Hesse Kassel

To περσινό τους "La Brea" ήταν ο αγαπημενος μου δίσκος της χρονιάς. Δεν το περίμενα ούτε εγώ. Το έβαλα από περιέργεια και μετά δεν έβγαινε από τα ακουστικά μου. Διασκεδαστικό, θορυβώδες, πανέξυπνο experimental rock, γεμάτο ιδέες και τραγουδάρες. Στα ισπανικά ε!

Άρα; Εύκολα θα μπορούσαν να γράψουν άλλο ένα ίδιο και όλοι θα ήμασταν χαρούμενοι. Ευτυχώς δεν το έκαναν. Οι Hesse Kassel αποφάσισαν ότι το χειρότερο που μπορεί να συμβεί μετά από έναν σπουδαίο δίσκο είναι να τον ξαναγράψεις.

Το "Morir Saltando" είναι μικρότερο, πιο σφιχτό και, τολμώ να πω, πιο ώριμο. Από τα κοντά 80 λεπτά του περσινού, πεφτουμε στα μισά, στα σαραντακάτι. Ώριμο, όχι επειδή γυάλισαν τις γωνίες τους ή άφησαν πίσω τους το τρελό και παρανοικό που τους έκανε ξεχωριστούς. Το αντίθετο. Απλώς πλέον δείχνουν να ξέρουν ακριβώς πότε να σε κοπανήσουν στο κεφάλι και πότε να σε αφήσουν να πάρεις μια ανάσα. Οι ιδέες δεν είναι λιγότερες. Είναι καλύτερα τοποθετημένες. Μαζεμένες.

Αν στο "La Brea" είχα την αίσθηση μιας μπάντας που ήθελε να σου δείξει όλα όσα μπορεί να κάνει μέσα σε ογδόντα λεπτά, εδώ μοιάζει να έχει αποκτήσει αυτοπεποίθηση. Δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα. Παίζει. Και απολαμβάνει να παίζει. Αυτό φαίνεται σε κάθε λεπτό του δίσκου.

Οι jazz αναφορές δεν λειτουργούν σαν διακοσμητικά στοιχεία, αλλά σαν οργανικό κομμάτι του ήχου τους. Το post-rock υπάρχει ακόμη, το post-hardcore επίσης, το art punk πετάγεται διαρκώς μέσα από τις χαραμάδες, ενώ οι progressive δομές ακούγονται πιο φυσικές από ποτέ. Κάπου εκεί κάνουν την εμφάνισή τους και τα πλήκτρα, το φλάουτο, περισσότερες μελωδικές φωνές (ή απλά ομιλία) και μια διάθεση να απλώσουν ακόμη περισσότερο τον καμβά τους. Και το κάνουν ρε χωρίς να ακούγεται τίποτα επιτηδευμένο.

Το μεγαλύτερο όμως κέρδος είναι οι ίδιες οι συνθέσεις. Δεν υπάρχουν κοιλιές. Δεν υπάρχουν στιγμές που λες ας τελειώσει μωρέ τώρα λίγο αυτό... Κάθε κομμάτι μοιάζει να έχει λόγο ύπαρξης και κάθε αλλαγή υπηρετεί το σύνολο. Εγώ έχασα το χρόνο, ακουγοντας υπέροχα τραγούδια.

Και ξεκινά το "Pornomiseria". Δεκαπέντε λεπτά που συνοψίζουν όλα όσα κάνουν τους Χιλιανούς ξεχωριστούς. Avant-prog, jazz, θόρυβος, μελωδία, μιλητό, εκρήξεις, ηρεμία και ξανά από την αρχή. Ένα κομμάτι που συνεχώς αλλάζει μορφή χωρίς να χάνει ούτε στιγμή τη συνοχή του. Και μόνο του να υπήρχε, επι πέντε φορές, εκπλήρωνε και εφτιαχνε τον δίσκο.

Το "No me puedo relajar" αποτυπώνει την πιο ταραγμένη και απρόβλεπτη πλευρά τους, με διαρκή ένταση και μια αίσθηση εσωτερικής ανησυχίας. Το "El Reflejo" φέρνει την πιο μελωδική και ίσως συγκινητική εικόνα της μπάντας, το "Mariposa" μπλέκει τις prog ανησυχίες με σχεδόν θεατρικές jazz αποχρώσεις, το "Sancho Plagio" είναι η πιο άμεση γροθιά του δίσκου, τα noise-rock περάσματα και τα hard rock ριφάκια του ξεσκίζουν, ενώ το "Tulpa" κλείνει τα πάντα με τρόπο σχεδόν λυτρωτικό. Όχι φαντασμαγορικά. Απλώς... σωστά, παραλιακά.

Το πιο εντυπωσιακό είναι ότι πλέον δεν ακούω κάτι που μου θυμίζει τους αγαπημένους μου δίσκους εξ Ευρώπας. Ακούω τους Hesse Kassel. Ναι, οι επιρροές εξακολουθούν να υπάρχουν. Δεν εξαφανίζονται έτσι εύκολα. Αλλά για πρώτη φορά η προσωπικότητά τους είναι μεγαλύτερη από αυτές. Και αυτό είναι τεράστιο βήμα. Απίθανα τεράστιο.

Πέρσι έγραψα πως αν το "La Brea" ήταν δήλωση προθέσεων, τότε οι Hesse Kassel ήρθαν για να μείνουν. Λοιπόν... λάθος μου. Δεν ήρθαν απλώς για να μείνουν. Ήρθαν για να ανέβουν επίπεδο. Και το κατάφεραν πολύ πιο γρήγορα απ' όσο περίμενα. Ρε εδώ έγινε το άλμα που όλοι ελπίζαμε αλλά λίγοι περιμέναμε. Με σκίσανε οι καριόληδες!

Δεν ξέρω αν το "Morir Saltando" θα είναι ο αγαπημένος μου δίσκος. Ξέρω όμως κάτι άλλο. Οι Hesse Kassel δεν είναι πια η μπάντα που έκανε το εξαιρετικό ντεμπούτο. Είναι η μπάντα που κατάφερε να το ξεπεράσει. Και, ειλικρινά, το ξαναείπα, αλλά δεν πίστευα ότι αυτό ήταν εφικτό. Με αυτή την ευκολία. Με αυτό τον τρόπο. Με τέτοια τραγούδια!

Bandcamp