Release Athens: Moby, Garbage, Pale Blue Eyes @ Πλατεία Νερού, 01/07/26

Η πρώτη μέρα του Ιούλη και η δέκατη μέρα του Release Athens Festival συνέχιζαν την εκδρομή στη λαγουδότρυπα της νοσταλγίας, φέρνοντας αυτή τη φορά δύο σπουδαία acts που είχαμε να απολαύσουμε πολλά, πάρα πολλά χρόνια. Απ’ τη μία, οι Garbage, το αμερικάνικο alt σχήμα που έχει γράψει ιστορία με την μπροστάρισσα Shirley Manson, απ’ την άλλη ο διαχρονικός Moby, που μας έχει ταξιδέψει απ’ τον υπόκοσμο των rave στα μπλουζ της Νέας Ορλεάνης, στην punk, την alternative και στο trip hop του σήμερα. Πλάι τους, οι βρετανοί Pale Blue Eyes, η μοναδική νεανική προσθήκη στην ημέρα. Ως αποτέλεσμα, το κοινό ήταν απ’ τα πιο ετερόκλητα, καθώς υπήρχαν άνθρωποι από διαφορετικές γενιές, στυλ, καταβολές, και κουλτούρες, που όμως αναγνώριζαν πως αυτή η ημέρα τους αφορούσε. Παρά τον δυνατό ήλιο και την αποπνικτική ζέστη, λοιπόν, καταφτάσαμε στο Παλαιό Φάληρο για μία απ’ τις τελευταίες φορές που θα το κάνουμε στα πλαίσια αυτής της διοργάνωσης, και ετοιμαστήκαμε για μία βραδιά που θα αποδεικνυόταν πολύ καλύτερη απ’ όσο θα μπορούσαμε να ελπίζουμε. [Μ.Κ.Ο.]

Οι πύλες άνοιξαν στην ώρα τους και όσοι ανυπόμονοι αγνοήσαμε την πολλή ζέστη και ήμασταν εκεί βρήκαμε την ευκαιρία να τιμήσουμε τα διάφορα κιόσκια των χορηγών του φεστιβάλ χωρίς τις συνήθεις ουρές. Κάπως έτσι, συλλέξαμε με την άνεσή μας καπέλα, βεντάλιες, οδοντόκρεμες και τσίχλες, απολαύσαμε το παγωτάκι μας και οι πιο… μερακλήδες δοκιμάσαμε και το ουισκάκι μας. Οι πρώτες νότες από τους Pale Blue Eyes ακούστηκαν στο βάθος και κατέστησαν από την αρχή σαφές ότι η μπάντα από το South Devon της Αγγλίας αντλεί έμπνευση - όπως τόσα και τόσα ακόμα συγκροτήματα - από τους Velvet Underground. Δεν μπορούμε να πούμε ότι δεν το είχαμε υποψιαστεί από το όνομα που έχουν επιλέξει να δώσουν στη μπάντα τους το ανδρόγυνο Matt και Lucy Board και ο Aubrey Simpson, αλλά η μουσική μας επιβεβαίωσε.

Μπορεί ο κόσμος μπροστά στη σκηνή να ήταν σχετικά λίγος, καθώς οι περισσότεροι προτιμούσαν τις λίγες σκιές στις άκρες της Πλατείας Νερού, ωστόσο κομμάτι με το κομμάτι οι Pale Blue Eyes κατάφερναν να κερδίσουν και λίγο περισσότερο το ενδιαφέρον του κοινού. Ο ήχος τους, μια σύγχρονη εκδοχή indie pop-rock με σαφείς επιρροές όμως από τα 70ς αλλά και η σκηνική παρουσία τους συνολικά, αποτέλεσαν ευχάριστη έκπληξη για όσους είχαμε στο παρελθόν ακούσει ελάχιστα πράγματα από τους τρεις δίσκους που έχουν κυκλοφορήσει από το 2022 έως το 2025. Thumbs up, λοιπόν, για τους Pale Blue Eyes, οι οποίοι μας αποχαιρέτησαν μετά από τρία γεμάτα τέταρτα της ώρας, κάνοντας χώρο για μια άλλη Βρετανή, τη Σκωτσέζα Shirley Manson. [Π.Κ.]

