The Amity Affliction

Οι αλλαγές στις συνθέσεις συγκροτημάτων είναι κάτι συνηθισμένο από την απαρχή του χρόνου. Όταν η αλλαγή περιλαμβάνει το προσώπου πίσω από το μικρόφωνο, ακόμα και σε περιπτώσεις που αυτό δεν είναι απαραίτητα το πλέον επιφανές, τα πράγματα δυσκολεύουν. Για τους Amity Affliction, παρότι η κινητήρια δύναμη της μπάντας ήταν και παραμένει ο έτερος μπροστάρης Joel Birch, ακριβώς κάτι τέτοιο συνέβη μετά την απομάκρυνση του Ahren Stringer. Το ότι στο παρελθόν πέρασαν ένας σκασμός κιθαρίστες και ντράμερ από τις τάξεις τους δεν έχει πολλά να πει· η χροιά του Αυστραλού είναι τόσο χαρακτηριστική.

Τα σχόλια, οι απαντήσεις και οι ανταπαντήσεις που ακολούθησαν δεν βοήθησαν το όλο κλίμα. Αφήνοντας το συνοδευτικό σούσουρο στην άκρη, το βιογραφικό της μπάντας είναι τόσο γενναίο που το να περίμενε κανείς κάποια τρομακτικά λάθος επιλογή από μουσική σκοπιά, θα ήταν επιεικώς χαζό. Η προσθήκη του Jonathan Reeves, γνώριμου στη metalcore σκηνή από τους Kingdom Of Giants, έβγαλε νόημα χωρίς να αφήνει αίσθηση κενού εντυπωσιασμού. Το είμαστε-ακόμα-εδώ comeback single "All That I Remember" συνέχισε στο ίδιο μήκος κύματος. Η διασκευή σε Turnstile έσκασε σαν υπενθύμιση προς κάθε αμφισβητία.

Πέρα από τον τρόπο που πλέον πλασάρεται το ύφος στο όποιο αναδείχθηκαν και τα κατά καιρούς εμπορικά ανοίγματα, το σχήμα δεν έχει ξεχάσει τις ρίζες του, ούτε έχει κλειστεί στην ασφάλεια του παρελθόντος. Στην ένατη ολοκληρωμένη δουλειά του, το επιβεβαιώνει περίτρανα. Τα θεμέλια του ήχου παραμένουν ακλόνητα. Τα γυρίσματα σε διαθέσεις και φωνητικά, οι μελωδίες που καραδοκούν στις σκιές, το γνήσια μοντέρνο δέσιμο, οι τσιτωμένες δίκασες, όλα βρίσκονται εκεί που θα περίμενε κάποιο υποψιασμένο μάτι. Την ίδια στιγμή, το στοίχημα μίας προβλέψιμης συνέχειας του "Not Without My Ghosts", βγαίνει χαμένο από τα αποδυτήρια.

Τα μάτια που γυαλίζουν στην καλησπέρα του "Kickboxer" δίνουν τον τόνο μέσα σε λίγα μέτρα. Το σπάσιμο μετά το δεύτερο λεπτό λοξοκοιτάζει προς πιο μαυρισμένες κατευθύνσεις. Όχι ότι οι ισορροπίες αλλάζουν ριζικά, αλλά και πάλι. Το ομώνυμο και το "Heaven Sent" επιστρέφουν σε γνώριμα μονοπάτια, πριν το "Bleed" κολλήσει ξανά το γκάζι στο πάτωμα. Η περισσότερο στρωτή προσέγγιση στη δεύτερη πλευρά βγάζει εύκολα νόημα. Σε κάθε περίπτωση, το "House Of Cards" διατηρεί στο απόλυτο την ταυτότητα των Amity, προσθέτοντας μικρές έξτρα δόσεις θυμού και δίνοντας τραγούδια που δεδομένα θα κερδίζουν ζωντανά.