Marva Von Theo: «Η τέχνη δεν μπορεί να αλλάξει μία κατάσταση, ή υπνωτίζει ή κινητοποιεί»

 Οι Marva Von Theo κινούνται στον ήχο της ηλεκτρονικής, σκοτεινής pop, όμως μία τέτοια ταμπέλα είναι ισχνή για να περιγράψει ακριβώς τη μουσική τους, που εμπνέεται απ’ την κλασσική μουσική, τη jazz, και την indie. Ντουέτο, ως είθισται σε ηλεκτρονικά σχήματα, οι Marva Von Theo αποτελούνται απ’ την Μάρβα Βούλγαρη (φωνή, σύνθεση) και τον Θέο Φοινίδη (synths, σύνθεση, παραγωγή) και έχουν κυκλοφορήσει δύο studio albums, το "Dream Within A Dream" (2018) και το "Afterglow" (2021), ενώ έχουν διαμορφώσει μία πολύ καλή σχέση με το κοινό, βάζοντας τη δική τους πινελιά σε ζωντανές εμφανίσεις μεγάλων ονομάτων, όπως οι Hooverphonic και οι Stereo Nova, αλλά και σε πιο underground φιέστες.

Σε αναμονή του νέου τους δίσκου, "We Were Never Lost", αλλά και της sold out εμφάνισης που θα δώσουν στον πανέμορφο χώρο της Αγγλικανικής Εκκλησίας του Αγίου Παύλου, έχουμε για πρώτη φορά την ευκαιρία να τους γνωρίσουμε στις ιντερνετικές σελίδες του Rocking.gr μέσα απ’ τα δικά τους λόγια.

Γεια σας, Μάρβα και Θέο! Να σας ευχαριστήσω για την συνέντευξη που παραχωρείτε στο Rocking.gr, καθώς και για τον χρόνο σας! Ας ξεκινήσουμε με τα δύο πιο πρόσφατα singles σας, το "The Woman I Left Behind" και το "The Self-Destructive Me".  Πώς και επιλέξατε τα συγκεκριμένα κομμάτια για να προλογίσουν τον νέο σας δίσκο;

Θα δυσκολευόμασταν να επιλέξουμε ένα τραγούδι ενδεικτικό του γενικότερου ύφους μας. Το να δραστηριοποιούμαστε σε ένα ευρύ στιλιστικό πεδίο, συνδυάζοντας φαινομενικά ετερόκλητα στοιχεία, είναι κάτι που μας γοητεύει και τροφοδοτεί την δημιουργικότητά μας. Συνετό θα ήταν, αν θα θέλαμε να μιλήσουμε με εμπορικούς όρους, να επιλέγαμε ίσως ένα τραγούδι με σαφή αισθητική κατεύθυνση.  Είθισται οι καλλιτέχνες να κυκλοφορούν σαν singles τα τραγούδια που πιστεύουν ότι μπορούν να απευθυνθούν με σαφήνεια σε περισσότερο κόσμο.

Σε μια όμως "αυτοκαταστροφική" επιλογή, όπως προδίδει και ο τίτλος του δεύτερου single μας, λειτουργούμε περισσότερο με το συναίσθημα και βάσει του προσωπικού μας καλλιτεχνικού ενστίκτου, ελπίζοντας πως η τύχη ευνοεί τους τολμηρούς και πως ο κόσμος θα ακολουθήσει. Τα κομμάτια του νέου δίσκου είναι μέρος ενός ευρύτερου ηχητικού κόσμου, μένοντας πιστοί στην περιπετειώδη μας φύση.

Όσο και αν θα θέλαμε να ελέγξουμε απόλυτα το αποτέλεσμα, αποδεχόμαστε την διδακτική φύση της ομαδικής δουλειάς

Γυρίσατε και δύο πολύ όμορφα και διαφορετικά μεταξύ τους video clip για τα singles. Πώς είναι η εμπειρία των γυρισμάτων; Ανακαλύπτετε νέες πτυχές στα τραγούδια σας όταν τα μεταφέρετε σε βίντεο;

Στους στίχους και τη μουσική μας εμφιλοχωρούν σκέψεις και συναισθήματα που μεταφράζονται σε ήχο σε συνεπτυγμένη και αφαιρετική μορφή. Η οπτικοποίησή τους είναι ένας τρόπος να επικοινωνήσουμε και να διευρύνουμε το περιεχόμενό του έργου μας, προσφέροντας πολλαπλά επίπεδα ανάγνωσης του.