Κάποια από εμάς ήμασταν πολύ μικρά το 1998 για την τότε ζωντανή εμπειρία των Garbage στη χώρα μας, ενώ κάποια άλλα αναπολούσαν με συγκίνηση εκείνη τη συναυλία, με τους Garbage να μεσουρανούν ραδιοφωνικά παγκοσμίως. Το ερώτημα του γιατί μεσολάβησαν τόσα πολλά χρόνια ώστε να βρεθούν και πάλι στη χώρα μας, μάλλον λαμβάνει πολυπαραγοντική απάντηση και ανάλυση. Αυτό που δεν λαμβάνει όμως καμία απολύτως αμφισβήτηση είναι πως η απόδοση του συγκροτήματος και η φωνή της αειθαλούς Σκωτσέζας Shirley Manson μοιάζουν σαν να μην πέρασε έκτοτε, ούτε μια μέρα από πάνω τους. Με εμφανώς καλή διάθεση, παρά το γεγονός πως "There’s No Future In Optimism", οι Garbage εκκινούν το set τους με το συγκεκριμένο κομμάτι από τον πιο πρόσφατο δίσκο τους, "Let All That We Imagine Be Light".

Η αχώριστη τετράδα των Manson, Erikson, Marker και Vig διατηρεί αυτή την αξιοζήλευτη χημεία συγκροτημάτων που δεν άλλαξαν σύνθεση ποτέ, σαν να τους βλέπεις ακόμη να είναι είκοσι χρονών. Με την πρόσφατη προσθήκη στις περιοδείες της υπερταλαντούχας Nicole Fiorentino στο μπάσο (η οποία έχει υπηρετήσει και τους Smashing Pumpkins μεταξύ πολλών σχημάτων) να συμπληρώνει ιδανικά τα δεύτερα φωνητικά της Shirley, το συγκρότημα ακούμπησε τη σχεδόν αψεγάδιαστη εμφάνιση. Το ένα πόδι μεν στο παρόν και τις νέες κυκλοφορίες, όπου τα τραγούδια τους φάνηκαν γνωστά σε μεγάλη μερίδα του κοινού, το άλλο πόδι δε στο ένδοξο παρελθόν που ξεσήκωνε σε κάθε επίσκεψη σε αυτό. Από την αρχή κιόλας, το "I Think I’m Paranoid" ανοίγει το χορό, ενώ στο "Stupid Girl", η Shirley κατεβαίνει στο ίδιο ύψος με το κοινό, πίσω από το κάγκελο για να τραγουδήσει μαζί του και να χαιρετήσει τους τυχερούς στις πρώτες γραμμές.

Δεν είναι μόνο όμως το τραγούδι και η αγέραστη φωνή. Η Shirley Manson αποτελεί μια φιγούρα ανά τις δεκαετίες βαθιά φεμινιστική, πηγή έμπνευσης για πολλά κορίτσια που τη γνώρισαν στην εφηβεία τους και τις μεγάλωσε. Μεταδίδει τον ενθουσιασμό γι’ αυτό που κάνει και τη συγκίνησή της, τις δυσκολίες της ζωής στο δρόμο με το συγκρότημα σου, τις αναμνήσεις της από την Ελλάδα και την κοινή της εμφάνιση με την Patti Smith, το άγχος ότι μπορεί να μην υπάρξει επόμενη φορά που θα συναντηθούμε συναυλιακά όπως κυλούν τα πράγματα στον κόσμο. Ανοίγει τον πληγωμένο συναισθηματικό της κόσμο στην εισαγωγή του "Have We Met (The Void)". Μας μιλά για την ιστορία του πως το "Lovesong" των The Cure κατέληξε να διασκευαστεί και τελικά, να μείνει σταθερή προσθήκη στη φετινή τους περιοδεία. Με μια μάλιστα προσέγγιση που του έδινε αρκετά διαφορετική οπτική.

