Cabbage

Amanita Pantherina

Brassica (2020)
Από τον Αντώνη Αντωνιάδη, 04/01/2021
Μια εξαιρετική κυκλοφορία που βάζει δυναμικά το Manchester στο μουσικό χάρτη του Ηνωμένου Βασιλείου

Τρίτο άλμπουμ για τους Βρετανούς και νομίζω πως εδώ κατάφεραν να ξεπεράσουν τους εαυτούς τους. Το "Amanita Pantherina" είναι χωρίς αμφιβολία ένας post-punk στον οποίο όμως κυριαρχούν επίσης hardcore punk ξεσπάσματα ("Leon The Pig Farmer"), Happy Mondays επιρροές ("Get Outta My Brain"), alternative μπαλάντες ("Hatred"), brit-pop μελωδίες ("Direct-Dictate") και ψυχεδελικοί πειραματισμοί ("Piles Of Smiles").

Οι Cabbage φαίνεται πως ακολουθούν τα βήματα των Fat White Family, καταφέρνοντας να ακούγονται επικίνδυνοι αλλά, παράλληλα, και απολύτως cool. Μελωδία και θόρυβος ισορροπούν τέλεια ενώ, σε στιχουργικό επίπεδο, τα θέματα με τα οποία καταπιάνονται είναι πολύ πιο ενδιαφέροντα από αυτά που κυριαρχούν τα τελευταία χρόνια στη σκηνή, καθώς το συγκρότημα αποφεύγει τα κηρύγματα κι επιλέγει έναν πιο δημιουργικό καλλιτεχνικό δρόμο.

Το "Amanita Pantherina" αποτελεί σίγουρα τον πιο ολοκληρωμένο δίσκο των Cabbage καθώς εδώ το συγκρότημα δείχνει να έχει βρει επιτέλους τον ήχο του ενώ, συγχρόνως, πετυχαίνει να μας παραδώσει έντεκα πραγματικά καλά κομμάτια. Χωρίς αμφιβολία, σε επίπεδο εναλλακτικού ήχου, πρόκειται για μια από τις πιο ενδιαφέρουσες και διασκεδαστικές προτάσεις της χρονιάς.

  • SHARE
  • TWEET
  • Sainte Marie Des Loups

    Funerailles De Feu

    Amor Fati (2020)
    Από τον Αποστόλη Ζαμπάρα, 06/01/2021
    Ψυχωμένο, ωμό, βάρβαρο και ισοπεδωτικό black metal από ένα ενδιαφέρον project

    Ο δεύτερος δίσκος του γαλλικού one man black metal project ονόματι Sainte Marie des Loups, κυκλοφόρησε μακριά από τα φώτα ακομη και της περιστασιακής underground black metal επικαιρότητας. Σε επτά συνθέσεις και 38 λεπτά, ξεδιπλώνεται μια ωμή βαρβαρική ηχητική επίθεση, η οποία δεν αφήνει περιθώριο ανάσας στον ακροατή, καθώς δεν ενδιαφέρεται να χτίσει ατμόσφαιρες, ή να αποκαλύψει κάποιο κρυφό μυστικό. Αυτός ο δίσκος, μένοντας πιστός στην πρώιμη γαλλική σκηνή, στα "Transilvanian Hunger" και "Under A Funeral Moon", από τα οποία δανείζεται εμφανώς αρκετά σημεία, καθώς και από την θολή και πνιγηρή ατμόσφαιρα των πρώιμων Burzum, συνθλίβει.

    Είναι μεσαιωνικός, δίχως δείγμα ρομαντισμού ή μεγαλοπρέπειας, σε αντίθεση με τους παρόμοιας αισθητικής συμπατριώτες Cenotaphe. Είναι βάρβαρος χωρίς όμως να επαφίεται συνθετικά σε ρυθμικές εξάρσεις. Είναι ωμός χωρίς να παραμελεί να αναδεικνύει ατμόσφαιρες κάτω από την πανοπλία του. Κυρίως όμως, αυτός ο δίσκος είναι καυτός και αποπνικτικός χωρίς να παραμελεί να χρησιμοποιεί έναντι ξίφους λεπίδες πάγου, οι οποίες στην προκειμένη είναι τα καλά τοποθετημένα μελωδικά riff. Αν ενδώσετε σε αυτό το άλμπουμ, μην περιμένετε απλό αναμάσημα κλασικών τεχνοτροπιών. Να περιμένετε κάτι ουσιωδώς black metal.