Η εμπειρία των γυρισμάτων είναι άκρως δημιουργική αλλά ταυτόχρονα πολύ αγχωτική. Εκεί που εργαζόμαστε για μήνες στην μοναξιά του στούντιο, ξαφνικά καλούμαστε να συνεργαστούμε με ένα πλήθος κόσμου που ο κάθε ένας έχει το δικό του καλλιτεχνικό όραμα. Όσο και αν νιώθουμε πως θα θέλαμε να ελέγξουμε απόλυτα το αποτέλεσμα, εν τέλει αποδεχόμαστε την διδακτική φύση της ομαδικής δουλειάς και την ανάγκη των συνεργατών μας για ελεύθερη έκφραση, απολαμβάνοντας τη διαδρομή.

Το νέο σας άλμπουμ, "We Were Never Lost", αναμενόταν να κυκλοφορήσει μέσα στο 2025, ωστόσο πήρε παράταση για το 2026. Τι σας έκανε να επαναπρογραμματίσετε την κυκλοφορία του;

H έλλειψη των απαραίτητων πόρων δυσχεραίνει τόσο τον προγραμματισμό όσο και την ολοκλήρωση μεγαλόπνοων σχεδιασμών. Όπως φαίνεται να υπαγορεύει το σύγχρονο καλλιτεχνικό ρεύμα, δεν έχουμε βρει τον τρόπο να υπάρξουμε ως content creators στο σημερινό τοπίο στην διεκδίκηση πέντε δευτερολέπτων από το ενδιαφέρον του επίμονου scroller. Πιστεύουμε περισσότερο στη δυναμική ενός ολοκληρωμένου άλμπουμ παρά στην αποσπασματικότητα επάλληλων singles. Ωστόσο, στην προσπάθειά μας να βρούμε μια ισορροπία μεταξύ καλλιτεχνικής και αισθητικής αρτιότητας που θα μας ικανοποιούσε (σε σχέση και με τους πόρους που ανέφερα) και των σύγχρονων επικοινωνιακών απαιτήσεων ο χρόνος μας ξεπέρασε. Επιθυμούμε να επικοινωνήσουμε με τον κόσμο στον βαθμό και με τον τρόπο που νιώθουμε πως δεν μας αλλοτριώνει.

Η αποκάλυψη του εαυτού δεν είναι γραμμική, ούτε λογική, και αυτό δικαιολογεί τις αντιθέσεις

Υπάρχει κάποια ιδέα πίσω απ’ τον επερχόμενο δίσκο, κάποια κεντρική θεματική που τον οργανώνει; Απ’ το πώς δομούνται οι τίτλοι των singles, αναρωτιέμαι αν κάθε τραγούδι μιλά για τις διάφορες πτυχές του εαυτού ως ξεχωριστούς χαρακτήρες.

Αν θα έπρεπε να τοποθετήσω  τα τραγούδια του νέου δίσκου σε ένα ενιαίο νοηματικό πλαίσιο, θα έλεγα ότι αποκαλύπτουν ένα περιπετειώδες ταξίδι αναζήτησης του εαυτού, εξερευνώντας συναισθήματα αμφιβολίας, μετάνοιας και αποτυχίας, τα οποία μετουσιώνονται σε αποδοχή και εσωτερικό δυναμισμό. Ο προορισμός είναι πάντοτε απελευθερωτικός και ταυτόχρονα λυτρωτικός.  Η αποκάλυψη του εαυτού όμως δεν είναι γραμμική, ίσως ούτε λογική, και αυτό δικαιολογεί τις αντιθέσεις. Από τη φωτεινότητα του "The Woman I Left Behind", όπου η ηρωίδα αψηφά την τάξη των πραγμάτων σε πείσμα των δυσκολιών, φτάνουμε στο "The Self-Destructive Me", όπου αποδέχεται και βυθίζεται στην πιο σκοτεινή της πλευρά. Δεν πρόκειται για ξεχωριστούς χαρακτήρες αλλά για έναν άνθρωπο που πασχίζει μέσα στις ίδιες τις αντιφάσεις του.

Απ’ όσα δείγματα έχουμε, φαίνεται πως ο τρίτος δίσκος σας θα είναι πολύ μαξιμαλιστικός, δείχνει μία πολύ δημιουργική σύμφυση οργανικού και ηλεκτρονικού ήχου. Πώς προχώρησε η διαδικασία σύνθεσης;

