Static Dress

Η νέα εποχή του σκληρού ήχου είναι εδώ είτε αρέσει είτε όχι. Η ταυτότητα φύλου και τα microgenres είναι ρευστά, και οι Static Dress από το ξεκίνημα τους ως σήμερα στέκονται υπέρμαχοι της ρευστότητας σε πολλαπλά επίπεδα. Θα εξηγήσουμε. Το δεδομένο όμως είναι πως ήδη, οι Βρετανοί έχουν καταφέρει να κερδίσουν τις εντυπώσεις αφού στη σύντομη καριέρα τους έχουν ανοίξει περιοδείες για τους Bring Me The Horizon, Knocked Loose, Loathe, και όλα τα καλά παιδιά που κρατάνε τα σκήπτρα του σύγχρονου σκληρού ήχου. Πράγμα εύκολο θα πω αφού ήδη από το ντεμπούτο τους, "Rough Carpet Disaster", συνδυάσαν με απόλυτη επιτυχία post-hardcore, screamo, alt rock, nu metal, ηλεκτρονική μουσική, και τέλοσπάντων όποιο άλλο micro-genre βρίσκεται στο ενδιάμεσο όλων αυτών των ήχων.

Η τρέλα των Static Dress σηματοδοτείται από τη δράση τους σε ένα επίπεδο που θα έκρινα (έχουν κρίνει κι άλλοι στο παρελθόν ως τέτοια βέβαια), ως ένα φόρο τιμής στον Gerard Way και τους my Chemical Romance. Αυτό γιατί, όπως οι τιτάνες της εφηβείας μας με βάση τα υπέροχα κόμιξ και τις ιστορίες στον αχανή κόσμο του μυαλού του Gerard Way έχτισαν ιστορίες και concept δίσκους που έμελλε να μείνουν ανεξίτηλες στη μουσική ιστορία, έτσι οι Static Dress με βάση κι αρχή μια ιστορία – κόμιξ του τραγουδιστή Olli Appleyard έγραψαν τον πρώτο τους δίσκο. Συνέχισαν δημιουργώντας πολλές παράλληλες ιστορίες – σύμπαντα για μετέπειτα κυκλοφορίες, κι αυτό μας οδηγεί στη συγγραφή και δημιουργία του δεύτερου δίσκου τους, "Injury Episode".

Προτού πω περισσότερα, θα αναφέρω ένα υπέροχο trope που υιοθέτησαν οι Static Dress. Αυτό είναι η δημιουργία πολλών easter eggs που «κρύβουν» σε στίχους, artwork, videoclips, βιντεοπαιχνιδιών που έχουν κυκλοφορήσει για να συνοδεύσουν τη μουσική τους. Αυτά τα μικρά «παζλ» που κρύβουν στη δουλειά τους, οδηγούν τους δυνατούς λύτες σε exclusive περιεχόμενο – τραγούδια, διασκευές, μικρές ταινίες. Ένας πανέξυπνος τρόπος διάθεσης αποκλειστικού περιεχομένου θα πω, που αφαιρεί επίσης εντελώς το οικονομικό κριτήριο από την πρόσβαση του οπαδού, μόνο όσοι αγαπούν τη μουσική του συγκροτήματος και ασχοληθούν θα τα βρουν, χωρίς κάποιο χρηματικό αντίτιμο. Αυτή η σκέψη για να καταλήξω πως, σεβόμενη την επιθυμία των Static Dress για τη χαρά της ανακάλυψης των ακροατών τους, δεν θα πω πολλά για τη σχέση της ιστορίας του πρώτου δίσκου και του "Injury Episode", παρά μόνο πως τα δύο πρωταγωνιστικά πρόσωπα συναντώνται με αυτά της πρώτης ιστορίας σε κάποια χρονική στιγμή και κάθε δίσκος εξερευνά το παράλληλο σύμπαν και την ιστορία του κάθε ζεύγους πρωταγωνιστών. Για περισσότερα, διασκεδάστε την αναζήτηση ή βρείτε τις συνδέσεις της ιστορίας έτοιμες εκεί έξω.

Στο δια ταύτα, το "Injury Episode" είναι ένας ευφυής δίσκος που χρησιμοποιεί ό,τι χρειάζεται από τη σύγχρονη σκληρή μουσική για να χτίσει το δικό του πανέμορφο σύμπαν και έπειτα να κατακτήσει απάτητες κορυφές. Θα βγάλω από τη μέση άμεσα τοι στοιχείο της παραγωγής – αυτή η θολωμένη παραγωγή που δανείζεται από shoegaze και πρώτης εποχής nu metal σε κάποιους δεν αρέσει – το κατανοούμε, το σεβόμαστε, μα από εδώ και στο εξής το προσπερνάμε πλήρως γιατί η ροή του δίσκου δεν επιτρέπει τέτοιες νοητές στάσεις. Οι Static Dress επέλεξαν να προϋπαντήσουν το "Injury Episode" με το κομμάτι "Human Props" που περικλείει μεν τη δυναμική τους, καθαρά και δυνατά φωνητικά που εναλλάσσονται με screams, punk rock και alt rock κιθάρες, ένταση, δύναμη, ωστόσο βρίσκεται στο νούμερο δεκατρία του δίσκου και μέχρι εκεί, η πορεία του δίσκου είναι ασταμάτητη.