    Bandcamp

  • SHARE
  • TWEET
  • Nova Twins

    Who Are The Girls?

    333 Wreckords Crew (2020)
    Από τον Αντώνη Μαρίνη, 08/01/2021
    Κορίτσια, έχετε την προσοχή μας

    Στην εποχή που η πολιτική ορθότητα ζει και βασιλεύει, κάποιοι μόνο βλέποντας μια φωτογραφία του ντουέτου από το Λονδίνο θα γυρίσουν την πλάτη τους μουρμουρώντας κάτι για κατασκευάσματα και δισκογραφικές. Η αλήθεια δεν θα μπορούσε να βρίσκεται πιο μακριά από αυτό. Οι Amy Love & Georgia South έκαναν τα πρώτα τους βήματα πίσω στο πρώτο μισό της περασμένης δεκαετίας και από τότε χτίζουν σταδιακά το όνομα τους. Δεν είναι τυχαίο ότι πριν αισίως τέσσερα χρόνια πρωτοακούσαμε το όνομά τους δια στόματος Tom Morello, ενώ πριν περίπου δύο μιλούσαμε για αυτές στα πλαίσια του Street Mode Festival. Το ντεμπούτο του σχήματος είναι γεμάτο κέφι και νεύρο. Ο τρόπος που μπλέκουν hip-hop με μοντέρνο, εναλλακτικό rock ακούγεται φρέσκος σε υπερθετικό βαθμό. Ίσως σε κάποιους να θυμίσει την από 'κει μεριά του ατλαντικού γύρω στα 2000, αλλά αυτή είναι μόνο η μισή αλήθεια. Σε κάποιο παράλληλο σύμπαν το "Taxi" ήδη σκίζει στα ραδιόφωνα. Το μέλλον τους ανήκει.

  • SHARE
  • TWEET
  • Wormhog

    Yellow Sea

    Self Released (2020)
    Από τον Θεοδόση Γενιτσαρίδη, 11/01/2021
    Στη heavy έρημο της Tρί-pro(g)-λης

    Αν κατάλαβε κανείς από το άθλιο λογοπαίγνιο του υπότιτλου, εδώ ακούμε μια εγχώρια μπάντα από την Τρίπολη που παίζει ένα ατμοσφαιρικό, λίγο hard rock, πολύ stoner/desert και αρκετά βαρύ αλλά ρυθμικά αργό, με ιδιαίτερες prog τάσεις, rock. Απευθύνεται λίγο περισσότερο σε metal οπαδούς! Οι εναλλαγές από σφυροκόπημα σε τεχνικές και προοδευτικές, αλλά πάντα βρόμικες, ρυθμικές περιπλανήσεις είναι αξιοθαύμαστες. Δεν είναι το stoner rock που έχεις συνηθίσει. Βγάζει κάτι πιο βαρύ. Βγάζει κάτι πιο groovy. Βγάζει κάτι πιο έξυπνο. Μην το προσπεράσεις. Έχει πολύ παλιά μόδα μέσα του (ειδικά στα φωνητικά) και μια απίστευτα έντεχνη και jazz διάθεση στα τύμπανα. Ήρθε τόσο καλοφτιαγμένο και προσεγμένο που μπορεί να σε κερδίσει. Το μπάσο τσακίζει. Αυτή η όμορφα ασαφής, ψυχεδελική, μαστουρωμένη και θορυβώδης παραμόρφωση με τεχνικές και αυθόρμητες πινελιές σε κάνει να εκνευρίζεσαι που ο δίσκος δεν ήρθε νωρίτερα για να ακουστεί και να μας φτιάξει πιο πολύ μέσα στο καταραμένο 2020! Θα βρεις κομμάτια που δεν θα το πιστεύεις ότι σου ‘σκασαν έτσι ξαφνικά στ’ αυτιά! Μικροί άκουγαν Mastodon σίγουρα!

