Sun Of Nothing, Sadhus (The Smoking Community), Dephosphorus @ An Club, 08/02/26

Ελαφρώς αργοπορημένη και πληρώνοντας το τίμημα μετακίνησης με τον ηλεκτρικό (που θα πάει πια αυτή η κατάσταση), έχω μια μικρή ελπίδα η έναρξη της συναυλίας να άργησε λιγουλάκι. Η ελπίδα μου μετουσιώνεται σε πραγματικότητα για τον καλύτερο λόγο. Η ουρά έξω από το An Club για την είσοδο στο χώρο έχει αρχίσει και κυκλώνει το τετράγωνο, πράγμα που έχουμε πάρα πολύ να δούμε να συμβαίνει σε εγχώριο συναυλιακό δρώμενο. Από την άλλη βέβαια, το κάθε όνομα της συγκεκριμένης βραδιάς κουβαλά τη δική του μακρά και πολυσήμαντη ιστορία. Οι Dephosphorus οργώνουν τη σκηνή με το sci-fi διαστρικό black τους, οι φίλοι τους Sun Of Nothing αποτέλεσαν βασικούς πυλώνες συσπείρωσης της πλούσιας sludge σκηνής μας, ενώ οι Sadhus (The Smoking Community) υπήρξαν συνεχιστές και στυλοβάτες αυτής της παράδοσης. Τα τρία συγκροτήματα, με αφορμή την ιστορική συγκυρία του "Bonfire Of The Vanities", ένωσαν τις δυνάμεις τους για ένα dream team που έπρεπε να είχαμε την τύχη να παρακολουθήσουμε προ πολλού.

Το αδιαχώρητο λοιπόν επικρατεί από κάθε λογής ακροατές μέσα στο αγαπημένο υπόγειο. Το σήμα σε πολλούς δεν κάνει τη χάρη, όμως έχει κι αυτό τη γλύκα του μιας που θυμίζει χρόνια χωρίς τεχνολογικές πολυτέλειες. Παντού γνωστές αγαπημένες φάτσες που συναντιέστε επί τω πλείστον τυχαία. Υπό αυτούς τους όρους εμφανίζονται σε ένα ήδη κατάμεστο An Club οι Dephosphorus. Ένα συγκρότημα που παρά τη σχεδόν εικοσαετή ύπαρξή του, δεν είναι το πιο δραστήριο στις ζωντανές εμφανίσεις. Έχει όμως στο ενεργητικό του πέντε εκπληκτικούς δίσκους ενός τρομερού συνδυασμού, κι αυτό είναι η πορεία σε ένα death / black διαστρικό ταξίδι, με ελληνικό στίχο.

Η μοναδικότητα του ήχου των Dephosphorus εξαπλώθηκε με ασυγκράτητη ταχύτητα στη σκηνή του An Club. Προσωπικά ο ελληνικός στίχος οδηγεί το μυαλό μου πάντα σε μια αναλογία με crust μπάντες που το συνηθίζουν λίγο περισσότερο, και συγκρίνω ενέργειες. Ένας πύραυλος ήρθε και παρέλαβε τους παρευρισκόμενους στο An Club, για να τους ταξιδέψει σε μέρη αλλόκοσμα. Οδηγός η ασυγκράτητη ενέργεια των Dephosphorus που μου θυμίζουν σε πάρα πολλά σημεία της σκηνικής τους παρουσίας τη μανιώδη ορμή των Anaal Nathrakh. Φυσικά οι στάσεις του ταξιδιού είχαν και πάρα πολλές εμφανίσεις από το πρόσφατο υλικό του περσινού "Planetoktonos". Astrogrind για αρχόντους. Κορύφωση ωστόσο της εμφάνισής τους, το τέλος αυτής, όπου ο Σταύρος των Sadhus ανεβαίνει κι αυτός στη σκηνή, ενώ πίσω αρχίζουν και εμφανίζονται φωτογραφίες του προσφάτως εκλιπόντος Tomas Lindberg. Υπό το άγρυπνο βλέμμα του, Dephosphorus και Σταύρος διασκευάζουν το "Get it Off" των Disfear και ο κόσμος τρελαίνεται, εάν δεν έχει συγκινηθεί.

