My Chemical Romance’s "The Black Parade": Η μαύρη παρέλαση που μας γεμίζει για είκοσι χρόνια φως

Σήμερα, το "The Black Parade" γίνεται είκοσι χρονών. Έχοντας βάλει λίγες ώρες πριν που ολοκληρώνω αυτό το κείμενο, την επανέκδοση του δίσκου που μόλις κυκλοφόρησε, δεν μπορώ παρά να αναρωτηθώ πως κοιτώντας αυτό το ίδιο ταβάνι που βασάνισε την εφηβεία μου, πέρασαν είκοσι χρόνια ακούγοντας αυτό τον ίδιο δίσκο, επιστρέφοντας χωρίς όρια και χωρίς αναστολές. Μόνο που η σχέση μου με το ταβάνι έχει εμφανώς βελτιωθεί και λίγο πολύ, η πρόοδος τούτη οφείλεται στο "The Black Parade".

Γυρνώντας πίσω, θυμάμαι χαρακτηριστικά εκείνο το βράδυ που επαναστατώντας στις αρχές τις εφηβείας μου παρακολουθούσα πολύ περασμένες βραδινές ώρες φυσικά το μουσικό κανάλι (όσα είχαμε). Από αυτά που είχαμε, δεν θα περίμενα ποτέ τώρα που ξέρω καλύτερα, λόγω ύφους, να έχω συναντηθεί με αυτό το συγκρότημα για πρώτη φορά εκεί κι όμως, όλα συμβαίνουν για κάποιο λόγο. Οι νότες του πιάνου στο "Welcome To The Black Parade" στοιχειώνουν το μεδούλι μου. Η νότα "G", στα ελληνικά η Σολ, έγινε από μόνη της "viral meme" πως μπορεί να ξυπνήσει emo εφηβικά φαντάσματα, κάτι που δεν αποτελεί ψέμα. Δεν ήταν μόνο αυτό το πιάνο. Ήταν η εκφραστικότητα του Gerard Way και οι έξυπνοι στίχοι του. Ήταν οι κιθάρες των Ray Toro και Frank Iero που δεν αναγνωρίστηκαν από την αρχή έτσι όπως τους άξιζε, έχοντας γράψει καταπληκτική ροκ μουσική. Ήταν οι συγκεκριμένες στιλιστικές τους επιλογές, λαμβάνοντας το ρόλο ενός συγκροτήματος που έπαιζε αποκλειστικά ως μελωδικός αφηγητής της κεντρικής ιστορίας.  Ήταν το εντυπωσιακό video clip, από τα ακριβότερα της εποχής του, με την πορεία των νεκρών προς τον άλλο κόσμο, που μας έφερνε ακριβώς στη μέση μιας ιστορίας. Μιας ιστορίας που η ανακάλυψη της έγινε άμεσα ζωτική ανάγκη.

Σημείωσα τα πάντα από τις πληροφορίες του τραγουδιού σε χαρτί. Τότε δεν είχαμε screenshots. Κάποιοι λίγοι τυχεροί που ίσως είχαν, δεν έβλεπαν καμία λεπτομέρεια από τα πίξελ. Ξύπνησα την επόμενη μέρα σιγουρεύοντας ότι κανείς δεν θα σηκώσει το τηλέφωνο. Έριχνε το δίκτυο του ίντερνετ τότε αυτή η πράξη, δεν γινόταν να τα έχεις ταυτόχρονα. Έψαξα τον τίτλο του δίσκου. My Chemical Romance. "The Black Parade". Μοιάζουν με τον τίτλο του τραγουδιού. Αυτό πήρε να φέρει αποτελέσματα δέκα λεπτά. Άνοιξα το Limewire. Όσοι το γνωρίζετε τώρα ως fileshare link, έχετε γλιτώσει μερικά πεταμένα χρήματα σε κατεστραμμένους υπολογιστές. Βρήκα τα κομμάτια ένα ένα. Έπειτα δεν τα έκανα τίποτα, θα πω για τα προσχήματα, αλλά όλοι ξέρουμε. Άκουγα τα τραγούδια από το Youtube λοιπόν. Και αναζήτησα τους στίχους όση ώρα κι αν πήρε. Το ανεπίστρεπτο κόλλημα όμως δεν ήρθε παρά τη στιγμή που μια από τις αγαπημένες μου συμμαθήτριες, έρχεται με το CD του "The Black Parade" να μου το χαρίσει. Δεν της άρεσε και συνηθίζαμε τότε να ανταλλάζουμε πράγματα που δεν μας άρεσαν αντί να τα πουλάμε στο Vinted.

