The Man & His Failures: «Δεν μας αρέσουν όσοι δεν λένε ξεκάθαρα τι πρεσβεύουν»

 Οι The Man And His Failures υπάρχουν καιρό στα σκοτεινά σοκάκια της όμορφης νυχτερινής Αθήνας, κυκλοφορώντας πολύ synth based, industrial μουσική εδώ και κάποια χρόνια. Κατά πάσα πιθανότητα θα έχεις δει μάλιστα τους ίδιους να συνοδεύουν κάποιο άλλο συναφές όνομα σε συναυλία, ή κάποιο remix τραγουδιού τους από καλλιτέχνη που ήδη εκτιμάς. Ήρθε όμως η στιγμή για την πρώτη τους ολοκληρωμένη κυκλοφορία με τίτλο "Survival Kit" την οποία ακούσαμε και αγαπήσαμε. Ενδιαφέρον έχει όμως και όσα το συγκρότημα έχει να μοιραστεί για τη σύστασή του και τη δημιουργική του διαδικασία. Συναντηθήκαμε γι’ αυτό το λόγο με τον Μάνο Καρακατσάνη που βρίσκεται πίσω από τα φωνητικά και από μέρος των synthesizers του συγκροτήματος.   

Στα πλαίσια μιας πολύ ευχάριστης κουβέντας μιλήσαμε για την πολιτική έκφραση μέσα από τη μουσική, τις συναυλίες, την εξισορρόπηση των projects, την άνοδο του synthesizer στην σύγχρονη τάση της μουσικής, τα παρασκήνια της δημιουργίας του "Survival Kit" και άλλα πολλά. Είναι πάντα ευχάριστο να συναντάς μουσικούς ερωτευμένους με την τέχνη τους και οι The Man And His Failures εκπροσωπούν αυτό το παράδειγμα περίτρανα.

Βρισκόμαστε σε ένα καφέ με τον Μάνο από τους The Man And His Failures ώστε να μιλήσουμε λίγο για τον καινούργιο παύλα πρώτο δίσκο της μπάντας του, "Survival Kit" - για πες μας Μάνο, λίγα λόγια για το πώς ξεκίνησε το Project, ποιοι είστε και ενδεχομένως λίγα λόγια για το όνομα του σχήματος. Για να κάνουμε μια εισαγωγή.

Το Project το ξεκίνησα εγώ το 2018 στην αρχή με το σκεπτικό να είναι ένα σόλο. Πρόκειται γιατί είχε μπει σε μία παύση η προηγούμενη μου μπάντα οι Mani Deum το 2017. Και είναι μία παύση διαρκείας που υπάρχει ακόμη. Οπότε ήθελα, δεν μπορούσα να μη γράφω μουσική και ήθελε κάπως να ονομάσω το Project – είναι τίτλος κομματιού που έγραφα για τους Mani Deum το όνομα. Ουσιαστικά, κάπως έτσι το κράτησα ως όνομα της μπάντας που αφορά τον άνθρωπο και τις αποτυχίες του. Ξεκίνησα σιγά σιγά μόνος μου το 17 να ηχογραφώ. Ήτανε πολύ dark folk οι Mani Deum και σκέφτηκα με τι δεν είχα ασχοληθεί μέχρι τότε, με την ηλεκτρονική μουσική που αγαπώ επίσης; Οπότε ήθελα σιγά σιγά να έχω στο σχήμα ηλεκτρονικά.

Αλλά πολύ γρήγορα προστέθηκαν ο Δημήτρης ο Βλασόπουλος στο μπάσο και ο Αλέκος ο Σώρρος στον προγραμματισμό και στην παραγωγή. Και μαζί γίναμε τριάδα. Ξεκινήσαμε τις πρώτες συναυλίες, ξεκινήσαμε να γράφουμε κομμάτια. Υπήρχε ηλεκτρική κιθάρα τότε που έπαιζε ένας φίλος, μετά αφαιρέθηκε αυτό το όργανο είναι μόνο μπάσο synthesizers , drum machine και φωνή, δηλαδή είναι ακόμα πιο ηλεκτρονικό. Μετά από 2, 3 singles και split και έναν covid, ο οποίος μας πήγε πίσω και πάρα πολύ άσχημες προσωπικές συγκυρίες μας κράτησαν πίσω, αρχίσαμε να ηχογραφούμε το 22 - 23 σιγά σιγά.