    Bandcamp
    Spotify
    Youtube

  • SHARE
  • TWEET
  • White Ward

    Origins

    Self Released (2020)
    Από τον Δημήτρη Μωυσίδη, 12/01/2021
    Μαρκετίστικη κίνηση για συλλέκτες

    Οι Ουκρανοί atmospheric blacksters χτίζουν σιγά-σιγά ένα δυνατό όνομα βασιζόμενοι σε κυκλοφορίες όπως το πάρα πολύ καλό "Love Exchange Failure" του 2019. Πριν όμως από αυτό και πρίν το ντεμπούτο τους το 2017 με το "Futility Report", είχαν δημιουργήσει μια συλλογή από demos με τίτλο "Origins" και ουσιαστικά τέσσερα χρόνια μετά την επανακυκλοφορούν σε φυσική μορφή με λουστραρισμένο ήχο και όλο το marketing πακετάκι από πίσω. Θα έλεγα ότι απευθύνεται σε fans των White Wards αλλά και σε όσους ενδιαφέρονται να ακούσουν πώς εξέλιξαν εν τέλει τον ήχο τους ακούγοντας τα πρώιμα αυτά τραγούδια. Προσπερνώντας την κακή προφορά του Andrew Rodin, διαπιστώνουμε μια ποικιλία στα είδη που αγγίζει το κατά βάση ατμοσφαιρικό και τεχνικό black metal τους με τα καλύτερες στιγμές όταν «εισβάλει» το jazz στοιχείο ("Inhale My Despair"). Συνοχή αναμενόμενα δεν υπάρχει και γενικότερα το αποτέλεσμα είναι κάπως δύσκολο να λειτουργήσει περισσότερο από κάτι αποκλειστικά για συλλέκτες. Ξεχωρίζω το ρυθμικό ξέσπασμα του "Walls", τα ηλεκτρονικά μέρη στο "Depths Of Arcane" όπως και την εφιαλτική εισαγωγή στο πολύ δυνατό "Walls MMXV".

  • SHARE
  • TWEET
  • Honeybadger

    Pleasure Delayer

    Made Of Stone (2020)
    Από τον Θεοδόση Γενιτσαρίδη, 13/01/2021
    Ποιοτική rock μουσική με οδηγό το σωστό groove!

    Δυνατή heavy rock γροθιά από την Αθήνα. Πολύ πολύ γενικά θα πω ότι θυμίζουν Truckfighters. Εξαιρετικό εξώφυλλο. Η ενορχήστρωση σε όλα τα κομμάτια μοιάζει. Αυτό όμως δεν το κάνει φτωχό, γιατί μπορεί οι αλλαγές και οι εναλλαγές, αλλά και τα riff να μοιάζουν μεταξύ τους, αλλά το στιλ, το ύφος και η φωτιά που βγάζει ο ρυθμός τους, οι κιθάρες και το μπάσο σε κρατάνε δεμένο. Δεν είναι το stoner που έχεις βαρεθεί, είναι πιο hard rock. Δεν είναι το stoner που έχει χιλιοπαιχτεί στη χώρα μας, είναι πιο χαρακτηριστικό, πιο blues-άτο, πιο παλιομοδίτικο. Κάθε νότα ξεχωρίζει, είναι καθαρή, δεν είναι λασπωμένη και γεμάτη σκόνη έτσι για να είναι. Ακόμα και τα φωνητικά, ενώ έχουν τη γνωστή μυρωδιά που περιμένεις, κρατάνε κάτι πιο κλασικό, κάτι πιο prog (τα παραλέω;), κάτι πιο grunge που τα βγάζουν από το ράφι με τα ίδια και τα ίδια. Η παραγωγή έχει κάνει σωστή δουλειά! Απολαυστικό και κεφάτο.

    Bandcamp
    Spotify

  • SHARE
  • TWEET
  • Malakhim

    Theion

    Iron Bonehead (2021)
    Από τον Αποστόλη Ζαμπάρα, 14/01/2021
    Ορθόδοξο σουηδικό black metal ντεμπούτο που τιμά εξαιρετικά τις επιρροές του

    Οι Σουηδοί Malakhim κυκλοφόρησαν έπειτα από πέντε χρόνια ύπαρξης πριν λίγες μέρες το ντεμπούτο τους, "Theion", και μας άρεσε τόσο πολύ που είπαμε να ξαναμιλήσουμε για αυτό. Ο underground χρυσοθήρας Καλαμούτσος είχε προειδοποιήσει να το ακούσετε, και καλά έκανε. Οι Malakhim, αν και πατάνε υπέρ του δέοντος πάνω στη σχολή των πρώιμων Watain και των Funeral Mist, εν τέλει επιτυγχάνουν να παραδώσουν σε 41 λεπτά έναν δίσκο που μπορεί να υποβάλλει τους ακροατές σε μια τελετουργική διάθεση.