Ξεδιπλώθηκε μπροστά μου ένας σκοτεινότατος μα λυτρωτικός κόσμος. Η ιστορία του "The Black Parade" ξεδιπλώνεται γύρω από τον ανώνυμο πρωταγωνιστή The Patient, όταν αυτός μαθαίνει πως έχει θανατηφόρο καρκίνο και του μένει ελάχιστος χρόνος ζωής. Ακολουθούμε όμως την ιστορία του και μετά το θάνατό του, εκεί που προσπαθεί να συμφιλιωθεί με τη ζωή του, τα σημαντικά πρόσωπα μέσα σε αυτή, εκεί που παλεύει με τις τύψεις του, κι εκεί που τελικά, λυτρώνεται και βρίσκει το φως. Η απόλυτη αποδοχή της θνητότητας με έναν λυρισμό που βρέθηκε, άθελά του, πολύ πιο μπροστά από την εποχή του.

Η ιστορία του "The Black Parade" είναι πλούσια από χαρακτήρες. Ο πρωταγωνιστής περνά μέσα από νοσοκομεία, τον άλλο κόσμο, αναμνήσεις, σχέσεις, αλλά και την πολύ σημαντική και κεντρική φιγούρα της μητέρας του. Αυτή, εξετάζεται ενδελεχώς σε ένα από τα πιο εντυπωσιακά κομμάτια του δίσκου που παίρνει στοιχεία από ήχους καμπαρέ αλλά και την ίδια τη συμμετοχή της Liza Minneli, το "Mama", αναζητώντας τη συμφιλίωση και τελικά τη συγχώρεση. Στο εντυπωσιακό κλείσιμο του δίσκου, αυτή η πορεία κλεισίματος κεφαλαίων εξετάζει την εφηβική ζωή στο punk rock "Teenagers". Ο ανώνυμος πρωταγωνιστής διαλύει τη ματαιότητα των ανθρώπινων σχέσεων στη rock μπαλάντα του "Disenchanted" και βρίσκει τη δύναμη στο θάνατο ως ένα δεύτερο μέρος της ζωής στο epic rock "Famous Last Words", νικητής του ίδιου του του θανάτου μέσα από την υστεροφημία που εν αγνοία του, η εξιστόρηση της μετάβασής του στον άλλο κόσμο μέσα από το δημιούργημα των My Chemical Romance θα του χαρίσει.

Ξεκινήσαμε από το τέλος για να γυρίσουμε σε λίγη περισσότερη ενδοσκόπηση νωρίτερα στο δίσκο, γιατί δεν είναι μόνο το τέλος του "The Black Parade" το μεγαλείο του. Όσο το "The End." πολύ σύντομα μας εξηγεί τα προεόρτια, το "Dead!" μπαίνει στο ψητό χαρμόσυνα, γιορτινά, λες και είναι αστείο. Η βίαιη συνειδητοποίηση ότι αυτό είναι το πραγματικό τέλος όμως ξεσπά χωρίς δισταγμό στα σκληρότερα, post-hardcore σημεία των διαδοχικών "This Is How I Disappear" και "The Sharpest Lives". Το αναπόφευκτο έρχεται με τη σχεδόν ομώνυμη, πρότερα πλήρως αναλυθείσα μαύρη παρέλαση, ώστε στη συνέχεια να μας χαρίσει το ερωτικά απογοητευμένο "I Don’t Love You", ένα δηλαδή μεγάλο ψέμα για να γλιτώσει τον ερωτά του από τον πόνο, αλλά και λίγο αργότερα, το σπαραξικάρδιο "Cancer" που απογυμνώνει όλη την αλήθεια αυτής της ασθένειας. Συμπληρώνουν το καρέ, τα πιο έντονα "House Of Wolves" και "Sleep" γεμίζοντας τα ενδιάμεσα κομμάτια της ιστορίας. Για κερασάκι, το κρυμμένο track "Blood" να ανασύρει λίγους από τους καμπαρέ ρυθμούς του "Mama", δίνοντας την ψευδαίσθηση πως όλα αυτά είναι ένα σόου, μια παράσταση και όχι μια αληθινή ιστορία.

