο.

Αν υπάρχουν δύο ενστάσεις για το "For Love Of Grace & the Hereafter" αυτές είναι πως ανά στιγμές φανερώνει μια επιτήδευση και πως η συνθετική δουλειά μοιάζει περισσότερο παράγωγο της εποχής και των επιρροών της σε σχέση με την προσωπικότητα της μπάντας. Προσωπικά μιλώντας, έχοντας επίγνωση πως οι «κοσμοϊστορικές» εποχές έχουν περάσει για το σχήμα, εκλαμβάνω τη δισκογραφική τους επιστροφή ως ένα άλμπουμ σε γαλήνια συνύπαρξη με τους στόχους του. Κοινώς, η μουσική πρόταση των Iceage βασίζεται σε κεραυνοβόλες, larger-than life post-punk συνθέσεις που αιχμαλωτίζουν στο παρόν τους το διαχρονικό. Κομμάτια όπως το "No Fear" μπορεί να μην σφύζουν πρωτοτυπίας, υπηρετούν όμως στο έπακρο το ύφος και το περιεχόμενό τους.

Οι Iceage επέστρεψαν με ένα άλμπουμ που, μπορεί να μην συγκαταλέγεται στις κορυφαίες τους στιγμές, σίγουρα όμως αποτελεί μια από τις πιο πλήρεις τους κυκλοφορίες. Οι Σκανδιναβοί επανήλθαν με μια συμπαγή και πλήρη κυκλοφορία, η οποία όσο διαρκεί σε κάνει να αισθάνεσαι πως ακούς το πιο παθιασμένο, το πιο θαρραλέο μες την αφέλεια και την ατέλειά του, post-punk που βρήκες φέτος. Ή έστω, το δεύτερο. Αφεθείτε στην ενέργεια και σπάστε τον πάγο της επανασύστασης έπειτα από αποστασιοποίηση. Οι Iceage βρήκαν λίγη από τη χαμένη τους αστερόσκονη.

Bandcamp | Youtube