![أحمد [Ahmed] - Play Monk](https://images.rocking.gr/albumcovers/2026/150x150/ahmed-playmonk.jpg)
«A Buyer's Guide»: Talking Heads
Οδηγός δισκογραφίας για ένα sui generis συγκρότημα με σφραγίδα μεγαλύτερη σε σημασία του αριθμού των κυκλοφοριών του
Παιδί της σκηνής του CBGB στη Νέα Υόρκη αλλά χωρίς ιδιαίτερη σχέση με οτιδήποτε άλλο παιζόταν εκεί, δεν είναι υπερβολή να πούμε ότι οι Talking Heads ήταν και παραμένουν μία κατηγορία μόνοι τους. Δημιούργημα τριών φοιτητών σχολής Καλών Τεχνών με την προθήκη ενός ήδη έμπειρου μουσικού, έχουν ξεκάθαρο ηγέτη αλλά και τέσσερα στην πραγματικότητα ισάξια μέλη, τουλάχιστον την εποχή που μεγαλουργούσαν. Ο David Byrne μπορεί να υπήρξε ο βασικός συνθέτης τους και με τον ιδιοσυγκρασιακό τρόπο ερμηνείας και την ιδιαίτερη σκηνική παρουσία να είναι χαραγμένος για πάντα στο μυαλό μας ως το πρόσωπο του συγκροτήματος, αλλά ο ήχος και, ίσως βασικότερα, οι ρυθμοί είναι συνδημιούργημα με τους υπόλοιπους τρεις μουσικούς.
Ειδικά η Tina Weymouth στο μπάσο είναι καθοριστική για τον τρόπο που η disco, η funk και το afrobeat έδεσαν με μία αρτιστίκ προσέγγιση στο punk της αμερικανικής μητρόπολης. Από κοντά και ο σύζηγός της (και τότε και μέχρι τώρα) Chris Frantz που αποδείχθηκε κομβικός σε όλες τις αλλαγές ύφους που δοκίμασαν, ενώ μαζί συνδημιούργησαν και τους αξιοπρεπείς Tom Tom Club που είχαν παράλληλη πορεία με τους Talking Heads. Τέλος ο Jerry Harrison, ο βασικός κιθαρίστας και ενίοτε πληκτράς τους, έφερε όλη την εμπειρία του από την πρώτη (και καλύτερη) μορφή των Modern Lovers και είναι υπεύθυνος για μεγάλο ποσοστό της ιδιαιτερότητας του ήχου και των παιξιμάτων των Talking Heads. Ειδική μνεία θα πρέπει να γίνει στον Brian Eno που μαζί τους όχι μόνο θα πετύχει τις πρώτες του σπουδαίες δουλειές ως παραγωγός (στη Βερολινέζικη τριλογία του Bowie ήταν τυπικά μουσικός συνεργάτης) αλλά θα γίνει και ανεπίσημο 5ο μέλος στο στούντιο και θα αναδείξει όλες τις ιδέες και την ουσία του συγκροτήματος ορίζοντας το μέλλον τους.
Ο David Byrne, όντας ο εγκέφαλος του συγκροτήματος, κατάφερε να έχει μία ενδιαφέρουσα solo καριέρα πριν και μετά την αποχώρησή του από αυτούς, είτε μόνος του είτε με συνεργασίες (αυτή με τον Brian Eno – ναι, αυτός πάλι – είναι ιστορική). Όμως ακόμα κι αυτός δεν κατάφερε ποτέ να πλησιάσει έστω την ποιότητα αλλά και την εμπορικότητα του συγκροτήματος που δημιούργησε και για αυτό μέχρι και σήμερα ουκ ολίγα τραγούδια των Talking Heads βρίσκουν το δρόμο τους μέχρι το setlist του.
Παρότι η δισκογραφία τους σύντομη, τα πολυσυζητημένα άλμπουμ τους είναι αρκετά και τα χιτάκια τους ακόμα περισσότερα. Αν αυτό μπερδεύει όποιους ακόμα δεν έχουν εντρυφήσει στη δισκογραφία τους, ακολουθεί ένας οδηγός για να θέσουν τις προτεραιότητές τους.
