Ozric Tentacles: «Το να παίζεις νέες μουσικές ζωντανά είναι τρομακτικό»

Οι Ozric Tentacles είναι συγκρότημα με μεγάλη ιστορία και ειδικό βάρος. Σχηματίστηκαν ουσιαστικά μέσα από ένα σχεδόν ατελείωτο τζαμάρισμα που έλαβε χώρα στο ψυχεδελικό φεστιβάλ Stonehenge Free Festival το 1983, έγραψαν έξι δίσκους στα ‘80s τους οποίους διέθεταν σε κασσέτες μέσω mail order ή από πάγκους στις ζωντανές τους εμφανίσεις και κατάφεραν έτσι να γίνουν γνωστοί και να καταλήξουν μέχρι και στην κεντρική σκηνή του Glastonbury.

Fast forward σαράντα και βάλε χρόνια μετά, οι Ozrics είναι ακόμα εδώ μαζί μας και μάλιστα φέτος έβγαλαν και νέο δίσκο, ονόματι "Harmonic Mind". Με την ανανεωμένη τους σύνθεση, στην οποία σταθερός πυλώνας παραμένει ο κιθαρίστας Ed Wynne, μας επισκέπτονται για πολλοστή φορά για μια συναυλία στην Αθήνα. Στο πλαίσιο αυτής, είχαμε την ευκαιρία να θέσουμε στον ίδιο τον Ed ορισμένες ερωτήσεις και να πάρουμε ενδιαφέρουσες απαντήσεις σχετικά με την ανανέωση που φέρνουν τα νέα μέλη στη μπάντα, για τον τρόπο με τον οποίο βιώνει το τελείωμα ενός δίσκου και για την επαφή που ακόμα διατηρεί με παλιά μέλη.

Έχοντας ακούσει την φετινή σας δουλειά "Harmonic Mind", νομίζω ότι είναι ένας δίσκος κοντά στον τυπικό, κλασικό ήχο των Ozric Tentacles. Ακούγεστε σε πολύ καλή φόρμα. Πες μας λίγα λόγια γι’ αυτόν.

Έχω φτιάξει αρκετούς δίσκος ως τώρα, οπότε κι αυτός από μια άποψη είναι ένας ακόμα δίσκος, αλλά από την άλλη ο συγκεκριμένος έχει περισσότερο την αίσθηση ενός πλήρους συγκροτήματος. Η ομάδα που έχουμε ήταν πολύ ενεργή και εμπλεκόμενη στο "Harmonic Mind", οπότε ο δίσκος αποπνέει μια αίσθηση ενότητας. Και μου αρέσει η ενέργεια σε αυτό, είναι κατά κάποιον τρόπο αντανακλαστική, θα έλεγε κάποιος.

Πώς δουλέψατε για το "Harmonic Mind"; Χρησιμοποιήσατε προσέγγιση "jam in the studio" με όλο το συγκρότημα παρόν ή δουλέψατε πάνω σε ιδέες που ήταν σχεδόν έτοιμες όταν βρεθήκατε για να ηχογραφήσετε;

Όχι, όχι, όχι, όχι έτοιμες ιδέες, αλλά πάρα πολύ τζαμάρισμα. Κάποια, λίγα, μέρη έχουν προέλθει από ζωντανές μας εμφανίσεις και πιο συγκεκριμένα από τα soundchecks που κάνουμε πριν από τις συναυλίες μας, στα οποία πειραματιζόμαστε και επεξεργαζόμαστε διάφορες ιδέες. Αλλά, πάνω-κάτω, η διαδικασία είναι η ίδια όπως συνήθως. Εγώ γράφω τα κομμάτια και μετά το συγκρότημα τα ακούει και τα ερμηνεύει, προσθέτει τα δικά του στοιχεία και μετά έρχονται και παίζουν τις ιδέες τους από πάνω.