Ας αρχίσουμε από το single που ακολούθησε, δηλαδή το "Nostalgia Kills" σε συνεργασία με τους Underoath (φαντάσου να επιτυγχάνεις συνεργασία με ένα από τα μεγαλύτερα ονόματα του ήχου σου στο δεύτερο μόλις δίσκο σου) που σκληραίνει τα πράγματα με μερικά υπέροχα breakdowns και ξαφνικές στιγμές καθαρού τραγουδιού. Και μέχρι να φτάσουμε εκεί όμως στην πορεία του δίσκου, οι nu metal κιθάρες και η ντεφτονίλα του "Questioning" σε κάνουν να νιώθεις ότι κάπνισες χωρίς να έχεις καπνίσει ποτέ, η γκρούβα, η μελωδία της φωνής στη γέφυρα και η ρεφρενάρα του "Pharmacy Film" σε έχουν σηκώσει όρθιο (εμείς ευχαριστούμε, Σπύρο μου) να σπρώχνεις το διπλανό άτομο σε headbanging (ξέρετε ποια κίνηση εννοώ) και η μελαγχολική post-hardcore «γκρίνια» (με όλη την καλή έννοια αυτής της έκφρασης) του "Adapter" δεν αφήνουν στιγμή ανάσας.

Η μελαγχολία υποστηρίζεται και από το σίγουρα πληγωμένο τρίτο single "…hospice" με άλλη μια ακόμη αξιομνημόνευτη μελωδία. Το τέταρτο και τελευταίο single, "Dull Blade Disquise", διατηρεί την ίδια συνταγή, ενώ για το τέλος του δίσκου έχουν επιλέξει το "Treading" που συντηρεί αυτή τη βασική μουσική λογική. Λίγο πιο πριν θα βρούμε το "Lip Critic", που κλείνει το μάτι για άλλη μια φορά στους My Chemical Romance και σε έναν φανταστικό δίσκο που μπορεί να είχαν βγάλει ενδιάμεσα του "The Black Parade" και του "Danger Days" σε κάποιο… παράλληλο σύμπαν (μιας που είναι αυτή η θεματική μας γενικώς), αλλά και στους επίσης φρεσκότατους Lip Critic με τους οποίους μοιράζεται το όνομά του. Το διαδέχεται το εκστατικό "Male-bomb" που εξαπολύει μέσα σε όλα κι έναν deathcore κόλαφο αλλά κι ένα ηχογραφημένο ballroom σαξόφωνο. Η επιλογή δε τίτλου και σκληρότερου κομματιού του δίσκου είναι μια νότα απλής κι έξυπνης κριτικής. Δεν είναι ξένος άλλωστε ο Olli σε τέτοιου είδους κριτική, μιας που συχνά στις εμφανίσεις του φορά μπλούζες με μότο όπως "Death to the overground" και "Destroy main characters" (που προέρχονται από αλλού στη δισκογραφία τους), μια λογική που φαίνεται να εμμένει στην απομάκρυνση από τη μάζα και τους λίγους μεγάλους ήρωες, με μια τάση προς τον εορτασμό της ξεχωριστής μοναδικότητας του καθενός, χωρίς κανείς να αποκλείεται. Κι αυτό αν ρωτάς την υποφαινόμενη, είναι ο σωστός τρόπος σκέψης.

Οι Static Dress με μια εξαιρετική δουλειά και προσεγμένη τραγουδοποιία που τιμά όλες ανεξαιρέτως τις επιρροές τους, αναμφίβολα και ακριβοδίκαια στέκονται πια στην κορυφή του εναλλακτικού σκληρού ήχου. Με ζωντανές εμφανίσεις που δικαιώνουν κάθε διθύραμβο για τη μουσική τους, αλλά και εναλλακτικές κυκλοφορίες για ανθρώπους που προτιμούν άλλα μέσα (μπορείτε να απολαύσετε την ιστορία του "Injury Episode" στα βιντεοπαιχνίδια "The Magistrate's Loop" και "The Place of No Ends"), οι Static Dress έχουν καταλάβει πλήρως πως να κάνουν δική τους αυλή τον σύγχρονο ήχο και χαιρόμαστε να τους συντροφεύουμε σε αυτό το ταξίδι.

Bandcamp