Αν και διατηρεί μια αδυναμία στα progressive και doom ιδιώματα, εξακολουθεί να ακούει κάθε γνωστό και άγνωστο είδος αναζητώντας την περιπέτεια στη μουσική και πιστεύει ότι οι δυνάμεις του χάους και...
Xiu Xiu
Eraserhead Xiu Xiu
Επιστροφή στο ασπρόμαυρο avant-garde αίνιγμα που στοίχειωσε τα κινηματογραφικά μας όνειρα
Οι πειραματιστές από την California Xiu Xiu κι ο τεράστιος David Lynch δεν είναι ξένοι, αφού οι πρώτοι περιόδευσαν το 2016 με το Xiu Xiu Plays The Music Of Twin Peaks - με την υποστήριξη του Lynch αλλά και του Angelo Badalamenti. Μια δεκαετία μετά, το σχήμα των Jamie Stewart και Angela Seo επιστρέφουν στο θεϊκά αλλόκοτο σύμπαν του David Lynch, και μάλιστα στην πιο cult ταινία του - αυτή που οι ίδιοι οι Xiu Xiu χαρακτηρίζουν ως "το πιο καταπληκτικό midnight αριστούργημα": το ανυπέρβλητο Eraserhead του 1977.
Βάζοντας τα πράγματα σε μια σειρά· προφανώς μιλάμε για ένα εξωφρενικό φιλμ που ανήκει ξεκάθαρα στο σινεμά του παράξενου, συνεπώς η μουσική, όπως και η ταινία, απευθύνεται σε ακροατές μιας συγκεκριμένης και τολμηρής αισθητικής. Εξάλλου, αξίζει να θυμηθούμε πως το αυθεντικό sound design της ταινίας, φτιαγμένο από τον Lynch και τον Alan Splet, ήταν φανταστικό και μάλλον πολύ μπροστά από την εποχή του. Οι Xiu Xiu λοιπόν στην δική τους εκδοχή του Eraserhead πατάνε σχεδόν εξ ολοκλήρου στην αισθητική του πρωτότυπου φιλμ, παράγοντας μια πολύ συγγενική, ας την πούμε dark ambient, πρόταση.
Συνεπώς, εδώ θα βρεις τα συστατικά εκείνου του γνωστού εφιάλτη: drones, θόρυβοι, στατικό ρεύμα και modular synths, post-industrial ήχους, παρεμβολές και sound collage τεχνικές, και όλα όσα υπογραμμίζουν το παρανοϊκό περιβάλλον του φιλμ. Πρόκειται για ένα ηχητικό οικοδόμημα που είναι ταυτόχρονα ονειρικό και ασφυκτικό, ένας βραδυκίνητος αντιμουσικός δαίμονας που σου βάζει τρικλοποδιές στο σκοτάδι. Ενίοτε σου πετάει γκροτέσκες μελωδίες - όπως τα καρναβαλίστικα synths του 13λεπτου "Viento" ή του "Tetra" - απλώς για να εντείνει τον σουρεαλισμό και τις υπόκωφες αντιθέσεις της ταινίας. Είμαι σίγουρος πως η ακρόαση μαζί με την θέαση θα ήταν μια εξαιρετικά δυνατή εμπειρία.
Αν και το άλμπουμ συνολικά αποτελεί συρραφή παλιών και νέων ιδεών, δομικά ακούγεται συμπαγές κι ενιαίο. Υπερβολικά κοντά στο original soundtrack αλλά και, παραδόξως, κοντά στην φύση των Xiu Xiu - φύση που για ακόμη μια φορά αποδεικνύεται χαμαιλεόντεια, ικανή να προσαρμοστεί σε κάθε περιβάλλον. Η δική τους εκδοχή στο εκπληκτικό "In Heaven" που κλείνει τον δίσκο φέρνει εξάλλου ξανά στην επιφάνεια την λυρική, αισθαντική φωνή του Stewart - γευτήκαμε ξανά πρόσφατα το ταλέντο του στις διασκευές - και μας χαρίζει μια στιγμή μαγείας. Το φινάλε αυτό λειτουργεί από κάθε άποψη σαν η πόρτα να άνοιξε και να έπεσε διάχυτο φως στο, ως εκείνη την στιγμή, πηχτό σκοτάδι.
Αν και κοντεύουν τα 25 χρόνια ύπαρξης, οι Xiu Xiu εξακολουθούν να είναι μια μπάντα ενδιαφέρουσα, που δοκιμάζει νέα πράγματα κι εναλλάσσει ρόλους, στυλ και δημιουργικά projects. Η άποψη τους πάνω στο Eraserhead αποτελεί μια πιο εκλεκτική, πειραματική στιγμή της δισκογραφίας τους που απευθύνεται σε ένα πιο κλειστό κύκλο ακροατών/θεατών. Δεν παύει όμως να είναι εμποτισμένη με την φεγγαρένια τους ενέργεια κι αποτελεί, αν μη τι άλλο, μια εξαιρετική αφορμή να συναντήσουμε ξανά τον σουρεαλιστικό κόσμο του Henry Spencer.
