Evanescence

Μπαίνοντας σε ένα δίσκο των Evanescence, με δεδομένο ότι το ημερολόγιό σου δεν έχει κολλήσει στο σωτήριο έτος 2003 ή κάπου εκεί γύρω, ξέρεις καλά πού πας να μπλέξεις. Ακόμα κι αν δεν έχεις ψαχτεί ιδιαίτερα ή δεν είναι του γούστου σου, έχεις ακούσει τουλάχιστον μερικά από τα κλασικά τραγούδια τους και κατά πάσα πιθανότητα μπορείς να βρεις σχετικά εύκολα απαντήσεις στα πού / πότε / γιατί ερωτήματα. Κι αν οι δρόμοι σας από τότε μέχρι τώρα δεν ξανασυναντήθηκαν, μικρό το κακό. Το μέγεθος του "Fallen" ήταν απλά τόσο μεγάλο.

Το να περιμένεις κάτι ριζικά ανατρεπτικό από την Amy Lee και την παρέα της είναι εξίσου, αν όχι περισσότερο, παράλογο με το να ελπίζεις σε μία πιστή επανάληψη της διαμαντένιας συνταγής. Δεν προσπάθησε να το κάνει δύο δεκαετίες πίσω στο "The Open Door", δεν θα υπήρχε νόημα να το κάνει τώρα. Την ίδια στιγμή, όλα τα βασικά συστατικά είναι παρόντα. Οι γεμάτες προσωπικότητα ερμηνείες της μπροστάρισσας. Τα σκούρα, βροχερά χρώματα. Οι κοφτές κιθάρες. Το γυάλισμα στην παραγωγή. Οι πιανίστικες μελωδίες που παραμονεύουν στις γωνίες.

Σε πρώτη ανάγνωση, θα μπορούσες να υποστηρίξεις ότι το σχήμα πιάνει από εκεί που είχε αφήσει στο "The Bitter Truth" πέντε χρόνια πριν, κι ενώ εν μέρει θα είχες δίκιο, το σύνολο παίζει αρκετά ανανεωμένο για να σε βγάλει ψεύτη. Αν από την άλλη προτιμάς τις βαρυσήμαντες κουβέντες και ρίξεις στο τραπέζι τη λέξη 'comeback', παραδόξως θα πέσεις πιο κοντά. Κοιτώντας από απόσταση τουλάχιστον. Οξύμωρο, λαμβάνοντας υπόψη ότι ποτέ δεν υπήρξε διάλυση ή ολοκληρωτική παύση εργασιών, αλλά και πάλι. Οι διαθέσεις έγιναν σαφείς ήδη από το "Afterlife".

Εκεί που στις δύο προηγούμενες ολοκληρωμένες κυκλοφορίες το βλέμμα παρέμενε καρφωμένο μπροστά, εδώ για πρώτη φορά γυρίζει έστω και λίγο προς τα πίσω. Είτε αυτό αποδοθεί στο δέσιμο της ομάδας που ηχογραφεί μαζί από το ομότιτλο, είτε στα λουλούδια που άφησαν τα "Hand That Feeds" και "End Of You", είτε στην προσθήκη της Emma Anzai, είτε στη συμβολή των Jordan Fish & Zakk Cervini, είτε όπου αλλού, το γεγονός παραμένει. Το ότι το αποτέλεσμα δεν πέφτει στην παγίδα της φθηνής νοσταλγίας, είναι η μη-λεπτομέρεια που κάνει τη διαφορά.

Μην αφήσεις να σε ψαρώσει το βγαλμένο από μισοξεχασμένα διαδικτυακά βάθη του παρελθόντος εξώφυλλο, ούτε η επαναφορά του λογότυπου. Νιώσε τα χτυπήματα του "Beautiful Lie". Πρόσεξε τον τρόπο που ξεδιπλώνεται το "Who Will You Follow" και θαύμασε τον εκμοντερνισμό μιας μοντέρνας προσέγγισης. Κλείσε τα μάτια κι άσε το σερί από το "Rapture" ως το "How Do I Heal" να σε τραβήξει στις μέρες που μία αταίριαστη τριάδα από το Arkansas ξεκινούσε για να ρίξει τον κόσμο. Παραδόσου στo υπέροχα συννεφιασμένο "Calm Down". Λιώσε με το "Forever Without You".

Στη μεγάλη εικόνα, η απουσία ενός στιβαρού συνοδευτικού πλαισίου είναι η μόνη σημαντική αδυναμία του "Sanctuary". Η μπάντα δεν έφυγε, κυριολεκτικά ή υφολογικά, για να τραβήξει φώτα λόγω επιστροφής. Τα επιτεύγματά της είναι τέτοια που δεν αφήνουν πραγματικά περιθώρια για bigger and better αφηγήματα. Σε κάθε περίπτωση, το υλικό ανατρέπει άψογα τις στοιχειωμένες προσδοκίες που έχουν φορτωθεί οι δημιουργοί του για όλους τους σωστούς και τους λάθος λόγους, και στέκεται αυτόφωτο σαν ό,τι πιο μεστό έχουν δώσει εδώ και κοντά μια εικοσαετία.