Ο Perfect Gentleman που κράτησε τις Κολοκύθες ζωντανές

Υπάρχει μια διαδεδομένη κι εδραιωμένη άποψη στο χώρο του σκληρού ήχου, που θέλει τον εκάστοτε τραγουδιστή που έγραψε τα σημαντικότερα κεφάλαια στην ιστορία μιας μπάντας, να είναι κι εκείνος που τη συνοδεύει μόνιμα στη συλλογική μνήμη. Θέλετε περιπτώσεις όπως αυτές του Bruce Dickinson στους Iron Maiden ή του Rob Halford στους Judas Priest, του Ozzy στους Black Sabbath ή ακόμη και του David Lee Roth στους Van Halen, όλες τους έχουν τη κοινή συνισταμένη των άξιων αντικαταστατών που παρέμεναν στη σκιά της περιόδου που διαδέχονταν.

Υπάρχει, όμως, και η περίπτωση του Andi Deris στους Helloween, ενός μουσικού που, δίχως αυτόν, πιθανότατα η ιστορία θα είχε γραφτεί εντελώς διαφορετικά. Όταν ο Michael Kiske αποχώρησε το 1993, το σχήμα βρισκόταν κυριολεκτικά στο χείλος της διάλυσης. Η δημιουργική πυξίδα είχε σπάσει, οι σχέσεις μεταξύ των μελών είχαν φτάσει στο απόλυτο ναδίρ τους και η εμπορική δυναμική της μπάντας είχε καταρρεύσει, σε μια εποχή έτσι κι αλλιώς δύσκολη για τα κλασικά metal ιδιώματα.

Η επιλογή του Andi Deris μονάχα αυτονόητη δεν ήταν, ως συνεχιστή μιας κληρονομιάς που είχε απωλέσει γρήγορα τη λάμψη της. Ο ίδιος, είχε ήδη κάποια χιλιόμετρα στη μουσική βιομηχανία με τους Pink Cream 69, διαθέτοντας μια φωνή περισσότερο γήινη, βραχνή και rock & rock, σίγουρα αναγνωρίσιμη, αλλά εκ διαμέτρου αντίθετη από το αλαβάστρινο εύρος του προκατόχου του. Αποτέλεσε, όμως, την καλύτερη λύση για μια μπάντα που έψαχνε εναγωνίως μια επανεκκίνηση, μια δεύτερη ευκαιρία καριέρας που θα έπρεπε να χτίσει σχεδόν από το μηδέν και να εδραιώσει τη θέση της.

Το ότι αυτό συνέβη, μπορεί να φαίνεται ως δεδομένο, αλλά 30 χρόνια πριν μονάχα τέτοιο δεν ήταν. Αν το "Master Of The Rings" αποτύγχανε, πιθανόν δεν θα υπήρχαν και οι Helloween, τουλάχιστον στη μορφή που εδραιώθηκαν και γιγαντώθηκαν ξανά τα επόμενα χρόνια. Η επιτυχία του και η συνέπεια που επέδειξε η μπάντα τα επόμενα χρόνια, πιστώνεται σε μεγάλο βαθμό στο Γερμανό ερμηνευτή, αφού ο ίδιος βγήκε μπροστά, λαμβάνοντας σταδιακά τη μερίδα του λέοντος στη συνθετική διαδικασία, με ηχογραφήσεις που πραγματοποιούνταν στο ιδιόκτητο studio του στην Τενερίφη και με άμεση εμπλοκή σε ολόκληρη την «καθημερινότητα» του σχήματος.

Με ένα σεβασμό στην ιστορία τους και τους προκατόχους του, που εκφραζόταν και δημόσια, αλλά και με την πλέον διευρυμένη δημιουργική οπτική που δεν ήθελε τους Helloween απλώς «ακόμη μια power metal μπάντα», έστω και την ιστορικότερη αυτών. Όντας παρών όχι μονάχα στην πρώτη επανεκκίνηση τους, αλλά και στην μετέπειτα που ακολούθησε την κυκλοφορία του "Dark Ride", φαντάζει ως η πραγματική σταθερά των Γερμανών τις τελευταίες τρεις δεκαετίες της ύπαρξης τους.

Σπουδαίος frontman, αναγνωρίσιμη φωνή από χιλιόμετρα και ένας πηγαία αισιόδοξος άνθρωπος, ο μουσικός από την Καρλσρούη δεν μπορεί να λογίζεται ως ο «αντικαταστάτης» στην μπάντα που ο ίδιος συντήρησε στην επιφάνεια τόσα χρόνια, μα ο κύριος τραγουδιστής της ακόμη και σήμερα, που το reunion με τους Kiske και Hansen έχει δώσει στο συγκρότημα την εμπορική απήχηση που άξιζε από πάντα. Στο σήμερα, άλλωστε, οι Helloween βρίσκονται στη μοναδική θέση να είναι πιθανόν το μοναδικό μεγάλο συγκρότημα του χώρου που δεν ακύρωσε κάποια εποχή της ιστορίας τους, μα τις αγκάλιασε όλες. Αυτό δεν θα μπορούσε να συμβεί δίχως τον Deris, ο οποίος, παρά τις μόνιμες συγκρίσεις, τα επί χρόνια σενάρια για το reunion που θα αναβίωνε τα "Keeper…" και την κάθε λογής σχετική παραφιλολογία, υπήρξε ακλόνητος βράχος, αγκαλιάζοντας το εγχείρημα της επανασύνδεσης όταν οι συνθήκες ευδοκίμησαν και κάνοντας το να πετύχει με την απόλυτα επαγγελματική και συνεργατική του προσέγγιση.

Τελικά, μπορεί ο Andi Deris να μην είναι η καλύτερη φωνή ή ο καλύτερος συνθέτης στη μπάντα – συνώνυμο του power metal, αλλά καταφέρνει να ενσαρκώνει κάτι πολύ σημαντικότερο. Στέκει ο σταθερός πυλώνας που πίστεψε στην επιβίωση τους όταν ελάχιστοι θα το έκαναν, μόχθησε για αυτήν και κατάφερε να ταυτιστεί μαζί τους, ως το πιο αναγκαίο μέλος για την ύπαρξη τους, με αξιοσημείωτη συνέπεια και μακριά από λογικές legacy bands, που ζουν μονάχα αναπαράγοντας το παρελθόν τους. Έγραψε τη δική του ιστορία και, το σημαντικότερο, φρόντισε ώστε η ιστορία του σχήματος να συνεχίσει να γράφεται μέχρι και την παροντική του γιγάντωση, προς τέρψη όλων μας.