Νιώθουμε πως κάθε στοιχείο που προσθέτουμε δείχνει προς έναν πυρήνα συναισθημάτων προς όφελος της αρχικής ιδέας και όχι κατά πλεονασμό. Το ακουστικό και ηλεκτρονικό αίμα αναζωογονεί το ίδιο σώμα που πάντοτε είχαμε. Όμως μια τεχνική αλλά ουσιαστική λεπτομέρεια κάνει την ποιοτική διαφορά σε αυτό το αντιθετικό ζεύγμα που μας χαρακτηρίζει. Είμαστε τυχεροί να ζούμε σε μία εποχή όπου από το μικρό μας home studio μπορούμε να έχουμε άμεση πρόσβαση σε γνώση και εργαλεία όπου παλαιότερα ίσως να ήταν ανέφικτη από μικρά και ανεξάρτητα σχήματα. Ιδέες που θα απαιτούσαν πολλές ώρες προβών και ηχογράφησης σε στούντιο καθώς και πληρωμή ολόκληρης ορχήστρας θα ήταν αδύνατο να υλοποιηθούν. Αυτό το προνόμιο είναι μια ευχή και κατάρα, νιώθουμε όμως πλέον μια οικειότητα με το εύρος και την πολυπλοκότητα των επιλογών. Πλέον έχουμε δίπλα μας ένα κουαρτέτο εγχόρδων, ένα σύνολο χάλκινων πνευστών, ένα τσέμπαλο, μια παλιά τσελέστα, ήχους μαντικούς από το πουθενά  και τη δυνατότητα να πραγματώσουμε όλα αυτά που είμαστε και αγαπήσαμε στα όνειρα μας.

Αν μπορούσατε να συλλέξετε σ’ ένα λεύκωμα διάφορους δίσκους, βιβλία, ταινίες, εικόνες, μέρη, ή ό,τι άλλο σας ενέπνευσε για την δημιουργία του τρίτου σας δίσκου, ποια πράγματα θα έβρισκαν το δρόμο τους στις σελίδες του;

Τα ποιήματα της Κικής Δημουλά και της Anne Carson, τα άλμπουμ "Οvergrown" και "Famous Last Words" του James Blake, το "Pang" της Caroline Polachek, το album "Vespertine" της Björk. Η εικόνα μίας φλόγας που σιγοκαίει και μέσα στην αύρα της χάνονται οι αναμνήσεις και οι σκέψεις. Το "εδώ και τώρα".

Μέσα σε λιγότερο από δέκα χρόνια, έχετε διανύσει μία πολύ αξιοπρόσεκτη πορεία, και φαίνεται πως το "We Were Never Lost" θα σας συστήσει σε ακόμη μεγαλύτερο κοινό. Το αντιμετωπίζετε κι εσείς ως κομβικό σημείο στην καριέρα σας;

Είμαστε πολύ συγκεντρωμένοι σε αυτό που κάνουμε και μέσα από σκληρή δουλειά και αναμέτρηση με τους εαυτούς μας, προσπαθούμε να δώσουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε τη δεδομένη στιγμή, την καλύτερη εκδοχή του εαυτού μας… Το μετά, δηλαδή το αν και το πως θα φτάσει η μουσική μας σε όλο και περισσότερους ανθρώπους και πόσο θα συγκινήσει αυτό που κάνουμε, δεν είναι καθόλου εύκολα διαχειρίσιμο και δεν θέλουμε να βασίζουμε εκεί τα όνειρά μας. Το "We Were Never Lost" είναι μία εξέλιξη στον ήχο μας που προέκυψε οργανικά και αβίαστα. Το αισθανόμαστε περισσότερο ως απότοκο παρά ως ορόσημο.

Ποιο έχει υπάρξει ως τώρα το πιο απαιτητικό και προκλητικό κομμάτι στην καλλιτεχνική σας διαδρομή, και ποιο το πιο ευχάριστο;

Το "The Woman I Left Behind" ήταν αρκετά απαιτητικό τόσο φωνητικά όσο και ενορχηστρωτικά. Δεν ακολουθεί μία τυποποιημένη δομή αλλά εξελίσσεται με αφηγηματικό τρόπο από το σκοτάδι στη λύτρωση διασχίζοντας διάφορα ηχητικά τοπία τα οποία δουλέψαμε με πολλή λεπτομέρεια. Το πιο ευοίωνο δεν το έχετε ακούσει αλλά βρίσκεται και αυτό στο νέο δίσκο… Είναι το πιο γλυκό τραγούδι που έχουμε γράψει και είναι μία ιστορία αγάπης, μία τόσο δυνατή και ουσιαστική αγάπη που φέρνει τα πάνω κάτω και σε μεταμορφώνει.

Η συνύπαρξη φυσικών κλασικών ηχοχρωμάτων με τεχνητές ηλεκτρονικές υφές έχει κάτι το αιρετικό

Επιστρέφετε ξανά μετά από δύο χρόνια στην Αγγλικανική Εκκλησία του Αγίου Παύλου για μία συναυλία, σε λίγες μέρες. Αναμένεται να είναι μία ιδιαίτερη εμφάνιση, διαφορετική απ’ τις συνηθισμένες σας. Πείτε μας μερικά λόγια για το τι έχετε προετοιμάσει, αλλά και για το πώς δημιουργήθηκε η ιδέα για μία τέτοια συναυλία.