Ωραία εδώ βέβαια μου δίνεις πάσα - μάλλον εν τέλει δεν ήταν κάποια απόφαση, αλλά σας έβγαλε ο δρόμος να κυκλοφορήσουν στην αρχή πολλά Eps, δηλαδή ξεκίνησε η πορεία της μπάντας από πιο μικρές κυκλοφορίες μέχρι να καταλήξουμε σε έναν ολοκληρωμένο δίσκο.

Στο πρώτο EP είμαι μόνος μου και το βρίσκει μόνο κάποιος στο Youtube είχε βγει σε μία κασετούλα τότε. Δεύτερο EP είμαστε όλοι μαζί με τα παιδιά, αλλά τι έγινε τότε; Είχαμε έτοιμα κομμάτια για δίσκο αλλά πλάκωσε ο covid και δεν θέλαμε αυτά τα κομμάτια να είναι ο πρώτος μας δίσκος.

Γίνεται λιγάκι εκτός εποχής.

Ναι! Οπότε αυτά τα μαζέψαμε στο "ΜΜΧΧ" EP τότε και το κυκλοφορήσαμε. Παράλληλα μεσολάβησε ένα εφτάιντσο EP με τους Incirrina που είναι φίλοι και κυκλοφόρησε και αυτό. Αρχίσαμε να δουλεύουμε τον ήχο μας περισσότερο, έφυγε η ηλεκτρική κιθάρα εντελώς συνειδητοποιήσαμε ότι θέλουμε πάντα να είναι αμιγώς ηλεκτρονική, industrial, ΕΒΜ, προς τους Skinny Puppy. Σε κάποια κομμάτια έχουμε και techno σημεία. Εμένα ας πούμε όσο ματζόρε και να ‘ναι η μουσική είναι μπάσα η φωνή μου που κάθεται από πάνω, το σκοτεινιάζει το πράγμα κι εμείς έτσι επαναπροσδιορίσαμε τη μουσική μας. Έτσι ξεκίνησε να υπάρχει το "Survival Kit" στο κεφάλι μας και των τριων μας. Θέλαμε να μιλήσουμε και για τις εμπειρίες μας. Είναι πολιτικός δίσκος καταρχήν.

Μας αρέσει πολύ αυτό με τα remixes και θα υπάρξει και στο μέλλον, να το κάνουμε με φίλους μας, να πούμε «πάρε τα κανάλια μας και κάνε ό,τι θες»

Το γεγονός ότι αυτά τα κομμάτια που είχατε γράψει προ Covid έπαιξε το ρόλο του στο γεγονός ότι κυκλοφόρησαν μαζί και με αρκετά ρεμίξ. Το λέω από την άποψη ότι θέλετε να βγάλετε αυτά τα κομμάτια και με την οπτική, ας πούμε κάποιου άλλου καλλιτέχνη που τα απέδωσε με διαφορετικό τρόπο.

Βεβαίως, ναι, ναι. Μας αρέσει πολύ αυτό και θα υπάρξει και στο μέλλον να το κάνουμε με φίλους μας, να πούμε «πάρε τα κανάλια μας και κάνε ό,τι θες». Για παράδειγμα με τον Γιώργο Νίκα, ένα που σας είχε κάνει με την Ειρήνη την Αργύρη από τους Church Of The Sea. Έχουμε δει καλλιτέχνες να κάνουν τα κομμάτια μας τελείως κάτι άλλο. Και το ίδιο θα γίνει και με το "Survival Kit".

