First Breath After Coma & Salvador Sobral

Δεν είναι οι Breath After Coma, μην μπερδευτείς, αυτοί εδώ είναι Πορτογάλοι. Οι First Breath After Coma είναι λοιπόν ένα εναλλακτικό post-rock συγκρότημα (φλερτάρει σε κυκλοφορίες και με την indietronica) που σχηματίστηκε το 2007, με χαρακτηριστικό κινηματογραφικό ήχο και έντονη συναισθηματική φόρτιση. Θα έλεγα ότι πολύ γενικά ο ήχος τους κινείται στους προσφάτους Mogwai! Ο Salvador Sobral είναι επίσης Πορτογάλος τραγουδιστής (και συνθέτης), γνωστός διεθνώς μετά τη νίκη του στη Eurovision 2017 με το "Amar Pelos Dois". Με πορεία που κινείται ανάμεσα στην jazz και την pop και ξεχωρίζει για τον εσωστρεφή, συναισθηματικό του λόγο και τις συχνές συνεργασίες που κάνει. Είναι πολύ μακριά πλέον από το στενό κάδρο της Eurovision.

Η καλλιτεχνική τους κατοικία στη Casa Varela λειτούργησε ως πραγματικός καταλύτης. Όπως διάβασα, δύο εβδομάδες κοινής ζωής, γραψίματος και δοκιμών (εκεί) αποτυπώνονται σε έναν δίσκο που δεν ενδιαφέρεται να εντυπωσιάσει, αλλά να μεταφέρει την αίσθηση της στιγμής. Το "A Residência" ακούγεται σαν ημερολόγιο. Έχει κομμάτια που αναπνέουν, αφήνουν χώρο, χτίζονται πάνω σε λεπτές μελωδίες και διακριτικές ενορχηστρώσεις. Οι First Breath After Coma λειτουργούν περισσότερο ως περιβάλλον παρά ως μπάντα-πρωταγωνιστής, ενώ η φωνή του Sobral μπαίνει οργανικά, χωρίς να επιβάλλεται, αλλά κερδίζει τα τραγούδια.

Δεν υπάρχουν εδώ «μεγάλα» τραγούδια με την κλασική έννοια. Μπορώ να σου πω κάποια αγαπημένα, αλλά δεν θα το κάνω. Καλό είναι να απολαύσεις τις μικρές κορυφώσεις, στιγμές που κερδίζουν όσο επιμένεις στην ακρόαση. Η εναλλαγή γλωσσών, οι λιτές δομές και η αίσθηση πρόβας που διαπερνά τον δίσκο ενισχύουν τη ζεστασιά του αποτελέσματος. Νομίζω ότι άκουσα τέσσερις. Πορτογαλικά, Αγγλικά, Ισπανικά και Γαλλικά. Δες το σαν εμπειρία, κάνε δήθεν ότι ακούς ένα live σε ένα club, παρά μια κυκλοφορία. Είναι μια καταγραφή αυτής της μουσικής συνύπαρξης, όπου η μουσική γεννιέται από την εμπιστοσύνη και την κοινή σιωπή. Είναι χαμηλόφωνο, αλλά ουσιαστικό και επιβεβαιώνει πως οι καλύτερες συνεργασίες δεν σχεδιάζονται, μάλλον ή σίγουρα απλώς συμβαίνουν.

Λειτουργεί καλύτερα όταν τον αφήνεις να παίζει, όταν τον ακούς όπως ακούς ανθρώπους να συνυπάρχουν σε έναν χώρο. Άσε τις παύσεις, τα βλέμματα, τις μικρές κινήσεις που αποκτούν βάρος να βοηθήσουν. Κι εκεί, μέσα σε αυτή τη σχεδόν αθέατη ένταση, καταλαβαίνεις ότι κάτι όντως συνέβη. Όμορφη μουσική. Όμορφα τραγούδια.

Bandcamp