Το αγαπημένο μου κομμάτι από το "Harmonic Mind" είναι το "Space Platform", μου αρέσουν οι trance στιγμές του. Έχεις κάποιο αγαπημένο κομμάτι και, ίσως, μια ενδιαφέρουσα ιστορία πίσω από αυτό;

Είναι δύσκολο να πω, γιατί κατά κάποιον τρόπο ολόκληρος ο δίσκος για μένα είναι, κατά κάποιον τρόπο, κάτι σαν ένα ενιαίο κομμάτι, σαν το ημερολόγιό μου για τον τελευταίο χρόνο. Μου φαίνεται σαν μια περιγραφή των πεπραγμένων μου μέσα στη χρονιά. Επειδή για μένα η μουσική είναι αυτό που κάνω, με έναν γενικό τρόπο ύπαρξης, τείνω να βρίσκομαι στο στούντιο για πολύ χρόνο και να δουλεύω πάνω στα τραγούδια, οπότε, δεν έχω πραγματικά κάποιο αγαπημένο. Υπάρχουν μερικά που θα παίζουμε ζωντανά και το "Space Platform" είναι ένα από αυτά, παρ’ όλο που δεν είναι πολύ εύκολο – αλλά ποτέ δεν είναι! Επίσης, ένα άλλο που θα παίζουμε ζωντανά είναι το "Sumipad", το τελευταίο κομμάτι στον δίσκο. Το παίξαμε πριν από λίγες νύχτες για πρώτη φορά και ήταν πολύ τρομακτικό. Το να παίζεις νέες μουσικές ζωντανά είναι πολύ, πολύ τρομακτικό, αλλά το "Sumipad" φάνηκε να λειτουργεί καλά, οπότε… όλα πάνε καλά.

Ένα άλλο αγαπημένο μου είναι το "Malachite". Τι είναι αυτό το παράξενο όργανο που ακούμε στη μέση του τραγουδιού; Πόσο περίεργο είναι να πειραματίζεσαι με νέους ήχους και όργανα;

Λοιπόν, εκεί περίπου στα μισά όντως υπάρχει ένας παράξενος ήχος, το ξέρω ότι είναι παράξενος. Δεν ήμουν σίγουρος αν ήταν καλή ιδέα να τον συμπεριλάβω, αλλά ήταν ένας ενδιαφέρων ήχος που  μου άρεσε και τελικά για κάποιον λόγο λειτούργησε καλά. Είχα αποκτήσει ένα νέο synthesizer, το οποίο έκανε αυτόν τον ήχο που δεν είχα ξανακούσει και κάτι τέτοιο είναι πάντα πολύ ενδιαφέρον για μένα. Είναι και λίγο αστείο, γιατί όταν εμφανίζεται στο κομμάτι ξεκινάει πολύ, πολύ χαρούμενο και φωτεινό και στο τέλος καταλήγει αρκετά σκοτεινό, καταδύεται σε έναν παράξενο κόσμο… Μου αρέσει όταν αντανακλώνται ταυτόχρονα και το φως και το σκοτάδι.

Έχετε στις τάξεις σας τον Corey Wallace και τον Pat Garvey. Πιστεύεις ότι η ανανέωση της σύνθεσης του συγκροτήματός σας παίζει ρόλο στη συνεχιζόμενη δημιουργικότητα που φαίνεται να έχετε;

Ναι, το κάνει. Κάθε μέλος φέρνει τη δική του γεύση στο μείγμα μας, η οποία είναι πολύ ευπρόσδεκτη για μένα επειδή οι άνθρωποι έρχονται και ερμηνεύουν τις ιδέες μου με τον δικό τους τρόπο και ως επί το πλείστον αυτό βγαίνει καλά. Μερικές φορές πρέπει να πω «όχι, μην το κάνεις αυτό, κάνε το άλλο», αλλά γενικώς καλωσορίζω την επιρροή των ανθρώπων και τις ζωές τους και αυτά που έχουν κάνει ως προς το τι παίζουν και πώς λειτουργούν και τι έχουν μάθει και ποιοι είναι. Οπότε, τα πράγματα γίνονται πιο πολύχρωμα όταν οι άνθρωποι επιβιβάζονται στο σχήμα μας και προσθέτουν την επιρροή τους. Η δουλειά μας γίνεται πιο ωραία και πιο πολύχρωμη.