Λοιπόν, ας ξεκινήσουμε λίγο πιο αισθητικά με το "Survival Kit". Πώς έρχεται το εξώφυλλο και ποιος το έχει δημιουργήσει;

Το εξώφυλλο είναι πίνακας μεγάλος και δουλεύεται γύρω στον ένα χρόνο. Από την Χριστίνα τη Χρυσανθοπούλου, η οποία είναι και τραγουδίστρια. Είναι πολύ καλή φίλη, είναι πάρα πολύ καλή εικαστικός και σε μια έξοδό μας για μπύρες με τη Χριστίνα τη ρώτησα πως πρέπει να δείχνει ο δίσκος και είχε ιδέες. Γενικά στο σχήμα υπάρχει η ιδέα πως εμείς ασχολούμαστε με τη μουσική και για όλες τις υπόλοιπες δουλειές συνεργαζόμαστε με ανθρώπους που είναι η δική τους τέχνη. Δεν θα κάτσω εγώ να προσπαθήσω να κάνω video και γραφιστικά. Γύρω από τη μπάντα υπάρχει μια ομάδα που είναι φίλοι και εμπιστευόμαστε, δουλεύουν όλοι γι’ αυτό.

Η Χριστίνα δούλευε ένα χρόνο τον πίνακα αυτόν κατόπιν συνεννόησης, είναι όλος στο χέρι. Υπάρχει και δεύτερος πίνακας στο οπισθόφυλλο του βινυλίου. Με το που το είδαμε μας άρεσε πάρα πολύ. Θα τυπωθεί και το βινύλιο στα ίδια χρώματα. Ήταν πάρα πολύ σημαντική και η βοήθεια του γραφίστα μας, του Σπύρου του Σιδηρόπουλου που κάνει μουσική σαν I Am Nothe. Έκανε το στήσιμο και το logo μας. Και τις φωτογραφίες εντός του δίσκου τις έχει τραβήξει η Αθηνά η Παπαγιάννη που είναι φωτογράφος και επίσης φίλη.

Θεωρούμε, ότι όλα τα πράγματα γύρω μας με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο είναι πολιτικά

Ωραία! Πάω στη μορφή γιατί βλέπουμε ο δίσκος να έχει περίπου 8 κομμάτια. Λέω περίπου γιατί το αρχικό είναι εισαγωγικό, τα υπόλοιπα έχουν λίγο μεγαλύτερη διάρκεια σχετικά με συνηθισμένο, πάμε δηλαδή σε 5 6 λεπτά πλέον. Παρόλα αυτά η συνολική διάρκεια είναι μαζεμένη. Υπάρχει κάποιος συγκεκριμένος λόγος να ακολουθήσουμε τη συγκεκριμένη δομή;

Ναι! Ωραία ερώτηση. Είναι concept το άλμπουμ και είναι concept όλα τα άλμπουμ μας από ότι έχουμε αποφασίσει γιατί αν δεν συνάδει με κάποιο κονσεπτ δεν μπούμε να κάτσουμε να γράψουμε μουσική. Ο τίτλος του δίσκου και το ομώνυμο κομμάτι είναι από τα πρώτα πράγματα που γράφτηκαν. Είναι ξεκάθαρα πολιτικός δίσκος, δηλαδή. Δεν θα έλεγα ακριβώς κοινωνικοπολιτικός είναι πολιτικός δίσκος, δηλαδή έχει να κάνει με την οπτική μας. Με το τι θεωρούμε, ότι όλα τα πράγματα γύρω μας με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο είναι πολιτικά. Οπότε ουσιαστικά μέσα από το "Survival Kit" δείχνουμε θέματα και σκέψεις δικές μας.