Με μια χορταστική ώρα αστρικού μηδενισμού, οι Dephosphorus δίνουν τη σειρά τους στους Sadhus, οι οποί σιγά σιγά ετοιμάζονται να διαλύσουν τα πάντα με το δικό τους μοναδικό τρόπο. Θα πω σε αυτό το σημείο, πως η σύσταση του κοινού άλλαξε λίγο μετά τους Dephosphorus. Συνηθίζει να μου φαίνεται παράξενο να γίνεται επιλεκτική παρακολούθηση των συγκροτημάτων, στην προκειμένη όμως καταλαβαίνω ως ενός σημείου την αυστηρή προτίμηση κάποιων στο death metal και τη δυσκολία τους να ανταποκριθούν σε sludge ακούσματα που ακολουθούσαν, αλλά υπήρχε και πολύς κόσμος έξω που περίμενε να μπει για να απολαύσει ακριβώς αυτό, οπότε χαμένος στην πραγματικότητα, δεν υπήρξε.

Στο δια ταύτα, οι Sadhus βρίσκονται ήδη πάνω στη σκηνή και μας έχουν κουράσει. Ναι μας έχουν κουράσει, αμάν ρε παιδιά, για κάποιον που σας έχει δει πλέον πολλές φορές, είναι εξαιρετικά δύσκολο να μιλήσει για εσάς χωρίς να επαναληφθεί. Οι Sadhus έχουν ένα μοναδικό, ταπεινό άστρο που τους κάνει ακόμη πιο αγαπητούς από όσο από μόνη της η μουσική τους τα καταφέρνει. Σε κάθε μα κάθε τους εμφάνιση, τα ευχαριστώ του Σταύρου για όσους είναι μαζί τους στο συναυλιακό χώρο είναι τόσο βαθιά κι ειλικρινή, που δεν χωράει αμφιβολία. Οι Sadhus και το smoking community είναι ένα αδιαχώριστο πράγμα.

Στον πράσινο πλανήτη τους, τα ριφς βαράνε τόσο βαριά όσο και τα φωνητικά ενώ τα κρουστά και τα μπάσα γκρουβάρουν ανενόχλητα από το βάρος. Ο ήχος πάντοτε υποκύπτει μπροστά τους και ουδέποτε τους έχει σταθεί εμπόδιο – πόσο μάλλον στις περιπτώσεις σαν και του Σαββάτου που τους ανεβάζει κιόλας. O "Woodman" και το "Fuck Off And Die" δίνουν σε όλους ένα κομμάτι από το "Illegal Sludge". Ο κόσμος ακολουθεί κυριολεκτικά και μεταφορικά μεθυσμένος στην αγριότητα της κοινωνικής αποσύνθεσης που κατακρίνουν οι Sadhus. Σε συνηθισμένη κίνηση για κλείσιμο του σετ τους, ο Σταύρος κατεβαίνει κάτω στο κοινό και το αιώνιο "Colombian Boat Blues" ξεκινά. Χαμός και όλεθρος επικρατούν. Έλεγα πως δεν βρίσκουμε πλέον λόγια να τους περιγράψουμε επαρκώς; Βλακείες έλεγα. Οι Sadhus είναι ένα συγκρότημα που δεν έχει να πείσει. Άπαξ και χτυπήσεις σκόπιμα ή καταλάθος την πόρτα του smoking community, είσαι ένας από εμάς, και στον κόσμο των Sadhus θα χαθείς και θα ξεσπάσεις.

Η ώρα είχε περάσει, αναμενόμενα με βάση και το προβλεπόμενο αλλά και το πραγματικό πρόγραμμα, κανείς όμως δεν έμοιαζε να πτοείται. Το πόσα σημαίνουν οι Sun Of Nothing για μεγάλο μέρος ανθρώπων της ντόπιας σκηνής, μάλλον αδυνατώ να το εξηγήσω. Η πίστη όμως ανθρώπων που δεν έχουν χάσει συναυλία τους, η συλλογική ρίγη στις ραχοκοκαλιές μας και ο παράλληλος κόσμος που αυτόματα δημιουργείται κατά τη διάρκεια της συναυλίας τους, μπορούν. Όσα το έχετε βιώσει μία και μόνο φορά, ξέρετε. Η αναπάντεχη μα καλοδεχούμενη επιστροφή τους συναυλιακά μα και δισκογραφικά, ξεκλείδωσε τέτοιες αναμνήσεις, και σε άλλους νεότερους τις προσέφερε εκ νέου απλόχερα.

