Eye Of Melian

Το νέο εγχείρημα της Johanna Kurkela και του Martijn Westerholt είχε κερδίσει την περιέργεια από την πρώτη στιγμή, λόγω πρότερου βίου του ντουέτου. Η ρητή αναφορά στον J. R. R. Tolkien σε δηλώσεις και δελτία τύπου, αν η επιλογή ονόματος από μόνη της δεν ήταν ενδεικτική της κατεύθυνσης, κλείδωσε την προσοχή με συνοπτικές. Επειδή, καλή η φρεσκάδα των Auri και άξιες οι κορυφές των Delain, αλλά δεδομένης της στασιμότητας του συμφωνικού ιδιώματος που πρακτικά μισοσβήνει τα περιθώρια για αισιοδοξίες, κάθε επιπλέον πινελιά έστω και σε επίπεδο concept κρίνεται σαν κάτι περισσότερο από καλοδεχούμενη.

Από υφολογική σκοπιά, όσες και όσοι έχουν επαφή με το παρελθόν των δύο μουσικών δεν θα βρουν πολλές εκπλήξεις στην πρόταση των Eye Of Melian, για καλό ή για κακό. Τα πλήκτρα και τα ορχηστρικά αποτελούν τη ραχοκοκαλιά του υλικού. Η φωνή πηγαίνει από το αιθέριο στο μελαγχολικό και ξανά πίσω, μακριά από υπερβολές ή φλυαρίες. Ο αέρας ισορροπεί ανάμεσα στο κινηματογραφικό και το παραμυθένιο. Οι ταχύτητες διατηρούνται ευλαβικά κάτω από το μέσο. Τα απαραίτητα μελωδικά ανεβάσματα στήνονται και αποδίδονται με ακρίβεια. Ο ηλεκτρισμός λάμπει δια της απουσίας του, ενισχύοντας τη σαουντρακική αίσθηση.

Λαμβάνοντας υπόψη το θεματικό πλαίσιο, αναμφίβολα κάποιοι σταυροφόροι θα τρέξουν να κατεβάσουν το χαρτί των αγαπημένων βάρδων, αυτό όμως μοιάζει τόσο άστοχο όσο και άδικο. Άστοχο γιατί τα σημεία τομής των δύο περιπτώσεων αρχίζουν και τελειώνουν κάπου εκεί, και άδικο επειδή η απόσταση που χωρίζει το "Nightfall In Middle-Earth" με το σήμερα είναι απείρως μεγαλύτερη από τα 28 χρόνια που θα μετρήσει ο ψυχρός παρατηρητής. Η απαίτηση για κάτι τόσο εντυπωσιακό από μία καινούργια δουλειά που αποτίνει φόρο τιμής στον τεράστιο συγγραφέα και τον κόσμο που δημιούργησε, ανεξαρτήτως μέσου, είναι επιεικώς εκτός πραγματικότητας.

Πέρα από ανούσιες συγκρίσεις, το "Forest Of Forgetting" κρύβει κάμποσες μελωδίες ικανές να συγκινήσουν τους εν symphonic πιστούς κι άλλα τόσα κλεισίματα ματιού που έχουν κάθε λόγο να μοιράσουν χαμόγελα στους οπαδούς του Άρχοντα. Αυτό που λείπει, είναι το κάτι παραπάνω που θα τραβήξει το άλμπουμ ψηλότερα, πάνω από τη ζώνη ασφαλείας του. Σε κάθε περίπτωση, τα εξήντα λεπτά κυλούν χωρίς πραγματικές αστοχίες, με τα περάσματα του υπέροχου Troy Donockley και της Patty Gurdy να λάμπουν λίγο περισσότερο και τη διασκευή στο "Tears Of The Dragon" (ναι, αυτό, δεν υπάρχει άλλο) σε ρόλο ταιριαστών τίτλων τέλους.