Και αυτό ξεκινάει από το Intro, στο οποίο μιλάει ο Gabor Mate και μιλάει για την κοινωνία, η οποία ουσιαστικά προκαλεί περισσότερες ψυχικές ασθένειες στο σύγχρονο άνθρωπο, μέχρι τους στίχους και τη δομή της μουσικής που είναι σαν να διαβάζεις ένα κεφάλαιο από ένα βιβλίο. Δεν θα ήθελα να κάτσω να καμία υπερανάλυση αυτού γιατί θα με ενδιαφέρει και ο κάθε άνθρωπος που θα το ακούσει να εισπράξει και αυτό που το μυαλό του τον οδηγεί. Αλλά ναι, θίγει πράγματα όπως η παραίτηση, πως επιλέγουμε να θάβουμε κάτω από το χαλί όσα βλέπουμε μπροστά μας.

Με κεντρική φιγούρα το κομμάτι "Lethe".

Ναι. Ακριβώς εκεί πέρα εκεί πέρα πήγε εντάξει, δεν μπορούσαμε να μην περάσουμε από όλα αυτά που βλέπουμε καθημερινά με τις γυναικοκτονίες, με όλη την κατάσταση αυτή με μια ξεκάθαρα πατριαρχικά δομημένη κοινωνία. Αυτός ο δίσκος μιλάει για πράγματα τα οποία δεν είναι ευχάριστα. Έχουν προέκταση και στις ανθρώπινες σχέσεις και στο πως επιλέγουμε να μην βλέπουμε. Δεν μας κάνει εντύπωση τίποτα πια. Άλλη μία γυναικοκτονία είναι απλά μία Τετάρτη. Άλλο ένα νομοσχέδιο της κυβέρνησης, το οποίο καταπατά βασικά ανθρώπινα δικαιώματα, α, είναι απλά Πέμπτη.

Και αυτό παρουσιάζεται και έτσι ο δίσκος δηλαδή είναι αυτό το ότι η ζωή έγινε επιβίωση.

Ναι είναι ένας οδηγός επιβίωσης που πρέπει να έχουμε για να τα βγάλουμε πέρα μέσα σε όλα αυτά.

Για να το ελαφρύνω λίγο μιας που αναφέρθηκες και στο εισαγωγικό κομμάτι που περιέχει ένα ηχογραφημένο ηχητικό, θεωρείς κλισέ τα ηχητικά σε έναν δίσκο ηλεκτρονικής μουσικής;

Είναι ναι (γέλια)!

Ειδικά στην εισαγωγή.

Είναι πράγματι αλλά είναι ένα κλισέ που μου αρέσει πάρα πολύ γιατί εγώ μεγάλωσα με μουσικές όπως οι Skinny Puppy και οι Front Line Assembly που το έκαναν κατά κόρων αυτό και έψαχνα να βρω από που τα πήραν, βιβλία, ταινίες, μετά έβλεπες και τις ταινίες – η μία τέχνη σε οδηγούσε στην άλλη. Με ενδιέφερε πολύ να υπάρχει αυτό στους Man And His Failures και ενδιέφερε και τον Αλέκο που «τσιμπάει» τα samples. Θα μου άρεσε κάποιος να οδηγηθεί σε κάτι άλλο, ή να το θεωρήσει απλά κουλ. Υπάρχει εκεί η πληροφορία πάντως.

Μιας που αναφέραμε και multimedia και άλλους ανθρώπους που βοηθούν στη δουλειά σας, κυκλοφορεί και το video clip για το κομμάτι "Subjects" - ας πούμε δυο λόγια για τους συντελεστές.

Το βίντεο είναι του Νίκου του Χατζή. Ο άνθρωπος ο οποίος είναι δίπλα μας σε όλα όσα αφορούν τα βίντεο και την παρουσίαση της μπάντας. Η σκηνοθεσία είναι όλη η δική του. Πρωταγωνιστεί ο Άγγελος Νεράτζης ο οποίος είναι φίλος ηθοποιός και η Μαίρη η Βούλγαρη επίσης που είναι φίλη ηθοποιός και δέχτηκαν με πολλή χαρά να γυρίσουμε την ιστορία του ανθρώπου που πρωταγωνιστεί στο "Subjects".