Fear Of Music
(Sire, 1979)
Ίσως μπορούμε να πούμε ότι αυτός είναι ο πρώτος δίσκος όπου η συμμετοχή του Brian Eno γίνεται πραγματικά αισθητή. Αν ο προηγούμενος ήταν μία διστακτική αρχή στον κόσμο του και ο επόμενος τον βρίσκει σαν πέμπτο μέλος, εδώ ο ιδιοφυής Βρετανός μεταμορφώνει ουσιαστικά την ταυτότητα ενός συγκροτήματος και το φέρνει όχι μόνο πολύ μπροστά από την εποχή του αλλά διαχρονικό. Με πολύ έντονο το art rock στοιχείο, ήπια αλλά καίρια ηλεκτρονικά στοιχεία και φυσικά το αστικό funk rock σε απόλυτη κυριαρχία, οι Talking Heads μεταμορφώνονται σε ένα τέρας πυκνής μουσικής, πολύ μακριά αλλά σε άμεση σύνδεση με την αφετηρία τους. Το εναρκτήριο "I Zimbra" μάλιστα, με ξεκάθαρο afrobeat προσανατολισμό, θα σηματοδοτούσε σε δύο επίπεδα το ακόλουθο αριστούργημά τους. Τόσο με τις αφρικανικές επιρροές του όσο και με τη συμμετοχή του ανεπανάληπτου Robert Fripp που θα άνοιγε το δρόμο για τη συμμετοχή του Adrian Belew στο "Remain In Light". Καθόλου τυχαία οι δυο τους σύντομα θα αναβίωναν τους King Crimson με καθαρές επιρροές από Talking Heads. Παρότι το "Fear Of Music" δεν έχει τα τεράστια hits που θα βρούμε πριν αλλά και μετά στην καριέρα τους, το "Life During Wartime" δε λείπει ποτέ από καμία αναφορά στα καλύτερα τραγούδια τους. Tα "Cities", "I Zimbra", το χαοτικό και αγαπημένο "Air" είναι κορυφαία, ενώ το "Heaven" βρίσκεται στο setlist του Byrne μέχρι σήμερα. (ΚΣ)
Remain In Light
(Sire, 1980)
Το τέταρτο άλμπουμ του γκρουπ, με παραγωγό τον Brian Eno, αποτελεί σημείο τομής για το συγκρότημα καθώς, εδώ, οι Talking Heads επαναπροσδιόρισαν τον τρόπο σύνθεσης των κομματιών τους αλλά και τη συνολική τους λειτουργία. Επηρεασμένοι έντονα από την afrobeat και τον Fela Kuti και με στόχο να κυκλοφορήσουν μια πραγματικά συλλογική δουλειά, οι Byrne, Frantz, Weymouth, Harrison (μαζί με τον Eno), δόμησαν τα κομμάτια τους μέσα από αυτοσχεδιαστικές γκρούβες και επαναληπτικά μοτίβα, ενώ, παράλληλα, ο Byrne, για να αντιμετωπίσει το writer’s block του, στράφηκε σε πιο αποσπασματικές στιχουργικές τεχνικές, αντλώντας έμπνευση από τη ροή της συνείδησης και το πρώιμο rap. Το αποτέλεσμα είναι ένα από τα πιο επιδραστικά άλμπουμ των ‘80s και, για πολλούς, το magnum opus των Talking Heads. Παρά τις καλές προθέσεις βέβαια, το άλμπουμ σημαδεύτηκε από εσωτερικές εντάσεις, που προέκυψαν, κυρίως, από την κατανομή των songwriting credits. Ωστόσο, το τελικό αποτέλεσμα παραμένει εντυπωσιακά συνεκτικό γεφυρώνοντας funk, post-punk, world music, new wave, και ό,τι άλλο μπορείτε να φανταστείτε με έναν τρόπο που καθηλώνει μέχρι σήμερα. (ΑΑ)
77
(Sire, 1977)