Πίσω όμως από τον ανώνυμο πρωταγωνιστή, αληθινό ή θεατρίνο, κρύβονται άνθρωποι. Κρύβεται ένα συγκρότημα που ήδη είχε κάνει αίσθηση με τους προηγούμενους δίσκους τους, "Three Cheers For Sweet Revenge" και "I Brought You My Bullets, You Brought Me Your Love". Ξεπηδώντας από το alternative rock παύλα emo παύλα post hardcore κλίμα της εποχής των 00s που δημιούργησε ένα δικό του πολύ δυνατό κύμα (το οποίο σήμερα επιστρέφει), το να μείνουν μέσα σε μια σκηνή δεν ήταν ποτέ αρκετό για τους My Chemical Romance. Είναι τρομακτικό στη σύλληψη πως το "The Black Parade" δεν έγινε κλασσικό κατά τύχη. Οι My Chemical Romance επιδίωξαν να το καταφέρουν και ήξεραν πολύ καλά τι έκαναν. Με δύο θεαματικά ταλαντούχους κιθαρίστες, η αρχή ήταν εύκολη. Διευκολύνεται περισσότερο όταν το μυαλό ενός παράξενου νερντ που ακούει στο όνομα Gerard Way δημιουργούσε συνεχώς ιστορίες. Τόσες πολλές, ώστε μία έγινε το "The Black Parade", άλλες έγιναν ο επόμενος δίσκος "Danger Days: The True Lives of The Fabulous Killjoys", άλλες η σειρά comics κι έπειτα τηλεόρασης "The Umbrella Academy" και τελικά και κάποια πράγματα που θα συναντήσουμε στη συνέχεια. Ευλογημένος με έναν εξίσου μουσική διάνοια αδερφό στο πρόσωπο του Mikey Way να κατέχει το μπάσο και να ενώνει τις ρυθμικές δυνάμεις του με τον πρόσφατα εκλιπών Bob Bryar στα κρουστά, η στιγμή των The Black Parade για να λάμψουν δεν απαντούσε στο «Πως;», αλλά στο «Πότε;».

Κι αυτό είναι που συνδέει το τότε με το τώρα με πλήρη διαύγεια. Στην εποχή του The Black Parade, ο δίσκος αγαπήθηκε αλλά δεν έγινε άμεσα παγκόσμιο φαινόμενο. Με άλλη μια κυλοφορία δίσκου και τις μουσικές τάσεις να πηγαίνουν στα 10s προς ένα σημείο που δεν κάλυπτε τους My chemical Romance, αυτοί το διαλύουν, με τον Frank Iero να είναι ο πιο δραστήριος από όλους σε άλλα μουσικά σχήματα στο μεσοδιάστημα. Όμως, οι My Chemical Romance γνώριζαν να επιστρέψουν στον πλανήτη όταν αυτός τους είχε περισσότερο ανάγκη. Σχηματίστηκαν για πρώτη φορά μετά την 11^η Σεπτεμβρίου του 2002 μετά το σοκ που υπέστησαν από το παγκόσμια τραυματικό αυτό γεγονός. Γύρισαν πίσω λίγο πριν τον Covid, στιγμιαία. Ήξεραν (ή έτσι θέλω να λέω στον εαυτό μου) πως κάτι θα αρχίσει να πηγαίνει πολύ λάθος. Δεν προλαβαίνουν να κάνουν πολλά και η πανδημία τους διαγράφει τα πλάνα για περιοδεία στον κόσμο.

Συνέβη όμως μέσα στο ζόφο και κάτι μαγικό μέσα στην καραντίνα. Ο κόσμος ξαναγάπησε τη σκληρή μουσική και άρχισε να ανακαλύπτει εκ νέου τα 00s ως τον τωρινό νοσταλγικό ήχο. Τόσο που πλέον έχουμε μπροστά μας μια ολοζώντανη αναβίωση και τα περισσότερα τότε ενεργά συγκροτήματα να επιστρέφουν με συναυλίες και νέα δισκογραφία. Οι My Chemical Romance όμως είχαν κάνει ήδη το πρώτο βήμα πριν από όλους, και το στάτους τους γιγαντωνόταν σε θρυλικό. Παράλληλα με όλους εμάς τους έφηβους και νέους στα 00s που δεν είχαμε ξεχάσει στιγμή από που ερχόμασταν, παρά παλεύαμε με έναν επιβληθέν καθωσπρεπισμό για να γλιτώσουμε τα οικονομικά ταμεία.