Κι ενώ σιγά σιγά τα "When I Grow Up" και "Push It" χτίζουν τη μεγάλη στιγμή του "I’m Only Happy When It Rains", το τέλος αφήνεται πάνω στο "The Day That I Met God". Παράδοξη επιλογή, μιας που πράγματι εκείνη τη μέρα γνωρίσαμε το θεό, μόνο που αυτός ήρθε με τη μορφή μιας πάλλευκης γυναίκας από τα Highlands, που η φωνή της αποτελεί αναπόσπαστο στοιχείο του soundtrack της ζωής μας. Ευχόμαστε ολόψυχα, προτού οι Garbage αποχαιρετήσουν την ενεργό δράση, να έχουμε την ευκαιρία να τους απολαύσουμε σε μια ολόδική τους συναυλία, καθώς η σχέση τους με το ελληνικό κοινό απέδειξε τη δύναμή της, ακόμη κι αν βρέθηκαν εμφανιζόμενοι ως δεύτερο όνομα - αποδίδοντας βέβαια το μέγιστο σεβασμό τόσο στον Moby όσο και στους Pale Blue Eyes. [Ε.Τ.]

Οι δείκτες του ρολογιού έδειξαν 21:45, και η μπάντα που πλαισιώνει τον Moby πήρε τις θέσεις της πάνω στη σκηνή. Ντουέτο εγχόρδων, δύο τραγουδίστριες, ένα booth με πλήκτρα και φυσικά ντραμς ήταν καλό στίγμα για την ποιότητα της παραγωγής, με βίντεο προβολές να μας παίρνουν άλλοτε στο εξώτερο διάστημα πλάι σε μαύρες τρύπες, άλλοτε σε λιβάδια πλάι σε ζώα, κι άλλοτε σε cyberpunk αστικές δυστοπίες.

Στις σχεδόν δύο ώρες που κράτησε το setlist, οι φορές που ο εξηντάχρονος πια Richard Melville Hall στάθηκε ακίνητος μπορούσαν να μετρηθούν στα δάχτυλα του ενός χεριού. Είτε hype-αρε το κοινό του απ’ άκρη σ’ άκρη, είτε κοπανούσε τα congas και τα πλήκτρα του πάνω στο beat, είτε τριγυρνούσε πάνω στη σκηνή με την κιθάρα του. Μανιώδη και χωρίς παύση "thank you" μεταξύ των τραγουδιών, από ένα σερί μόνο hits, που με έκαναν να σκέφτομαι πως χαλάλι του η πλήρης απουσία του "Everything Was Beautiful…" απ’ το setlist. Ακόμη και το τελευταίο του άλμπουμ απουσίαζε, μάλλον σε μία κίνηση επανεξοικείωσης με το ελληνικό κοινό. Δεκαπέντε χρόνια απουσίας είναι αυτά…

…τα οποία διεγράφησαν εν μία νυκτί, με μία μονοκονδυλιά από το "Bodyrock" που μας έβαλε κατευθείαν στο κλίμα. Μπορεί να ήθελα την κιθάρα λίγο πιο δυνατά, όμως πιθανώς να τέσταραν τις αντοχές του ήχου, αφού πολύ γρήγορα οι εντάσεις πήγαν σε σωστό σημείο, χωρίς να χρειάζεται να ουρλιάζεις για να ακουστείς. Από νωρίς φάνηκε ότι μία εκ τις πρωταγωνίστριες της βραδιάς θα ήταν η Nadia Christine Duggin, που στο "In My Heart" αποκάλυψε πόσο απόλυτη θεά είναι στο μικρόφωνο. Χωρίς να χάνει νότα και με κυρίαρχη στάση πάνω στην σκηνή, θα αναλάμβανε να τραγουδήσει τα περισσότερα samples προκαλώντας ανατριχίλες. Η έτερη τραγουδίστρια, India Carey αρχικά νόμιζα ότι θα περιοριζόταν στα backing vocals, όμως πήρε κι εκείνη τη σκυτάλη, για να πει μεταξύ άλλων και το "Heroes" του David Bowie, για το οποίο ο Moby μας ζήτησε να φανταστούμε πως είμαστε στον καναπέ του και το τραγουδά με τον Bowie.