Το ντεμπούτο τους κρύβει την εξής δυσκολία. Πώς χαρακτηρίζεις τη μουσική τους; Ποια ταμπέλα χρησιμοποιείς, τι ακριβώς παίζουν οι Talking Heads με το που συστήνονται στον κόσμο; Βγήκαν μέσα από τη Νεοϋορκέζικη punk σκηνή αλλά σίγουρα αυτό που παίζουν δεν είναι συναφές με αυτή. Θα μπορούσαμε να το πούμε post punk αλλά το 1977 καλά καλά δεν είχε υπάρξει punk δισκογραφία πόσο μάλλον post. Πρώιμο post punk; Ακούγεται γελοίο. New wave μήπως; Με αυτή την κοφτερή παραγωγή, τις στριφνές μελωδίες και τα ελάχιστα πλήκτρα δεν είναι από μόνο του κατάλληλο. Και μετά, δεν πρέπει οπωσδήποτε να βάλουμε κάπου τη λέξη art μέσα; Όλα αυτά για να πούμε ότι ήδη από την πρώτη τους εμφάνιση οι Talking Heads δεν έμοιαζαν με τίποτα και κανέναν άλλον κι ας είχαν ακόμα κάποιο δρόμο μέχρι να υλοποιήσουν πλήρως τις δυνατότητές τους. Το "Psycho Killer", μοναδικό του συνόλου γραμμένο και από τους τέσσερις, παραμένει από τις μεγαλύτερες επιτυχίες τους και είναι συγκυριακό ότι μαζί με το έτερο καλύτερο τραγούδι του δίσκου, το "Pulled Up", βρίσκονται στο τέλος. Παρόλα αυτά μοιάζει να σηματοδοτούν ότι τα καλύτερα έρχονται. Αν μπορέσετε, βρείτε κάποια έκδοση του δίσκου που να περιέχει το μη χρησιμοποιημένο "Sugar On My Tongue", θα ανεβάσετε τη μουσική αξία του συνόλου. (ΚΣ)
More Songs About Buildings And Food
(Sire, 1978)
Παρόλο που πρόκειται για το δεύτερο άλμπουμ των Talking Heads, στην πραγματικότητα, τα περισσότερα στοιχεία που τους καθιστούν σημαντικούς πρωτοεμφανίζονται εδώ. Καταρχάς, ο δίσκος σηματοδοτεί την αρχή της συνεργασίας τους με τον Brian Eno - ουσιαστικά άτυπο πέμπτο μέλος του σχήματος για τα επόμενα χρόνια - αλλά και την πρώτη καθοριστική μετατόπιση στον ήχο τους. Από τη νευρική art-punk αισθητική του ντεμπούτου, εδώ το συγκρότημα αρχίζει να δίνει μεγαλύτερη έμφαση στον ρυθμό, με τον πυρήνα των Tina Weymouth και Chris Frantz να βγαίνουν στο προσκήνιο, ενώ, συγχόνως, ο Eno παρεμβαίνει διακριτικά αλλά καθοριστικά, προσθέτοντας υφές και εισάγοντας πειραματισμούς. Ίσως όχι το πιο ριζοσπαστικό τους έργο αλλά, κατά τη γνώμη μου, το πιο κομβικό, εδώ οι Talking Heads παύουν να να είναι ένα ακόμη σχήμα της CBGB σκηνής και αναδεικνύονται σε ουσιαστικούς διαμορφωτές του ήχου της εποχής. (ΑΑ)
Speaking In Tongues
(Sire, 1983)
Άκρως σημαντικό άλμπουμ για το συγκρότημα, το οποίο προέκυψε μετά από ένα τριετές διάλειμμα από το στούντιο, που τους επέτρεψε να επαναπροσδιορίσουν τη συνεργασία τους και να αποχωριστούν τον Brian Eno, ο οποίος, στη συνέχεια, στράφηκε στους επόμενους μεσσίες του εναλλακτικού ήχου, U2. Στο "Speaking In Tongues", οι Talking Heads απομακρύνονται από τη δομική πολυπλοκότητα και πυκνότητα του "Remain in Light", υιοθετώντας έναν πιο άμεσο, σχεδόν pop, ήχο, χωρίς όμως να εγκαταλείπουν τον arty χαρακτήρα και τον funk πυρήνα τους. Εδώ όμως γίνεται σαφής η πρόθεση γεφύρωσης διαφορετικών μουσικών ιδιωμάτων μέσα από πιο ανάλαφρες προσεγγίσεις που φανερώνουν ένα απενοχοποιημένο φλερτ με το mainstream. Η στροφή αυτή απέδωσε, με το "Burning Down the House" να εξελίσσεται στο μεγαλύτερο εμπορικό τους single και τον δίσκο να γνωρίζει την ευρύτερη απήχηση που πάντα υπονοούσε η μουσική τους. Η περιοδεία που ακολούθησε καταγράφηκε στο "Stop Making Sense" και αποτελεί ένα θαυμάσιο ντοκουμέντο που αιχμαλωτίζει τέλεια τη δυναμική του συγκροτήματος σε εκείνη την χρονική στιγμή. (ΑΑ)