Νιώθατε καθόλου περίεργα που γιατί εμφανίζεται και λίγο μέσα στο βίντεο; Εγώ πάντα το έχω απορία, νιώθετε περίεργα όταν πρέπει να είστε σοβαροί και ασήκωτοι στο βίντεο;

ΦΟΥΛ. Όλοι μας. Αλλά συνειδητοποιήσαμε ότι πάντα έτσι νιώθουμε σε όλες μας τις μπάντες και παλαιότερα. Οπότε το καταπίνεις και λες πρέπει να το κάνω γιατί εξυπηρετεί το σκοπό του Concept.

Εγώ είμαι κιθαρίστας και έχω να παίξω κιθάρα κάτι χρόνια, παίζω πλέον synthesizers

Στο μουσικό κομμάτι τώρα πράγματι, βάση του ήχου των The Man And His Failures είναι η ηλεκτρονική μουσική. Υπάρχει μία συνάντηση πολλών διαφορετικών ρευμάτων που βέβαια όσο περισσότερο είσαι μέσα στον ηλεκτρονικό ήχο, τόσο περισσότερο το καταλαβαίνεις δηλαδή. Μία σύμπραξη της industrial μουσικής πιο σκοτεινής, η πιο μεταλλικής σε εισαγωγικά, του synthwave και του technο που ανέφερες προηγουμένως. Αρχικά, πώς καταλήξαμε εκεί και με βάση και το μουσικό background και των 3 σας γιατί είναι πολύμορφο, δηλαδή ξεκινάει από ροκ ελληνική μουσική και μπορεί να φτάσει μέχρι πολύ μίνιμαλ καταστάσεις ηλεκτρονικής μουσικής.

Οι επιρροές μας από τις προηγούμενες μας μπάντες δεν υπάρχουν πουθενά σε αυτό το project. Αυτά συμβαίνουν και τυχαία. Αρχίσαμε να έχουμε μεγάλη αγάπη σε αυτά τα διαολεμένα μουσικά όργανα τα synthesizers και ο Δημήτρης που παίζει μπάσο. Εγώ είμαι κιθαρίστας και έχω να παίξω κιθάρα κάτι χρόνια, παίζω πλέον synthesizers. Αρχίσαμε να ανακαλύπτουμε τους εαυτούς μας μέσα από αυτά τα όργανα και εκφραζόμαστε καλύτερα έτσι. Από τις επιρροές μας ως ακροατές, ξεκινούν από Chemical Brothers και Aphex Twin μέχρι Skinny Puppy και Front Line Assembly και Pharmakon. Ακούμε πολλή μουσική, ανταλλάσσουμε μουσική μεταξύ μας και αλληλοεπηρεαζόμαστε. Γνωρίζουμε ήδη και είμαστε στην ίδια σελίδα για την κατεύθυνση του επόμενου δίσκου.

Δεν θα ρωτήσω ποια θα είναι η κατεύθυνση από τώρα, απλά αν θα είναι εντελώς διαφορετική.

Όχι, απλά θα είναι πολύ σκοτεινή, πολύ ψυχρή και καθόλου μελωδική! Έτσι νιώθω!

Υπήρξε ένα κίνημα νέων ανθρώπων που δεν τους απασχολούν οι «φυλές» που υπήρχαν παλιά

Πιστεύεις ότι βοήθησες την απόφασή σας να στραφείτε σε αυτόν τον ήχο η άνοδος της δημοτικότητας της synth based μουσικής γιατί τα τελευταία χρόνια βλέπουμε παντού μία έκρηξη;

Υπάρχει αυτή η έκρηξη. Να είμαι ειλικρινής μαζί σου, δηλαδή δεν με πήρε ποτέ τόσο πολύ το κύμα του synthwave του τύπου Perturbator και Carpenter Brut, το darkwave όμως ξανάνθισε και ξανάνθισε ηλεκτρονικά, αυτό είναι το θέμα. Παράδειγμα οι She Past Away και οι Lebanon Hanover παίζουν με drum machines και synths ως βάση.