Όλοι παίρνουν τις θέσεις τους, ο Ηλίας όμως προτού την λάβει τσακώνεται με το σταντ του μικροφώνου, με αυτά τα μπλε φώτα που τον ενοχλούσαν λίγο αργότερα, εγώ θα έλεγα έπρεπε να τσακωθεί και με το μικρόφωνο το ίδιο γιατί πήγε να αδικήσει τη φωνάρα του αλλά μέχρι κι αυτό όσο περνούσαν τα λεπτά υπέκυψε. Τον εκτιμάμε όμως έτσι όπως είναι αυθεντικός. Και η αλήθεια είναι αυτό που κάνει απαιτεί αφοσίωση. Να αδειάσεις τα μέσα σου και να γίνεις ο χειρότερος σου εαυτός, για να λυγίσεις τα γόνατα και να δοξάσεις τον ήλιο του τίποτα. Με το θέμα του μικροφώνου σταδιακά να μηδενίζεται, ο υπόλοιπος ήχος έβαινε καλώς, και το μεγαλοπρεπές "Catharsis" λαμβάνει σάρκα και οστά, με το Μάνθο να βοηθά στα φωνητικά τον Ηλία ο οποίος αναλαμβάνει το καθαρό μέρος αυτών.

Ε μετά, ήρθε το χάος. Οι από κάτω, χαμένοι εντελώς με τους δαίμονες μας με τους οποίους τσακωνόμαστε στο πίσω μέρος του μυαλού, ξεστομίζουμε που και που στίχους από τις συνθέσεις του πρόσφατου "Maze", με το "Liars In The Wait" να ξεχωρίζει πάντα στην καρδιά μου. Η εισαγωγική μελωδία του "Impact" που ταξιδεύει τη μπάντα στα ξεκινήματά της, φήμες λένε πως ανοίγει μια πόρτα στο αιώνιο προσωπικό μας πουργκατόριο. Το πως χτίζει σιγά σιγά και βασσανιστικά το εσωτερικό του τέρας αυτό το κομμάτι, είναι άξιο θαυμασμού. Έχουν όμως πολλά ακόμη να ακούσουν τα ταλαίπωρα αυτιά μας (από το ψυχολογικό το βάρος, μην παρεξηγηθώ). «Έχουμε να το παίξουμε και χρόνια το τελευταίο». Είναι το "The prisons you create" ρε σεις; Κρατάτε με. Ως νεότερη οπαδός, έπιασα τους Sun Of Nothing κάπου εκεί που το έληξαν, συνεπώς και τέτοιες ευκαιρίες τις κρατώ σαν φυλαχτό, θέλω να πιστεύω όπως και όλοι όσοι συμπάσχουν. Το ορθοπαιδικό μου κολάρο το ξέρει που δεν το έχω βγάλει σήμερα, γιατί δεν πρέπει να χτυπιέμαι και πολύ, αλλά καταλαβαίνετε.

Στην ελληνική εκδοχή του bonfire of the vanities το 2026, κοινό και συγκροτήματα δημιούργησαν ένα βουναλάκι από στεναχώριες, ανησυχίες και βάρη, το περιέλουσαν με βενζίνη και συμβολικά με σταγόνες του αλκοόλ από το χέρι τους, και το πυρπόλησαν με μουσικές, για να πάει στα κομμάτια. Αυτή είναι η σκηνή μας και μας κρατά ζωντανούς όταν όλα γύρω μοιάζουν να καταρρέουν. Μακάρι χρόνο με το χρόνο, να τους αγαπούν κι άλλοι άνθρωποι όπως εμείς.

Φωτογραφίες: Χρήστος Λεμονής