Little Creatures
(Sire, 1985)
Δεν είναι τολμηρό, ίσα ίσα μάλλον κοινότοπο, να πούμε ότι αυτό είναι το τελευταίο πραγματικά σπουδαίο άλμπουμ των Talking Heads. Δεν έχει πλέον τους πειραματισμούς ή την προοδευτικότητα που επέδειξαν με προηγούμενα αριστουργήματα, δεν προσθέτει κάτι νέο στη μουσική τους (εκτός ίσως μία στροφή προς την americana), δεν έχει τη σημασία όσων προηγήθηκαν ούτε για τους ίδιους, ούτε για την Ιστορία της Μουσικής. Έχει όμως ορισμένα εξαιρετικά τραγούδια που στέκονται δίπλα στα σπουδαιότερά τους, όχι απλώς με αξιοπρέπεια αλλά ως ίσα. Ίσως μάλιστα για αυτούς ακριβώς τους λόγους να αποδείχθηκε και το πιο εμπορικό όσο ήταν ενεργοί ως συγκρότημα. Η συνθετική δουλειά πέφτει ξανά σχεδόν αποκλειστικά στον Byrne όμως και πάλι μία κοινή σύνθεση των τεσσάρων μελών αποτελεί ίσως το καλύτερο τραγούδι του δίσκου και ένα κρυφό διαμάντι της δισκογραφίας τους, το "The Lady Don’t Mind". Παρόλα αυτά, ο περισσότερος κόσμος το θυμάται για τα πολύ πιο επιτυχημένα και επίσης πανέμορφα "And She Was" και "Road To Nowhere". Δυστυχώς, μπορεί η έλλειψη εξέλιξης στη μουσική τους εδώ να μην τους στοίχισε αλλά αυτό δε θα συνεχιζόταν και στο μέλλον.
Naked
(Sire, 1998)
Το τελευταίο στούντιο άλμπουμ των Talking Heads ηχογραφήθηκε με παραγωγό τον Steve Lillywhite και σε αυτό συμμετείχε μια ευρεία ομάδα μουσικών. Σε αντίθεση με την ξεκάθαρα πιο pop κατεύθυνση των προηγούμενων δίσκων του, το σχήμα αυτή τη φορά επέστρεψε, με σχετική επιτυχία, στην αφετηρία, ή μάλλον, πιο σωστά, στην ουσία του ήχου του. Το "Naked" βασίστηκε σε εκτεταμένα jam sessions, τα οποία στη συνέχεια εμπλουτίστηκαν με φωνητικά και στίχους, ενώ συμμετοχές όπως του Johnny Marr και της Kirsty MacColl ενίσχυσαν τον πολυσυλλεκτικό του χαρακτήρα. Από την άλλη, είναι φανερό πως πρόκειται για μια ελαφρώς άνιση δουλειά που δεν μπόρεσε να σταματήσει την φθορά, παρόλο που, χωρίς αμφιβολία, πρόκειται για ένα άκρως ενδιαφέρον και φιλόδοξο κλείσιμο για ένα γκρουπ που είχε ήδη, προ πολλού, ξεπεράσει τα όρια του. (ΑΑ)
Bonus Rarities And Outtakes
(Sire, 2006)
Μπορεί να μην πρόκειται για κανονικό άλμπουμ αλλά αυτή η ψηφιακή συλλογή, που συγκεντρώνει υλικό από ολόκληρη τη δημιουργική διαδρομή τους, και, κυρίως, από την περίοδο 1977–1983, αποτελεί αναπόσπαστο κομμάτι της δισκογραφίας του συγκροτήματος. Εδώ, θα βρείτε εναλλακτικές εκτελέσεις, demos, live ηχογραφήσεις από το CBGB’s, και σπάνια κομμάτια που δεν εντάχθηκαν ποτέ σε κανονικούς δίσκους. Ναι, προφανώς, δεν μιλάμε σε καμία περίπτωση για σημείο εκκίνησης καθώς στον μέσο ακροατή δεν θα προσφέρει μια συνεκτική εμπειρία. Αλλά όσοι ενδιαφέρονται, σαν σωστοί nerds, να