Dead Poet Society

Όλη η πορεία των Dead Poet Society χαρακτηρίζεται από τις αντιφάσεις της. Είτε μιλάμε για τον ήχο και τη μουσική που γράφουν, για τη σκηνική παρουσία, τους στίχους, την σχέση τους με την εμπορική επιτυχία και τις θεματικές που πραγματεύονται, παντού υπάρχουν ηχηρές αντιθέσεις που οδηγούν σε αντιφάσεις στα όρια της αυτοαναίρεσης.

Για να γίνουμε πιο συγκεκριμένοι, ο ήχος τους πάντα ακροβατούσε ανάμεσα στο εμπορικά μοντέρνο και το εναλλακτικό μιας προηγούμενης εποχής, οι στίχοι σταθερά ενδοσκοπικοί αλλά με μια έντονη ανάγκη εξωτερίκευσης του μέσα τους, ζωντανές εμφανίσεις που βγαίνουν με πολύ περισσότερο βάρος από το studio και ενέργεια που πάει στα όρια του metalcore. H αισθητική τους αλλάζει από δίσκο σε δίσκο σε σημείο καινούργιας μπάντας ενώ οι περισσότερες μεγάλες επιτυχίες τους βρίσκονται στον λιγότερο παινεμένο τους δεύτερο δίσκο! Αντιθέσεις.

Ερχόμαστε στην τρίτη δουλειά λοιπόν που για κάθε μπάντα έχει μια πιο κομβική σημασία στην πορεία της, εδώ μάλιστα θα την έλεγα και καθοριστική. Η ανάγκη να βρουν τα καλύτερα στοιχεία στα πατήματά τους, να στήσουν πάνω τους μια ξεχωριστή προσωπικότητα και να χαράξουν το δρόμο τους στη rock μουσική νομίζω ότι ήταν πια επιτακτική. Κάτι που φαίνεται να αντιλαμβάνονταν κι οι ίδιοι από το ότι αποφάσισαν με το "Monarch" να σχηματίσουν τη δική τους μουσική περιοχή, πηγαίνοντας βαθύτερα στα διαφορετικά στοιχεία που διαμόρφωσαν τον ήχο και την μουσική τους ταυτότητα.

Τί βρήκαν εκεί; Ακόμα περισσότερες αντιθέσεις! Πατώντας το play συναντάς γρήγορα τις πιο βαριές κιθάρες που έχουν παρουσιάσει, σχεδόν djent, να κάνουν παρέα με Muse επιρροές, alternative synths, κολλητικές μελωδίες και φωνητικές γραμμές που ακούγονται πολύ Βρετανικές για μια μπάντα απ’ τη Βοστώνη. Σε σημεία κερδίζουν οι Queens Of The Stone Age κι ο Manson, ενώ αλλού φτάνουμε κοντά στον Jack White, τους Nothing But Thieves, σύγχρονες indie rock μπάντες μέχρι και το γκαραζο-punk.

Εκεί που δεν υπάρχουν αντιθέσεις είναι στην ποιότητα των συνθέσεων. Όλα τα τραγούδια του δίσκου θα μπορούσαν να γίνουν το main hit του, σε ένα σύνολο που δεν κάνει πουθενά κοιλιά. Το πολύ δυνατό "Hollywood On Fire", το συναισθηματικό "Lost In My Head", το ήδη πετυχημένο "Cold", το σύγχρονα αλήτικο "Get Hot", ή το super groovy και λίγο wierdy "Dead On The Inside" είναι όλα ένα κι ένα, ανάμεσα στα υπόλοιπα κομμάτια που είναι ομοίως… ένα κι ένα. Το κλείσιμο του δίσκου με το υπέροχο "Art Of Suffering" αφήνει αναπόφευκτα συντρίμμια.

Θεματικά το "Monarch" έχει στο επίκεντρο την πικρία που πηγάζει από το παράπονο, αλλά τελικά καταλήγει ένα ταξίδι χωρίς επιφυλάξεις στον πυρήνα του εγώ. Μια λυτρωτική αυτοθεραπεία για την μπάντα, που μάλλον την είχαν εντελώς ανάγκη. Οι ίδιοι τοποθετούνται πάνω στους στίχους λέγοντας ότι αποφάσισαν συνειδητά να εκτεθούν ώστε να βρουν τον τρόπο να δουλέψουν προσωπικά θεματάκια που τους ζόριζαν. Να δούλεψε άραγε; Αυτοί λένε πως ναι, εμάς αυτή η οπτική μας έδωσε καλοφτιαγμένους στίχους.

Το "Monarch" καταφέρνει να στέκεται ως σύνολο στην καλύτερη θέση από τις τρεις δουλειές των Dead Poet Society, όσο κι αν δεν πιστεύω ότι θα κάνει κάποιο από τα single του το θόρυβο που έκανε ένα "Running In Circles", ένα "Hurt", ή ένα ".intoodeep". Είπαμε, αντιθέσεις.