Υπήρξε ένα κίνημα νέων ανθρώπων που δεν τους απασχολούν οι «φυλές» που υπήρχαν παλιά. Όταν ήμουν πιο νέος, μπορεί όταν κάποιος άκουγε industrial/ EBM να μην ήθελε να ακούσει darkwave, να μην ήθελε να σχετίζεται με τους γκοθάδες. Ή με το techno. Τώρα βλέπεις παιδιά που τα ακούνε όλα αυτά μαζί. Αυτό μας άρεσε πολύ γιατί κι εμείς έτσι ακούμε μουσική. Δεν θεωρώ όμως ότι έπαιξε ρόλο στην απόφασή μας να κινηθούμε εκεί, ήταν συμπτωματικό. Βρήκαμε εκεί το λιμάνι να το κάνουμε.

Δεν ξέραμε πως να τη χρησιμοποιήσουμε θα στο πω απλά, ενώ εγώ παίζω κιθάρα μια ζωή. Δεν χωρούσε πραγματικά πουθενά

Ωραία και τώρα σχετικά με την αφαίρεση της κιθάρας – δεν σας ταίριαξε τελικά σε αυτό που θέλατε να κάνετε; Η κιθάρα πηγαινοέρχεται στην ηλεκτρονική μουσική ακόμη κι εντός του ίδιου σχήματος!

Ισχύει πολύ αυτό, βλέπεις ακόμη και μέσα στον ίδιο δίσκο κάποια κομμάτια να έχουν κιθάρα και κάποια όχι. Πάντως εμάς δεν μας ταίριαξε τελικά καθόλου στο επιθυμητό μας αποτέλεσμα. Δεν ξέραμε πως να τη χρησιμοποιήσουμε θα στο πω απλά, ενώ εγώ παίζω κιθάρα μια ζωή. Δεν χωρούσε πραγματικά πουθενά. Αν στο μέλλον πούμε ότι θέλουμε να βάλουμε, θα το κάνουμε.

Ταυτόχρονα με αυτή την τάση στην ηλεκτρονική μουσική βλέπουμε και την τάση να υπάρχει ο στίχος σε ένα τοπικό επίπεδο. Δηλαδή πολλοί καλλιτέχνες γράφουν στη μητρική τους γλώσσα στίχο στο συγκεκριμένο ήχο στα σχήματα που ξεχωρίζουν – τουρκικά, ρωσικά, ελληνικά κτλ. Εσείς αρχικά πως αποφασίσατε να γράψετε στίχους, και γιατί στα αγγλικά;

Δεν μου κολλάνε τα ελληνικά στους Man And His Failures. Θα μου άρεσε να μπορεί να καταλάβει ο οποιοσδήποτε ακούει αυτό το κομμάτι και να αναρωτηθεί τι λέει. Έχω μεγαλώσει με πολλή αγγλόφωνη μουσική η αλήθεια είναι – δυσκολεύομαι με τα ελληνικά σε πολλά επίπεδα. Πολλά ελληνόφωνα που ακούω με δυσκολεύουν να ταυτιστώ. Έχω ακούσει και αριστουργήματα βέβαια. Στη δική μας τη μουσική όπως την οραματίζομαι, δεν χωράνε τα ελληνικά, αυτή τη στιγμή έστω. Μπορεί σε κάποια χρόνια από τώρα να μας βγει και εμάς. Δεν μας αφορά και κάποιο συγκεκριμένο target group ανθρώπων. Η καλή μουσική είναι καλή μουσική, μπορεί κάποιος να ταυτιστεί σε όλες τις γλώσσες.

Και θέλουμε στίχο γενικά επειδή…; Θα μπορούσατε για παράδειγμα να είστε instrumental σχήμα.