Το πλήρωμα του χρόνου ήρθε το 2026, για να γίνει εκείνη η περιοδεία που δε συνέβη τότε πριν την covid εποχή, και τους My Chemical Romance να είναι έτοιμοι να γιορτάσουν τα είκοσι χρόνια του "The Black Parade", στη θεωρία σαν rockstars που από τότε ο κόσμος τους όφειλε να γίνουν, μα στην πράξη σαν πέντε καλοί φίλοι που βγαίνοντας από το act, είναι ακόμη αφελή παιδιά στην ψυχή. Μια τεράστια παγκόσμια περιπλάνηση, Black Parade η ίδια, ξεκίνησε για να τιμηθεί αυτός ο δίσκος. Δεν έμεινε απλά μια συναυλία, μα με τα χρόνια, ο Gerard Way έγραψε ιστορίες που δημιούργησαν στο "The Black Parade" παράλληλα σύμπαντα, νέους χαρακτήρες και νέες σκηνές. Να μην τα πολυλογώ, η ιστορία είναι πια πως όλη αυτή την ιστορία οι My Chemical Romance την λένε στη σκηνή ως ένα συγκρότημα που το πιέζει ένα αυταρχικό καθεστώς να χειραγωγεί τα πλήθη, και παράλληλα με την ιστορία αυτή λένε ή το παρόν αυτής τη μπάντας, ή το παρελθόν της, όταν τους είχαν ακόμη σε ένα άσυλο ανιάτων παγιδευμένους ώστε να τους αναγκάσουν σταδιακά να υποκύψουν στις κυβερνητικές βουλές κι εν τέλει να γίνουν οι διεθνείς διασκεδαστές. Οι παραλληλισμοί με το σήμερα, προφανείς.

Τηρώντας την υπόσχεση στον εαυτό μου πως αν είχα ποτέ την ευκαιρία να δω αυτό το δίσκο ζωντανά καθώς τότε που βγήκε δεν ήξερα καν αν θα έχω αύριο, ένα από τα πολλές χιλιάδες άτομα που βρέθηκαν στον πλανήτη να παρακολουθήσουν τις παραστάσεις των My Chemical Romance ήμουν κι εγώ. Αεροπλάνα, αναζητήσεις σε ξένες χώρες, σε ένα πλήρως μοναχικό ταξίδι συμφιλίωσης με την εξαθλιωμένη έφηβη που κουβαλούσα και πάντα θα κουβαλώ με περηφάνεια. Υπό τους ήχους των Interpol στις πρώτες σειρές του Ιπποδρόμου της Φλωρεντίας, όσο κι αργότερα αγάπησα τους ίδιους, η προσμονή είκοσι χρόνων ήταν λίγα μόλις λεπτά προτού τελειώσει. Δεν ξέρω αν έχετε βρεθεί σε στιγμή που πιστεύετε ότι τελειώνει ο κόσμος, όχι με μίζερο, ζοφερό τρόπο ή θάνατο, μα με απόλυτη λύτρωση: πρώτον, έτσι είναι και δεύτερον, σας εύχομαι να το ζήσετε.

Μια τεράστια συγκέντρωση ανθρώπων δύο κατηγοριών απλωνόταν σε πολλά τετραγωνικά χιλιόμετρα: από τη μια, ένα μάτσο τριαντάρηδες που δεν σταμάτησαν ποτέ να κλαίνε, από την άλλη, ένα μάτσο ανήλικοι αγκαλιά με τους γονείς τους να προσπαθούν να σώσουν όσα χρόνια δεν πρόλαβαν να ζήσουν όπως εμείς. Αχ, αυτή η μανία να πιστεύουμε ότι οι εποχές των προηγούμενων ήταν καλύτερες! Με ένα στόμα μια φωνή να τραγουδάμε όμως από τα πρώτα δευτερόλεπτα που το «καθεστώς» με τη μορφή ηθοποιών «χειροτονεί» τη μπάντα για να αρχίσει την παράστασή της, μέχρι την τελευταία πνοή του "Blood". Δεν σταμάτησε λεπτό να τραγουδάει άνθρωπος. Κομμάτι κι εμείς του συγκροτήματος, τα κομμάτια διαδέχονται το ένα το άλλο με ενδιάμεσες μικρές σκηνές που συνδέουν την ιστορία του δίσκου με την παράλληλη ιστορία της δικτατορίας που χρησιμοποιεί τους My Chemical Romance για να επιβληθεί. Πως να μην είναι το απόλυτα λαοπλάνο πολίτευμα άλλωστε, όταν ο ύμνος του κόμματος είναι ένα τραγούδι σαν το "Welcome To The Black Parade";