Έχεις σχέδια για άλλον solo δίσκο ή είσαι πολύ συγκεντρωμένος στη δουλειά σου με το συγκρότημα αυτές τις μέρες;

Πραγματικά, δεν έχω ιδέα. Δεν είμαι καθόλου σίγουρος για το τι θα είναι το επόμενο βήμα. Ίσως κάνω έναν solo δίσκο, αλλά για μένα δεν υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ ενός solo δίσκου κι ενός δίσκου με το συγκρότημα, επειδή η αρχική δημιουργτικότητα είναι πάντοτε δική μου, εγώ βρίσκομαι από πίσω, οι βασικές μελωδίες είναι δικές μου. Ακόμα αναρρώνω από το "Harmonic Mind" αυτή τη στιγμή. Είναι μια πολύ ξεχωριστή περίοδος για μένα αυτή, επειδή όταν μόλις έχω τελειώσει έναν δίσκο δεν έχω ιδέα αν είναι καλός ή όχι, είναι απλώς αυτό που έχω κάνει. Και έτσι, το να έχω τώρα την ανατροφοδότηση από ανθρώπους που λένε ότι τους αρέσει, σημαίνει ότι μπορώ να τον ακούσω με αυτοπεποίθηση και να τον απολαύσω περισσότερο, από τη στιγμή που έχει κερδίσει την αποδοχή.

Έχω διαβάσει ότι το συγκρότημα σχηματίστηκε κατά τη διάρκεια ενός παρατεταμένου τζαμαρίσματος στο Stonehenge. Τι θυμάσαι από την εποχή που σχηματίστηκαν οι Ozric Tentacles και πόσο μακριά φαίνονται αυτές οι μέρες σήμερα;

Λοιπόν, αυτό έγινε πριν από πολύ καιρό. Είναι 40 χρόνια, ω, Θεέ μου. Είναι πολύς καιρός, το ξέρω ότι είναι πολύς, πολύς, πολύς καιρός. Αυτό που ακόμα θυμάμαι είναι λίγοι από εμάς να μαζευόμαστε και να πηγαίνουμε στο φεστιβάλ του Stonehenge, που ήταν ένα δωρεάν φεστιβάλ. Πήγαμε εκεί με τους ενισχυτές μας και τις ηλεκτρογεννήτριές μας και ουσιαστικά ανοίξαμε τις πόρτες για να δημιουργηθεί το συγκρότημα ξεκινώντας να παίζουμε εκεί. Τότε ήταν που κάποιος ήρθε και μας ρώτησε ποιο είναι το όνομα του συγκροτήματος κι εγώ δεν είχα καμία ιδέα, οπότε απλώς είπα "Ozric Tentacles" για πλάκα, αστειευόμενος. Τελικά το κρατήσαμε και έχουμε ακόμα αυτό το ελαφρώς ενδιαφέρον, παράξενο όνομα. Φαίνεται σαν όλα αυτά να έγιναν πολύ καιρό πριν, αλλά παράλληλα φαίνεται σαν να έγιναν χθες, επειδή είναι όλα πολύ οικεία.

Τελευταία έχεις κάνει remastering σε αρκετές από τις παλαιότερες δουλειές σας. Πώς ήταν να επισκέπτεσαι και πάλι αυτούς τους δίσκους;

Ήταν πραγματικά πολύ καλό, ήταν ωραίο να δώσω σε αυτούς τους δίσκους μια ακόμα ευκαιρία. Άκουσα τώρα τις παλαιότερες δουλειές και σκεφτόμουν ότι θα μπορούσαν να ήταν λίγο πιο φωτεινές, λίγο πιο καθαρές, λίγο πιο διαφορετκές. Οπότε όλο αυτό ήταν μια ευκαιρία για μένα να ακούσω μέσα από αυτούς τους δίσκους και με λεπτομέρεια και κατά κάποιον τρόπο να τους ξαναζήσω και να φέρω πίσω τόσες αναμνήσεις και πράγματα από τότε που τους φτιάξαμε. Ήταν ένα πολύ ωραίο συναίσθημα.