Επειδή μας αρέσει το να μιλάμε. Υπάρχει σκέψη και για instrumental αλλά όχι αυτή τη στιγμή. Μας αρέσει να είμαστε ξεκάθαροι στο τι θέλουμε να πούμε, να μην υπάρχουν ερωτηματικά για κάτι.

Σε λίγο πιο προσωπικό επίπεδο. Πριν μιλήσαμε για τη σύμπραξη τριών ατόμων. Εσύ πως εξισορροπείς στη ζωή σου και πως αποφασίζεις τι αφορά τους The Man And His Failures και τι τις παράλληλες ασχολίες σου, μιας που δεν είναι το μοναδικό ενεργό σου project!

Δεν σου κρύβω ότι το πρώτο μου μέλημα είναι οι The Man And His Failures. Το Asylum Promises είναι προσωπικό μου project, κάτι που κάνω μόνος μου στο σπίτι μου στο χρόνο μου, όταν νιώσω πως θέλω να πω κάτι σε προσωπικό επίπεδο. Δεν μου καταναλώνει σκέψη, σκέφτομαι μια ιδέα, ένα concept, κάθομαι και τη γράφω. Οι Man And His Failures απαιτούν περισσότερη εργασία και από τους τρεις μας, κανονικά κομμάτια, η μίξη, το mastering. Πολλή δουλειά στο studio. Είναι ένα project ενεργό που απαιτεί να βάλεις ενέργεια. Το άλλο είναι η ξεκούρασή μου, το κάνω όπως μου κατέβει με τους δικούς μου όρους. Το καλό είναι ότι έχω και τα δύο.

Το Restart The Machines είναι μια προσπάθειά μου και ανθρώπων που με βοηθάνε να γυρίσουμε την industrial και τη noise μουσική εκεί που ξεκίνησαν: σε υπόγεια, σε club, σε ένα κοινό που το αφορά αυτή η μουσική

Και τι συμβαίνει με το project Restart The Machines;

Εγώ δουλεύω χρόνια και ως παράλληλη δουλειά σε εταιρία παραγωγής συναυλιών. Που και που αποφασίζω να πάρω ένα ρίσκο και να πω μου αρέσει αυτός ο καλλιτέχνης και θέλω να παίξει εδώ, ή μιλάω με φίλους καλλιτέχνες από το εξωτερικό. Το Restart The Machines είναι μια προσπάθειά μου και ανθρώπων που με βοηθάνε να γυρίσουμε την industrial και τη noise μουσική εκεί που ξεκίνησαν: σε υπόγεια, σε club, σε ένα κοινό που το αφορά αυτή η μουσική και δεν τη βρίσκει κάπου αλλού να την έχει, και ως κουλτούρα και ως κατάσταση. Ελπίζουμε να είναι σειρά εκδηλώσεων.

Εμένα δεν μου αρέσουν οι άνθρωποι που δεν τα λένε ξεκάθαρα τα πράγματα, και γενικά και στη μουσική τους

Πίσω στους The Man And His Failures. Για εσάς είναι πρώτα η μουσική ή η πολιτική έκφραση; Καθώς σταθήκαμε προηγουμένως στη σημασία της.

Είναι μαζί, είναι παράλληλα. Τα δουλεύουμε κιόλας παράλληλα. Γίνεται μια ζύμωση μεταξύ μας. Είναι κάτι που μας αρέσει και στις μουσικές που ακούμε. Εμένα δεν μου αρέσουν οι άνθρωποι που δεν τα λένε ξεκάθαρα τα πράγματα, και γενικά και στη μουσική τους. Το έχω βιώσει πολύ με μπάντες της darkwave σκηνής που μου άρεσαν αλλά δεν καταλάβαινα ποτέ με ποιο μέρος της ιστορίας στέκονται, δεν θα το ήθελα να το βιώσει και κάποιος ακροατής της μπάντας μου. Θέλω ο άλλος που έρχεται σε μια συναυλία, να ξέρει που έρχεται, ή όταν αγοράζει έναν δίσκο να ξέρει τι αγοράζει. Δεν με νοιάζει να είμαι και με τους μεν και με τους δε. Είμαι με τους δε, ως άνθρωπος, 24/7. Έχω υποφέρει κι εγώ από αυτό, μου αρέσει ένα συγκρότημα και χρησιμοποιεί για παράδειγμα μιλιταριστικές εικόνες, αλλά με ποιον τρόπο το κάνει; Δεν θα ήθελα να μπει ακροατής δικός μας σε αυτή τη σκέψη, θέλω να ξέρει που στέκεται αυτό που ακούει.