    Η ικανότητά τους να συνθέτουν, με δανεισμένα υλικά μεν, εντέχνως δε, τραγούδια με σαφή λόγο ύπαρξης, σε συνδυασμό με την εξαιρετική παραγωγή, όχι όπως οι παρόμοιας αισθητικής Valkyrja, τους επιτρέπει να περηφανεύονται πως παραδίδουν έπειτα από καιρό ένα ενδιαφέρον άλμπουμ σε αυτή την κατεύθυνση. Σκεφτείτε Ondskapt, Ofermod, παλαιότερα άλμπουμ των Blaze Of Perdition, Merrimack, και αν ενσωματώσετε στον ήχο τόσο thrash metal περάσματα όσο και πιο «γερμανικές» επιρροές, τότε το "Theion" είναι το αποτέλεσμα. Ενδιαφέρον και εθιστικό άκουσμα, που μπορεί να μην πείθει εντελώς, αλλά μας γεννά με ελπίδες και αναμονή για το δισκογραφικό μέλλον των Σουηδών. Bonus η εξωφυλλάρα.

    Bandcamp
    Youtube

  • SHARE
  • TWEET
  • Karg

    Resilienz

    AOP (2021)
    Από την Ελένη Λιβεράκου Eriksson, 18/01/2021
    Ένας εκκωφαντικά σιωπηλός φίλος που τραγουδά τη θλίψη

    Όταν η μελαγχολική πλευρά τής ζωής βρίσκει τον κατάλληλο ερμηνευτή της (σε στίχους και μουσική) για να απλωθεί, τότε ξέρεις ότι βρέθηκες στο σωστό σημείο που ο Michael V. Wahntraum μόλις πέρασε κι άφησε την ψυχή του με το καινούργιο του δημιούργημα που έχει χαραγμένο πάνω του τη λέξη Resilienz. Η AOP Records μας φέρνει από την Αυστρία το E.P των Karg με δυο μόλις κομμάτια ("Abbitte" 14:44 και "Lorazepam" 20:26) που μετά την ακρόαση τους αναρωτιέσαι τι είναι αυτό που μόλις άκουσες. Το "Resilienz" σφύζει από εξαγριωμένα φωνητικά που έρχονται πίσω από τα όργανα και τα κάνει να ηχούν απόγνωση, θυμό, λύπη. Με το black metal να κυλά σαν ακατέργαστος ορυκτός λίθος, πλάθει γύρω του ένα μείγμα από post rock, grunge, shoegaze και post punk και όλα αυτά τυλίγονται από μια σκοτεινή ατμόσφαιρα που περιγράφει ότι σπάει και καταστρέφει μια ζωή. Διαλυμένες σχέσεις, χαμένες αγάπες, κατάχρηση ναρκωτικών, αποξένωση και απώλεια, αυτοκτονικές σκέψεις και κατάθλιψη μέσα σε μελωδίες που θα λατρέψεις. Το 20άλεπτο "Lorazepam" όμως κάνει (μέσα στα πολλά) ένα γύρισμα στο 17o λεπτό και ακούγεται σαν κάτι άλλο. Σαν να μην ήταν ποτέ μέρος τής ακραίας ψυχοσύνθεσης τού Wahntraum. Νιώθεις λες και τελικά κάπου υπάρχει μια μικρή ελπίδα φωτός που θα εισχωρήσει στα έγκατα τού μαύρου κόσμου του. Μικρή όμως.

    Από το 2006 με ambient black metal, στο 2021 με post-black metal και όλα τα παραπάνω. Μια one man band στο τέλος, αφού η απόφαση να σταματήσουν τις συναυλίες το 2014 και να παραμείνει ένα project που θα γράφει μόνο στο studio έκανε τον Wahntraum κυρίαρχο των ακραίων Αυστριακών Karg. Επτά studio albums, split, EP, demo μέσα σ’ όλα. Harakiri for the Sky, Lûs, Seagrave μεταξύ άλλων τα σχήματα που έχει συμμετάσχει σε πλήρη υπερδιέγερση και τις πιο πολλές φορές και με διαφορετικά ονόματα / ψευδώνυμα. Μια αδιόρατη αεικίνητη ανησυχία στη μουσική καριέρα τού Wahntraum που αν μη τι άλλο μας φέρνει μουσικές που θες να βουτήξεις μέσα τους. Αν στα 34 σου έχεις τόσα να μας πεις Michael, αναρωτιέμαι τι θα ακούσουμε από σένα σε μια 10ετία.

    Bandcamp

  • SHARE
  • TWEET