Ανατριχίλες, άσχημα κλάματα, γιατρεμένες πληγές αυτοτραυματισμού, βλέμματα κατανόησης. Ένα χωρίο ανθρώπων που έχουν φανερά περάσει δύσκολα και βρίσκονται όλοι μαζί νικητές να τραγουδούν με την πιο ταπεινή μεγάλη μπάντα των καιρών μας. Ο Gerard Way παλεύει τους δικούς του δαίμονες, τη «Μητέρα», τις φωτιές που ανάβουν στη σκηνή ακριβώς όπως και στο video clip του "Famous Last Words". Ένα live που βγήκε με μια ανάσα στους σαράντα βαθμούς. Επειδή όπως είπαμε οι My Chemical Romance δεν ήθελαν ποτέ να κάνουν απλά μια αψεγάδιαστη παράσταση και να αποχωρήσουν, όλη η περιοδεία είχε και δεύτερο κομμάτι της εμφάνισης, μια μικρή σκηνή στη μέση του κοινού όπου θα έπαιζαν χωρίς το θεατράλε στοιχείο παλιότερα κομμάτια. Ευχή και κατάρα, η ηλεκτρική καταιγίδα που πλησίαζε γοργά, μπορεί να απομάκρυνε τους My Chemical Romance από τη μικρή χωρίς σκέπαστρο σκηνούλα στο μέσο όλων, πίσω στην κεντρική, αλλά μας χάρισε μια αναγκαία δροσιά  στο αποπνικτικό κλίμα, όπως και την ανάμνηση να παριστάμεθα στην κηδεία της "Helena" ενώ έριχνε καλά. Κι ένα ομαδικό "I’m okay now" που είπαμε με ένα στόμα μια φωνή στον Gerard Way και του το υποσχεθήκαμε.

Εν πολλοίς, σίγουρα όσοι νιώθουν πράγματα από τις παραχωρηθείσες εδώ αναμνήσεις, αν είναι έστω και λίγο "ok", το οφείλουν σε αυτό το δίσκο. Το "The Black Parade" είναι ένα από αυτά τα σπάνια εγχειρήματα που έφερε μεγάλη σημασία και βάρος στο χρονικό του παρόν, και το κουβαλά σαν να είναι χθεσινή κυκλοφορία προσφέροντας βάλσαμο σε πολλές ταλαιπωρημένες ψυχές ακόμη, όπως όλα δείχνουν. Δεν τόλμησα από τον Ιούλιο μέχρι τώρα να βάλω σε σειρά τις σκέψεις μου γι’ αυτή την εμπειρία. Ακόμη και τώρα, οι παραδοχές μου μοιάζουν ακόμη τρομακτικές. Η σχέση και η σημασία του συγκεκριμένου δίσκου στην ψυχοσύνθεση της γενιάς μου, του μέρους έστω αυτής που γαλουχήθηκε με τέτοιες μουσικές, είναι μια πολύτιμη κοινή εμπειρία και σημείο αναφοράς στο οποίο θα ξαναγυρνάμε για πάντα. Ένας punk δίσκος που επιχείρησε να γίνει rock opera και τα κατάφερε. Κάποιοι λένε πως κλασσικά σαν αυτά των Queen, των Zeppelin και των Floyd δεν γίνεται να ξαναγραφτούν. Εγώ λέω πως απλά δεν έχει περάσει πολύς καιρός ακόμη. Το "The Black Parade", ειρωνικό προς τη φύση του, θα είναι μια παρέλαση νεκρών που κάθε 23^η Οκτωβρίου θα τιμά αυτούς που κατάφεραν (ίσως και εξ αιτίας του) να μείνουν ζωντανοί.

"I am not afraid to keep on living
I am not afraid to walk this world alone"

Φωτογραφία εξωφύλλου: Bryce Hall, Where The Horn Blows
Φωτογραφία Gerard Way: Austin Cooper, Steve Thrasher, Kerrang!