Crashdiet

Τους Crash Diet θα μπορούσες να τους χαρακτηρίσεις και βετεράνους πλέον, με 25 χρόνια δισκογραφικής παρουσίας στην πλάτη. Με τον κιθαρίστα Martin Sweet ως σταθερό πυλώνα της μπάντας και τον John Elliot των Confess στα φωνητικά, για πρώτη φορά και πάρα πολύ επιτυχημένα στο ρόλο αυτό θα λέγαμε, καθώς εδώ μάλλον είναι ο ήχος που του ταιριάζει καλύτερα. Το μεγάλο ερώτημα είναι αν μπορούμε να θεωρούμε τον ήχο της μπάντας original μετά από τόσα χρόνια παρουσίας στο μουσικό στερέωμα. Η απάντηση είναι κατά μεγάλο ποσοστό θετική.

Η μπάντα ειδικά με την προσθήκη του Elliot στα φωνητικά δημιουργεί με το "Art Of Chaos"  ένα δυναμικό blend αμερικάνικου sleaze σχολής Motley Crew με ολίγη από Hanoi Rocks και σουηδικής σχολής glam/sleaze.  Δέκα τραγούδια με κατανομή ηχητική, όπως τότε για βινύλιο. Δηλαδή το πέμπτο κομμάτι, η μέση του άλμπουμ είναι η μπαλάντα "Loveblind" χωρίς φόβο αλλά με πάθος (εννοούμε ότι δεν φοβούνται να γίνουν και mellow όπου χρειαστεί).  Σε παραγωγή του Martin Sweet και του CEO της Ninetone records, Patrik Frisk, το άλμπουμ ενώ περιδιαβαίνει όλη την γκάμα του glam/sleaze, έχει σύγχρονο ήχο (εδώ φαίνεται η σουηδική επιρροή) και δεν ακούγεται νοσταλγικό ούτε λεπτό.

Το άλμπουμ ανοίγει δυνατά με το "Satrizfaction" που είναι και βίντεοκλιπ και έχει ωραία heavy κιθάρα και συνεχίζει εξίσου δυναμικά με το "Sick Enough For Me", δεύτερο βίντεοκλιπ, με ωραία φωνητικά και μελωδικά hooks, κλασσικό glam metal anthem. Οι heavy κιθάρες συνεχίζονται στο εν είδη ομώνυμου "Chaos Magnetic" και στο "Can Of Worms" που ακολουθεί, με ένα ρεφρέν που σου κολλάει αμέσως στο μυαλό. Instant hit! Για να φτάσουμε στην υπέροχη, αλά Faster Pussycat μπαλάντα "Loveblind" και να πάρουμε την πρώτη ανάσα.

"Get Out" και με το cowbell στο ξεκίνημα μας ξυπνάνε Guns N’ Roses μνήμες αλλά και Motley Crew εποχής Dr. Feelgood. Αλλά μέχρι εδώ. Οι επεξηγήσεις είναι μόνο για την κριτική εδώ. Δε το νιώθεις ως αντιγραφή σε κανένα σημείο όταν το ακούς. Το αναφέραμε και παραπάνω. Στο "Quitter" νιώθεις ένα punk vibe με άρωμα από Hanoi Rocks και λες αυτό είναι που περιμένει κανείς από ένα glam metal άλμπουμ, έτσι ακριβώς.

Το "Killing It Now" έρχεται ως γέφυρα που θα σε οδηγήσει στην πολύ ενδιαφέρουσα ημι-μπαλάντα "Silent Place" για να οδηγηθούμε στο κλείσιμο με το ίσως πιο heavy κομμάτι του άλμπουμ, "Edge Of A Knife".  Συνολικά το άλμπουμ αφήνει μια ευχάριστη επίγευση, είναι πιστό στον ήχο του ιδιώματος, χωρίς ακρότητες, αλλά με δυναμική εκεί που χρειάζεται. Δύσκολο πλέον να τα βρεις.