Το ενδιαφέρον της συναυλίας ήταν πως, ως nostalgia act, είχε σκηνοθετηθεί έτσι ώστε να κάνει πράγματι αναδρομή στο σύνολο της καριέρας του Moby, τόσο σε μουσικό όσο και σε εξωμουσικό επίπεδο. Η ιστορική πια κόντρα του με τον Eminem απ’ τις αρχές του αιώνα επανήλθε σε ένα καταπληκτικό mashup του "Next Is The E" με το "Without Me" του διάσημου ράπερ, σε μία ειρωνική επιβεβαίωση ότι, τουλάχιστον εχθές το βράδυ στο Φάληρο, δυο δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι ακόμη άκουγαν techno.

Μετά το "We Are All Made of Stars", η σκηνή άδειασε και έπαιξε ένα βίντεο με μία τοποθέτηση της ακτιβίστριας για τα δικαιώματα των ζώων και σπουδαίας ανθρωπολόγου και ακαδημαϊκού Jane Goodall, που μιλούσε για τον αγώνα για την υπεράσπιση κάθε μορφής ζωής απ’ την μαζική βιομηχανία του κρέατος και το άδειασμα των κελιών. Όχι πως χρειαζόταν καμία άλλη υπενθύμιση για την στάση του διαβόητου vegan Moby πέρα απ’ το τατουάζ ANIMAL RIGHTS στα χέρια του, όμως ήταν ένα ιδιαίτερο μήνυμα που σωστά είχε την τιμητική του μέσα στη συναυλία.

Πέρα απ’ τα γνωστά alternative ροκάκια του Moby και τα blues του "Play", είχε κι η techno την τιμητική της, αφού για αρκετή ώρα, το τμήμα "Raining Again", "Disco Lies", "Machete" μετέτρεψε την πλατεία Νερού σε rave party, το οποίο συνεχίστηκε αδιάκοπα με το medley του "Flower / Find My Baby", ενώ στο "Honey" ο Moby αναφέρθηκε στις punk ρίζες του και τις ελάχιστες φορές που μπορεί να το παίξει κιθαρίστας. Έπαιξε λοιπόν και τα μπλουζάκια του, με ένα σύντομο αλλά καλόγουστο σόλο, που μ’ έκανε να σκέφτομαι πως ζούσαμε στην κυριολεξία το play that funky music, white boy.

Τα γνωστά κομμάτια ψιλοάλλαζαν, άλλες φορές με ενδιαφέροντα τρόπο, όπως στο "Why Does My Heart Feel So Bad?" που στην αρχή δεν πήρα χαμπάρι ότι ήταν αυτό, άλλες με μέτριο αποτέλεσμα, αφού δεν νομίζω ότι πραγματικά απογειωθήκαμε στο encore του "Lift Me Up", κι άλλες από επιλογή να παιχτούν στην πιο συναυλιακή remix έκδοσή τους. Είχαμε βέβαια και τον δαίμονα των ζωντανών εκπομπών, αφού κάτι πρέπει να πήγε λάθος στα πλήκτρα του Nesvabda στο "Porcelain" και όπου δεν κουτσουρέφθηκαν ακούστηκαν φάλτσα.

Στην πέμπτη ή έκτη εμφάνιση του Moby στη χώρα μας, όμως, όταν πια το party τελείωσε, μία κατάμεστη πλατεία Νερού ένιωθε πλήρη ευφορία και ικανοποίηση, αφού ο Moby επέστρεψε δυναμικά στα συναυλιακά δρώμενα και δείχνει πλήρη αυτοπεποίθηση σ’ αυτό που παρουσιάζει και κάνει. Με ένα setlist που δεν μπαίνει σε λογικές deep cuts αλλά αναδρομής των ιστορικών στιγμών του, ο Moby ήρθε, μας ξεσήκωσε, και απήλθε. [ΜΚΟ]

Φωτογραφίες: Μιχάλης Κουρής