Liminal Sky

Υπήρχαν κάποτε οι Messnger ένα συγκρότημα που όσο ξαφνικά ήρθε και ομόρφυνε τη ζωή μας με τους ατμοσφαιρικούς psych / prog ήχους του, τόσο ξαφνικά έφυγε από αυτή, όχι ακριβώς αφήνοντας ένα κενό, αφού δε σταματήσαμε να επιστρέφουμε στους δύο μόλις δίσκους τους, αλλά σίγουρα αφήνοντας ένα παράπονο. Δύο από τα μέλη τους έρχονται πολλά χρόνια μετά να μας προσφέρουν ένα σκοτεινό, γλυκόπικρο, υποβλητικό, παγερό εξωτερικά αλλά ζεστό στον πυρήνα του, δίσκο που ναι, είναι για ακόμα μια φορά γεμάτος πανέμορφη μουσική. Και το κάνουν αυτό με τη βοήθεια εκλεκτών και πολύ σημαντικών ως αξία αλλά και ως συνεισφορά φίλων τους.

Πριν πάμε εκεί όμως ας τονίσουμε ότι ο μεν Daniel Knight στην κιθάρα, το μπάσο και τα πλήκτρα μπορεί να μην έχει στο βιογραφικό του κάτι άλλο τόσο λαμπερό όσο οι Messenger, o Jaime Gomez Arellano όμως, πέρα από πολυοργανίστας κι αυτός, είναι και ένας επιτυχημένος παραγωγός και μηχανικός ήχου με το βιογραφικό του να περιλαμβάνει ονόματα όπως οι Paradise Lost, Ulver, Hexvessel, Opeth και Ghost (εντάξει, αυτό το τελευταίο ας του το συγχωρήσουμε). Από μόνη της αυτή η συνθήκη αποτελεί και έμμεση υπόσχεση ηχητικής ποιότητας, που υλοποιείται στο απόλυτο σε ό,τι έχει να κάνει με την επίτευξη ευαίσθητων ισορροπιών στη βαθιά ενορχήστρωση των τραγουδιών.

Και οι συμμετοχές; Πρώτος και καλύτερος ο Mat McNerney, γνωστός και ως Kvhost στους φίλους των Hexvessel, Beastmilk, Grave Pleasures και πολλών άλλων σχημάτων με τα οποία κατά καιρούς έχει συνεργαστεί. Πέρα από τη φωνή του έχει συνεισφέρει και με τους στίχους του που, υπό την επήρεια της απώλειας της μητέρας του, ορίζουν το κλίμα και δένουν τέλεια με τη μουσική.  Στη συνέχεια, και με σειρά, όχι ποσοστού συμμετοχής αλλά μάλλον αποτυπώματος στο αποτέλεσμα, η Karin Park, ουσιαστικά το ήμισυ των Arabrot και κάποτε συνεργάτιδα των Ocean Collective και Katatonia, προσφέρει τη φωνάρα της σε ένα μόλις τραγούδι – αλλά τι τραγούδι. Τελευταίος ο Kristoffer Rygg (Ulver) που παρότι κι αυτός αφήνει το στίγμα του στο δίσκο, αρχικά φαίνεται πιο (συγκριτικά) αδύναμος στη φωνή, παρότι κι αυτός στη συνέχεια λάμπει με τον τρόπο του. Διάφοροι άλλοι μουσικοί πλαισιώνουν το βασικό ντουέτο προσθέτοντας όλα αυτά που θα κάνουν τα τραγούδια μοναδικά. Όχι τη βασική δομή δηλαδή, αλλά τις ενορχηστρωτικές πινελιές που επιτείνουν τη δραματουργική πλευρά τους και αυξάνουν το συναισθηματικό τους βάρος.

Και αυτά είναι τα συστατικά που έχει σε αφθονία το "All Tomorrow’s Darkness". Όσο μάλιστα προχωράει στη διάρκειά του, τόσο περισσότερο βυθίζει τον ακροατή σε ένα μελαγχολικό εσωτερικό ταξίδι, με λίγες ανατάσεις αλλά πολλές μουσικές εικόνες, ωχρές ή ασπρόμαυρες πάντα, όπως και το artwork. Ειδικά οι ερμηνείες του Kvosht είναι ικανές να σε σηκώσουν στα χέρια τους και μαλακά να σε πλέουν σε αιθέρια ρευστά, όπου χάνεις την επαφή με το χώρο, το χρόνο και τον εαυτό σου. Οι εναλλαγές έντασης και μελωδίας με τις υποβλητικές, βαθιές φωνές και τις σαφείς αλλά αραιές μελωδίες είναι το εργαλείο μέσα από το οποίο τα τραγούδια μιλάνε στον ακροατή, μιλάνε σε εσένα, στην ψυχούλα σου. Τόσο-όσο βαριά, αλλά σίγουρα όχι metal, τόσο-όσο πλούσια σε ιδέες, αλλά μακριά από το prog, τόσο-όσο κλιμακωτής έντασης και μετρημένης σύνθεσης αλλά όχι ακριβώς post-rock, ακόμα και noir- jazz ακούμε αλλά μόνο φευγαλέα. Η ταμπέλα δεν έχει σημασία κιόλας, εδώ έχουμε υψηλής ποιότητας μουσική και αυτό θα έπρεπε να αρκεί.

Παρότι από την αρχή τόσο η αξία όσο και το ύφος του δίσκου γίνονται σαφή, στο δεύτερο μισό του φαίνεται να αποκρυσταλλώνεται ακόμα καλύτερα αυτό που θέλουν να κάνουν. Ή να το πούμε πιο απλά, εκεί μαζεύονται τα πιο ελκυστικά τραγούδια. Ξεκινάει από το "Forget Me Not" αλλά κορυφώνεται με τα "Algebra Of Unknowing" (το καλύτερο του συνόλου;) και το "All Tomorrow’s Darkness" σε ό,τι έχει να κάνει με τον Kvosht. Εδώ βρίσκεται και η κομματάρα με τη φωνή της Karin ("Penance") ενώ και ο Rygg-Ulver βρίσκει την προσωπική του κορύφωση (αλλά και μια από τις αρκετές του δίσκου) στο "The Weight Of Heaven" μετά από ένα σχετικά πιο ισχνό "A Solitary Future" νωρίτερα.

Καθότι ακραία συναισθηματική δουλειά, δεν μπορεί παρά να είναι και έντονο το στοιχείο της υποκειμενικής σύνδεσης με τη μουσική που περιλαμβάνει. Δεν είναι για όλους ούτε για κάθε στιγμή. Είναι όμως αναντίρρητα άμεσο, άρτιο και, στην κατάλληλη περίσταση, αριστουργηματικό. Ο υπογράφων το άκουσε στην κατάλληλη περίσταση.