Έχεις κρατήσει καθόλου επαφή με κάποια από τα παλιά σας μέλη;

Ναι. Πριν από δύο μέρες ήμουν στη σκηνή με τον Joie. Ζει στην ίδια πόλη με μένα τώρα, οπότε μερικές φορές έρχεται να μας δει κι αυτό είναι πολύ ωραίο. Είναι υπέροχος χαρακτήρας και ένας από τους καλύτερους φίλους μου και είναι υπέροχο να είμαι στη σκηνή μαζί του ξανά. Μερικές φορές βλέπω τον Merv, ο οποίος είναι ένας πολυάσχολος άνθρωπος που παίζει σε όλο τον κόσμο όλη την ώρα, αλλά περιστασιακά τον βλέπω για λίγο σε κάποιο μέρος όπου οι δρόμοι μας διασταυρώνονται. Πρόσφατα έχω δει τον "Jumping" John, επίσης σε ένα φεστιβάλ, όπως και τον Zia. Βλεπόμαστε κάπου κάπου με όλους αυτούς τους τύπους, παραμένουμε φίλοι και εξακολουθούμε να απολαμβάνουμε ο ένας την παρέα του άλλου.

Προέρχεστε από την underground σκηνή της δεκαετίας του '80 και γίνατε διάσημοι πουλώντας κασέτες κατά τη διάρκεια συναυλιών και μέσω ταχυδρομικών παραγγελιών. Πώς βρίσκεις τη σημερινή κατάσταση όπου τα πάντα να σερβίρονται εύκολα και σε οποιονδήποτε μέσω του streaming;

Πρέπει να το αντιμετωπίσω, έτσι δεν είναι; Όλοι οι μουσικοί πρέπει να το αντιμετωπίσουν, δυστυχώς. Από τη μία πλευρά είναι υπέροχο, γιατί η μουσική σου εξαπλώνεται πολύ, πολύ εύκολα σε ολόκληρο τον κόσμο. Για παράδειγμα, δύο μέρες αφότου κυκλοφόρησε ο φετινός μας δίσκος έλαβα μια ειδοποίηση από το Spotify που έλεγε κάτι του στυλ «υπήρξαν 65.000 άνθρωποι που το άκουσαν» μέσω streaming και σκέφτηκα ότι αυτό είναι υπέροχο, αλλά μετά κάποιος μου θύμισε ότι παίρνω ελάχιστα ή καθόλου χρήματα από αυτό. Οπότε, αυτό που αναγκαστικά πρέπει να κάνουμε για τα χρήματα είναι οι ζωντανές εμφανίσεις, αλλά παράλληλα ήμουν και χαρούμενος που 65.000 άνθρωποι άκουσαν τη νέα μας δουλειά.

Τι πρέπει να περιμένουμε από τη ζωντανή σας εμφάνιση εδώ στην Αθήνα σε μερικές μέρες; Τι είδους παραγωγή φέρνετε μαζί σας;

Λοιπόν, φέρνουμε το πλήρες συγκρότημα, φυσικά, με την παραδοσιακή ζωντανή του εμφάνιση, αλλά και το Fruit Salad light show, που πρόκειται να έρθει μαζί μας και να κάνει το καταπληκτικό του πράγμα, το οποίο είναι σαν… τίποτα άλλο. Τους σκεφτόμαστε ως το έξτρα μέλος του συγκρότηματος, επειδή το κάνουν μαζί μας για τόσο πολύ καιρό. Επίσης θα φέρουμε τον δικό μας, πολύ καλό, ηχολήπτη, οπότε να είστε σίγουροι ότι και ακουγόμαστε και θα φαινόμαστε υπέροχα. Θα έχουμε και μερικές νέες μελωδίες να παίξουμε και θα είναι όλα καλά, ειλικρινά. Από τους φίλους μου παίρνω την ανατροφοδότηση ότι το ελληνικό κοινό είναι ενθουσιασμένο που ερχόμαστε και νομίζω ότι θα είναι μια σπουδαία βραδιά.

Οι Ozric Tentacles εμφανίζονται στις 16 Οκτωβρίου στο Gazarte Ground Stage στην Αθήνα. Εισιτήρια εδώ