Jack White

Ξεκινώ απαντώντας στην προηγούμενη δισκοκριτική που έγινε για τον Jack White για το album "No Name",το 2024, λέγοντας ότι ευτυχώς δεν θα ξεμπερδέψουμε εύκολα από αυτόν τον riffολογο με την αστείρευτη έμπνευση. Στην αντίπερα όχθη της καλογυαλισμένης σύγχρονης μουσικής πραγματικότητας ο Jack White μας φέρνει το ακατέργαστο "Frozen Charlotte".

Κάποιοι καλλιτέχνες δεν χρειάζεται να κάνουν πολλά για να ξεχωρίσουν, η προσωπικότητα τους είναι τόσο ενδιαφέρουσα που απλά αφήνουν το ταλέντο να μιλήσει γι’ αυτούς. Μπροστά μας έχουμε το επόμενο προϊόν αυτής καλλιτεχνικής ύπαρξης το οποίο αποτελεί απόρροια της ενέργειας της προηγούμενης περιοδείας του, θέλοντας να κρατήσει ζωντανή την άγρια ατμόσφαιρα των συναυλιών του. Αμφιβάλλω αν η rock n roll μουσική έχει τη δύναμη να μας σοκάρει πια στην κοινωνία που ζούμε, παρ’ όλα αυτά διατηρεί την ιδιότητα να μας κινητοποιεί δίνοντάς μας το ερέθισμα της δημιουργίας. Σαν μια μικρή μέλισσα που μπαίνει στο δωμάτιο για να σε ενοχλήσει το τραγούδι "There’s Nodody There" μας υπενθυμίζει ότι η μουσική που μας αρέσει μας φωνάζει να κινητοποιηθούμε. Και το έναυσμα για την ενέργεια που μας διακατέχει δεν είναι άλλο από την ανάκληση της μνήμης των ήχων από White Stripes και Raconteurs.

Με ελάχιστους πειραματισμούς οι οποίοι παρατηρούνται κυρίως στα κομμάτια "Neighbors Blues" και  "She's in a Frenzy" ο Jack White παραμένει πιστός στις μουσικές καταβολές του επεξεργάζοντας τα στυλ που τον έκαναν γνωστό στο ευρύ κοινό. Ξεκινάει δυναμικά με με το "G.O.D. and the Broken Ribs" για να σου τραβήξει την προσοχή και μετά σε πυροβολεί με τα κολλητικά του riffs. Ισορροπεί ανάμεσα στο garage rock του "You'll Never Fix Me", στο επιθετικό και αλλοπρόσαλλο σόλο του "Derecho Demonico" και στις νοσταλγικές μπλουζ ροκ στιγμές του "Thick as Thieves". Η περιγραφή που το δόθηκε από τον ίδιο το δημιουργό αντικατοπτρίζει απόλυτα το αποτέλεσμα, έχεις δηλαδή την αίσθηση ότι τα τραγούδια γράφτηκαν στο δρόμο κατά τη διάρκεια της περιοδείας. Δεν ξέρω αν κάποιο κομμάτι θα μου κολλήσει για καιρό, γνωρίζω όμως ότι θα αναγνώριζα από την πρώτη νότα ότι αυτό που ακούω είναι Jack White. Και το μόνο σίγουρο είναι ότι θα ηθελα να τον δω σε live στην Ελλάδα.