Coilguns

Ο πιο βαθύς προβληματισμός που μπορεί να σε ταλανίσει ως ένα υποκείμενο που πραγματικά σέβεται τη σχέση του με τη μουσική, είναι όταν ο νέος δίσκος ενός συγκροτήματος που πρόσφατα σε έχει αρρωστήσει με την καλή έννοια, να μη σε πάρει απευθείας από τα μαλλιά. Κάπως έτσι υπήρξε στην αρχή της η σχέση μου με το “Everything We Love We Destroy” των αγαπημένων Ελβετών Coilguns. Θα εξηγηθεί στη συνέχεια το γιατί. Παρόλα αυτά, η μοίρα παίζει περίεργα παιχνίδια συγχρονικότητας κι έτσι, σε μια πτήση επιστροφής στα πάτρια εδάφη από τον τόπο καταγωγής τους, η τριβή με το νέο δίσκο των Coilguns υπήρξε αλλεπάλληλη αλλά και μοναδική ασχολία για τρεις ώρες.

Πως να μην αγαπήσεις βέβαια ένα συγκρότημα που με την συγκλονιστική κυκλοφορία του "Odd Love" μας χάρισε μια ομάδα κομματιών που διαλύουν συναισθηματικούς κόσμους για αστείο. Πολλώ δε μάλλον, όταν ο συγκεκριμένος δίσκος είχε την τιμητική του στις εμφανίσεις των Coilguns στα Roadburn και Damnation festivals της περσινής χρονιάς, αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις. Δεν είναι πως οι Coilguns είναι δα και καινούρια μπάντα, αλλά κακά τα ψέματα, το “Odd Love” τους καθιέρωσε ως ένα από τα δυναμικότερα κεντροευρωπαϊκά ονόματα του post-hardcore / screamo παρέα με τους Birds In Row με τους οποίους βέβαια συνεργάζονται και άψογα (αχ, αυτό το “You & I In The Gap”).

Γυρνώντας πίσω στο ιπτάμενο ταξίδι, είναι αρκετά ξεκάθαρος ο λόγος που ο έρωτας με το “Everything We Love We Destroy” δεν υπήρξε αυτόματος. Θυμίζει ο δίσκος σε μεγάλο βαθμό το “Odd Love” και τη δομή του, χωρίς να στέκεται εξίσου επιβλητικό, θυμωμένο και απεγνωσμένο. Ειδικά σε στιγμές όπως τα “Carbon Magic” και “Everything We Love We Destroy” η σύνδεση με τον προκάτοχο του ομώνυμου δίσκου είναι φανερή. Παρ’ όλα αυτά, ο δίσκος βρίθει από μουσική πολυπλοκότητα χωρίς αυτή να τον καταπίνει. Τα κρουστά και το μπάσο δίνουν τη δική τους διάλεξη στο πως πρέπει να γράφονται τα ρυθμικά κομμάτια ενός δίσκου.

Εκεί που συναντάμε την μεγάλη πρόοδο, είναι η θεματική ωριμότητα που διέπει το “Everything We Love We Destroy”. Ο νεανικός θυμός των Coilguns αποχωρεί σταδιακά σε αυτό το δίσκο δίνοντας τη θέση του σε μια ανήλικη απογοήτευση, τοποθετημένη μέσα από στίχους - ξεκάθαρα πολιτικά μανιφέστα που ωθούν στην ενότητα. Κι ενώ στο “Odd Love” υπήρξε ένας ύμνος προς τον πόνο και στο πως μπορούμε να αγαπηθούμε, στο “Everything We Love We Destroy”, η προσοχή γυρνά στη διατήρηση αυτής της τόσο πολυπόθητης αγάπης και στην ανικανότητα μας να αγαπηθούμε σε καιρούς τόσο χαλαιπούς. Με το επίκεντρο στην κοινωνική διάσταση της αγάπης πολύ περισσότερο απ’ ότι στη διαπροσωπική ως κεντρικός χαρακτήρας και αγαπημένο κομμάτι του δίσκου, το “Punisher Disclaimer” σε αντίθεση με τους πιο ήρεμους συγκατοίκους του υπενθυμίζει όλη τη βαθειά punk ψυχή των Coilguns και κατά δική τους ομολογία είναι και ένα αφιέρωμα στους αγαπημένους τους Tragedy.

Κι όλα αυτά είναι πράγματα που καταλαβαίνεις πολύ περισσότερο περιλανώμενο στην Ελβετία. Σε ένα μέρος όπου υπάρχουν λίγες έγνοιες καθημερινής επιβίωσης, σε μια χώρα που όλα κυλάνε ρολόι (με την ειρωνεία αυτής της φράσης εμφανή), αλλά οι ανθρπωπινες σχέσεις είναι σε μεγάλο βαθμό επαγγελματικές, ρηχές και απρόσωπες παρά αν εξερευνήσεις την βουνίσια επαρχία, το καταπλακωτικό βάρος για αληθινά συναισθήματα είναι ζητούμενο. Μερικές φορές η αναζήτηση για καλύτερη ζωή, μπορεί να είναι πολύ διαφορετική από αυτή που έχουμε στο μυαλό μας στα στενά πλαίσια της επιβίωσης (και ίσως, ένα πρόβλημα που εμφανίζεται όταν έχεις λυμένα τα βασικά).

Κεντρικό χαρακτήρα φυσικά σε όλο το δίσκο έχει η αφηγηματική, spoken word φωνητική παρουσία του Louis, που όλο και απομακρύνεται από το τραγούδι και προσεγγίζει την απαγγελία, χωρίς όμως και ποτέ να το ξεχνά τελειωτικά. Για πρώτη φορά έχουμε ένα πλήρως αφηγηματικό, ακουστικό ενδιάμεσο τραγούδι στο “Days Before The War”, όπου ακούμε μια άλλη φωνή, πολύ πιο μπάσα απ’ όσο έχουμε συνηθίσει, να μας καταπλακώνει με Tom Waits αισθητικές. Αυτός ο χαλαρός βηματισμός παρέα με πιάνο (τα πλήκτρα άλλωστε έχουν κεντρική θέση στη συγκεκριμένη κυκλοφορία) διέπει και την εισαγωγή του “Forever Chemicals” μέχρι αυτό να γυρίσει στα τυπικά Coilguns μονοπάτια. Κορωνίδα βέβαια αυτού του στοιχείου, στέκεται το καταληκτικό “Perfect Fit Content” που στέκεται κριτικό απέναντι στις άκριτες καταναλωτικές συνήθειες, με τη δομή του να είναι παράξενη και αντιεμπορική και αρκετά noise ως αυτοσκοπός. Επιλέγει να κατακλειδώσει τον εαυτό του αλλά και το δίσκο με ένα spoken part από την ηθοποιό Anna Sauter-McDowell. Κλείνει με τη φράση: “Your art is esoteric”.

Ο νέος δίσκος των Coilguns, είναι εσωτερικευμένος, πονεμένος και απογοητευμένος. Σε σημεία στενάχωρος αλλά όχι στεναχωρημένος. Στην αδυναμία διατήρησης των αγνών μας συναισθημάτων, από τη πρότερη έκρηξη του “Odd Love” γυρνά προς τα μέσα και συμβουλεύει ή και παρακαλά να μη χάσουμε την ανθρωπιά μας ενώ όλα γύρω μας τείνουν προς τα εκεί.

Bandcamp