Ποιο είναι λοιπόν το μέλλον που έρχεται για τους The Man And His Failures;

Αναμένουμε το βινύλιο, όπως είπαμε και πριν και το CD σε ενάμιση μήνα και 9 Μαΐου θα ανακοινώσουμε σύντομα το λέμε όμως και από τώρα θα είναι η παρουσίαση του δίσκου μας μαζί με ένα συγκρότημα που είναι πολύ φίλοι και θα ανακοινώσουμε εν καιρώ. Μάλλον θα ακολουθήσουν δύο συναυλίες εκτός Αθήνας αλλά εντός Ελλάδας. Όπου να ‘ναι θα ανακοινωθούν. Πολλές συναυλίες για το 2026, παράλληλα όμως δουλεύουμε τον επόμενο δίσκο!

Υπάρχει κάποια προοπτική για συναυλίες στο εξωτερικό;

Υπάρχει ναι, αλλά κι αυτά πρέπει να επιβεβαιωθούν – από το φθινόπωρο όμως μάλλον γιατί χρειάζεται περισσότερη οργάνωση. Το καλό με τη δική μας σκηνή είναι ότι είναι συσπειρωμένο σε όλες τις χώρες. Υπάρχει κόσμος που βάζει πλάτη να κλείσεις ένα live στην πόλη ή τη χώρα τους. Έχουμε βέβαια και πολύ καλή σκηνή στην Ελλάδα στον συγκεκριμένο ήχο, οπότε στην Ευρώπη μας γνωρίζουν και είναι εύκολο. Δεν είναι τόσο δύσκολο πια να παίξει κάποιος έξω, στα πλαίσια του darkwave / industrial τουλάχιστον. Το πρόβλημα σε αυτά είναι αυτός ο μίζερος κύκλος της επιβίωσης εδώ στην Ελλάδα. Στη Ρώμη πήγαμε να παίξουμε και δεν κάτσαμε ούτε 24 ώρες, δεν προλαβαίναμε.

Κάποιους καλλιτέχνες που έχεις ακούσει και θεωρείς ότι είναι μία καλή πρόταση τα τελευταία χρόνια;

Rue Oberkampf έχω επιστρέψει και ακούω πολύ, όπως και τον αγαπημένο Soft Moon. Κατά τα άλλα ακούω πολύ Killing Joke που όλοι πρέπει να έχουν ακούσει και τους ανέφερα και πριν, Front Line Assembly και Skinny Puppy.

Θα κλείσω τη συνέντευξη με ένα καλοτάξιδο για το δίσκο! Ευχαριστώ για το χρόνο σου και κλείνεις την κουβέντα όπως επιθυμείς εσύ!

Ευχαριστώ, ευχαριστούμε πολύ. Να έχει ο κόσμος εύχομαι την υγεία του, μέσα έξω, και πηγαίνει σε συναυλίες και να ακούει πολλή μουσική γιατί είναι ένα πολύ καλό φάρμακο για όσα περνάμε!

Μάνος Καρακατσάνης – The Man And His Failures

Dax Riggs - Seven Songs For Spiders
The Cure - Mixes of A Lost World
Valisia Odell - Shadow Of A Dream
Kalte Nacht - Urge
Doric – Feed The Machine