Tο πρώτο μας κύτταρο δημιουργήθηκε από τη μήτρα της κλασικής μουσικής. Η συνύπαρξη φυσικών κλασικών ηχοχρωμάτων με τεχνητές ηλεκτρονικές υφές έχει κάτι το αιρετικό. Αυτή η ώσμωση βρίσκεται αφετηριακά στο μακρινό παρελθόν, έτσι ώστε σήμερα να παρουσιάζεται όχι ως προσπάθεια πειραματισμού αλλά ως κάτι που ενυπάρχει μέσα μας και απλά επαναδιατυπώνεται είτε στην δισκογραφία είτε στις ζωντανές μας εμφανίσεις.  Σε αυτό το υβριδικό σετ θα ακουστούν πιάνο, λίγα ηλεκτρονικά, τρομπέτα και φλικόρνο.

Πόσο πιθανό είναι κάποια στιγμή να ακούσουμε έναν εντελώς οργανικό ή και acoustic δίσκο από εσάς; Είναι μία κατεύθυνση που θα σας ενδιέφερε να ακολουθήσετε κάποια στιγμή;

Είναι και στις επιθυμίες αλλά και στις προθέσεις μας. Μια, όμως, αμιγώς ακουστική προσέγγιση θα είχε για εμάς ομοδιηγητικό χαρακτήρα με ιδιαίτερο βάρος. Αυτό την καθιστά κοστοβόρα σε χρόνο και κόπο και έτσι δεν μπορούμε να την τοποθετήσουμε σε ένα χρονοδιάγραμμα.  Υποσχόμαστε όμως πρώτα στους εαυτούς μας και μετά στο κοινό πως θα διεκδικήσουν την προτεραιότητά τους αυτά που μας κάνουν αληθινά ευτυχισμένους. Ένας τέτοιος δίσκος θα ήταν μια επιστροφή στις ρίζες των πιο αγνών μας αναμνήσεων.

Η καλλιτεχνική σας διαδρομή έχει γίνει κυρίως μέσα στην τρέχουσα δεκαετία, η οποία είναι πολύ ρευστή και ταραχώδης, με τα πράγματα να φαίνονται ολοένα και πιο δυσοίωνα. Πώς αντιλαμβάνεστε τη λειτουργία της τέχνης (σας) μέσα σε τέτοιες εποχές;

Δυστυχώς οι κοινωνίες δεν ήταν προνοητικές στη θέα του καπνού και πλέον αδρανείς "απολαμβάνουν" ρόλο παρατηρητή στο θέαμα της παράνοιας. Ίσως τελικά, αφού παραβλέπαμε κατ’ εξακολούθηση τα διδάγματα της ιστορίας, να πρόκειται για δομικό στοιχείο του πολιτισμού. Το καλύτερο αύριο δεν θα το φέρει η ελπίδα ως ένας ακόμη αφελής βολονταρισμός αλλά η δράση. Η μουσική μας, παρόλο που δεν είναι στρατευμένη, ίσως έχει τη δυνατότητα να θέσει το ερώτημα στους ακροατές του ζωντανού και δρώντα εαυτού. Ίσως καταφέρει να δημιουργήσει ρωγμές στον άνθρωπο ανδρείκελο, έτσι ώστε να μπει οξυγόνο στην εν υπνώσει ατομική και κατ’ επέκταση κοινωνική του συνείδηση. Γράφει ο Bukowski στο "The Laughing Heart" …there is light somewhere. It may not be much light but it beats the darkness. Be on the watch. [Σ.τ.Σ.: «…κάπου υπάρχει ένα φως. Μπορεί να μην είναι πολύ το φως, αλλά νικά το σκοτάδι»]. H τέχνη δεν μπορεί να αλλάξει μια κατάσταση. Ή μας υπνωτίζει ή μας ειδοποιεί. 

Από πλευράς μου να σας συγχαρώ για την ως τώρα δουλειά σας. Ανυπομονώ να ακούσω τον δίσκο ολόκληρο. Ο τελευταίος λόγος δικός σας! Μπορείτε να κλείσετε την συνέντευξη όπως θέλετε!

Σας ευχαριστούμε για τον χρόνο και την προσοχή που αφιερώσατε στη μουσική μας. Για εμάς κάθε τραγούδι είναι μια προσπάθεια να κατανοήσουμε λίγο καλύτερα τον εαυτό μας και τον κόσμο γύρω μας. Αν μέσα σε αυτή τη διαδρομή κάποιος αναγνωρίσει κάτι δικό του, τότε η μουσική έχει ήδη βρει τον δρόμο της.

Φωτογραφίες: Αφροδίτη Ζαγγανά (1), Περικλής Λιακάκης (2,3,4)
Εικόνα εξωφύλλου: Στιγμιότυπο απ’ το video clip "The Woman I Left Behind"