εντρυφήσουν στο συγκρότημα, εδώ, θα βρουν μια εξαιρετικά πολύτιμη κυκλοφορία. Και αυτό γιατί πέρα από τα τραγούδια που μπορεί να μην έχετε ξανακούσει και τις εναλλακτικές εκτελέσεις, το άλμπουμ αποτελεί ένα εξαιρετικό σημείο παρατήρησης της αριστουργηματικής μεθοδολογίας του Byrne και των υπολοίπων Talking Heads να παίρνουν μια απλή ιδέα και να τη μετατρέπουν σε κάτι πολύπλοκο, μέσα από μια διαδικασία που μας επιτρέπει να τους καταλάβουμε και, σίγουρα, να τους εκτιμήσουμε καλύτερα. (ΑΑ)
True Stories
(Sire, 1986)
Μία εντελώς προσωπική φιλοδοξία του Byrne που θέλησε να φτιάξει ένα μιούζικαλ, μάλλον δείχνει και την κατάσταση στα ενδότερα των Talking Heads εκείνη την εποχή. Έλλειψη κοινής συνισταμένης, μέλη που πλέον δε νιώθουν ισότιμα και υπέρμετρη φιλοδοξία, είχαν σαν κατάληξη ένα μετριότατο δίσκο που με το ζόρι κατάφερε να προσφέρει μία σχετική επιτυχία με το "Wild, Wild Life" και όχι πολλά άλλα. Αρκετά pop και «εύκολο», είναι αδιάφορο στη μεγαλύτερη διάρκειά του ενώ και στα καλύτερα σημεία του μοιάζει με ένα συγκρότημα επηρεασμένο από τους Talking Heads παρά μια δουλειά των ίδιων. Ομολογουμένως δηλώνω άγνοια αν τα τραγούδια δουλέυουν καλύτερα στο σύμπαν της ταινίας, δεν έγιναν ποτέ αρκετά ελκυστικά ώστε να με οδηγήσουν σε αυτή. Η καλύτερή του κληρονομιά είναι το τραγούδι "Radio Head" που έδωσε το όνομα σε ένα κάποιο βρετανικό συγκρότημα… (ΚΣ)
Stop Making Sense
(Sire, 1984)
Το "The Name Of This Band Is Talking Heads" είναι εξίσου καλό live και μάλιστα πιάνει το συγκρότημα στην καλύτερη στιγμή της καριέρας του. Αν χάνει τη θέση από αυτό το, μεταγενέστερα ηχογραφημένο, ζωντανό άλμπουμ δεν έχει τόσο να κάνει με τη μουσική, όσο με την εικόνα. Το "Stop Making Sense" είναι το καλύτερο live concert film από οποιονδήποτε καλλιτέχνη και αυτό είναι σχεδόν άνευ αμφισβήτησης αξίωμα. Από την πρώτη στιγμή, όταν ανεβαίνει στη σκηνή ο David Byrne μόνος στο άσπρο κουστούμι του για να παίξει το "Psycho Killer" συνοδεία ενός ...κασετόφωνου, μέχρι το τέλος που ένα σύνολο τρομερών μουσικών πλαισιώνουν τη βασική τετράδα στο "Crosseyed And Painless", βρισκόμαστε σε μία αυστηρά μελετημένη παράσταση γεμάτη Τέχνη, ιδρώτα, χιούμορ και ασταμάτητο χορό. Ιδιοφυές το πώς οι μουσικοί εισέρχονται στη σκηνή σταδιακά χτίζοντας μεταφορικά και κυριολεκτικά την παράσταση. Το κουστούμι του Byrne, που μεγαλώνει κατά τη διάρκεια του show, συνοδεύει τέλεια τον σπαστικό χορό του και παραμένει το σήμα κατατεθέν του και ένα από τα πιο αναγνωρίσιμα artefacts στην ιστορία του rock. Αν προσθέσουμε ότι και πολλά από τα τραγούδια βρίσκουν εδώ τις απόλυτες εκτελέσεις τους, δε γίνεται να αρνηθούμε ότι πρόκειται όχι απλώς για την καλύτερη ζωντανή αποτύπωση του συγκροτήματος, όχι μόνο για το ιδανικότερο σημείο εκκίνησης για όποιον θέλει να ασχοληθεί μαζί τους, αλλά και μέσα στα ιστορικότερα, καλύτερα, σπουδαιότερα live.
