No Cure

Κοιτώντας κατάματα την φετινή core σοδειά, το στοιχείο που ιντριγκάρει περισσότερο ως εδώ είναι η μετατόπιση των κυκλοφοριών που ξεχωρίζουν από τα πιο μοντέρνα, ας πούμε pop-core παράγωγα σε πιο metallic hardcore, mathcore, old school metalcore και hardcore based - deathcore επιλογές. Όχι δεν έχει αλλάξει το φίλτρο μας, ούτε μπορούμε ακόμα να στοιχειοθετήσουμε κάποια στροφή στον χώρο, ίσως όμως διακρίνεται μια τάση. Η επιτυχία των Knocked Loose και η δυναμική του og deathcore revival κύματος πιθανότατα έχει κάποια σχέση με αυτό, η δισκογραφική επιστροφή των Converge (και μάλιστα εις διπλούν) μαζί με αυτή των Poison The Well, σίγουρα την ισχυροποιεί, αλλά ταυτόχρονα νομίζω ότι είναι και η τάση του χώρου να βρίσκει τον κόντρα δρόμο σε αυτό που κάθε φορά κυριαρχεί στις μεγάλες μεταλλικές αρένες.

Οι No Cure έρχονται από την Αλαμπάμα. Αυστηρά straight edge μπάντα με ήχο που παίρνει ρίζες από το hardcore και τον φέρνει στην πιο metallic πλευρά κινούμενοι τελικά κάπου ανάμεσα στο metallic hardcore, το metalcore και το deathcore. Ας πούμε ότι κάθε απορία για τα ακούσματα και τις επιρροές της μπάντας λύνεται εύκολα με μια ματιά στις συμμετοχές που έχουν φέρει στο πρώτο τους ολοκληρωμένο άλμπουμ. Bayway NJ από τη hardcore σκηνή του New Jersey, οι Inclination από την straight edge metalcore σκηνή του Louisville, Varials από το μεγάλο metalcore, Cell από το deathcore του σήμερα και The Acacia Strain από το original πρώτο κύμα που έστησε τον ήχο.

Προχωρώντας στον ίδιο το δίσκο οι No Cure έχουν δουλέψει πολύ πάνω σε μια συμπαγή παραγωγή που από τη μία δεν αναπαράγει νοσταλγικά τη σκόνη του χθες ενώ ταυτόχρονα αποφεύγει να εγκλωβιστεί στα πιο τυπικά, κομπρεσαρισμένα, overproduced χαρακτηριστικά που επικρατούν, σχεδόν καθολικά, στο σήμερα. Το artwork, από την άλλη, είναι πολύ καθαρό και αποτυπώνει με ευκολία την κατεύθυνση και την αισθητική της μπάντας.

Η διάρκεια του δίσκου είναι λίγο πάνω από τα τριάντα λεπτά, αριθμός που τον κρατάει (και σε αυτόν το τομέα) στα όρια ανάμεσα στα διαφορετικά υπό-ιδιώματα του χώρου. Τα κομμάτια είναι πολύ ψυχωμένα, με γκρουβάτα riff, αρκετά two step ξεφαντώματα, δυνατά breakdown - χυωρις γίνεται κατάχρηση και αρκετά διαφορετικά χαρακτηριστικά που δεν αφήνουν τις συνθέσεις να κινηθούν μονόπαντα σε μια κατεύθυνση.

Το metallic hardcore των Knocked Loose ας πούμε κυριαρχεί στο "Oblivion Crusade" (και όχι μόνο) που όμως ταυτόχρονα ακούγεται στα όρια του beatdown, το "Brian Matter Displacement" εμφανίζει ακραία στοιχεία που φέρνουν σε επαφή το crossover core με το black metal, το "Ironclad" κοιτά περισσότερο στις βάσεις του metalcore, ενώ το "Starved In Sanctuary" περνάει από hardcore punk κλωτσοπατινάδες σε βαθιά σπασίματα με ευκολία. Η έντονη συγγένεια της μπάντας και με το deathcore γίνεται πιο καθαρή σε τραγούδια όπως το "Convulsing In The Dark" ή το "Purity Spiral".

Σχεδόν όλος ο δίσκος είναι ένα ακραίο σφυροκόπημα, φτιαγμένος για ατελείωτο moshing στα όρια. Κάνει αυτό που πρεσβεύει πολύ καλά χωρίς να μένει σε μία ή δύο πλευρές μόνο του γενικευμένου ιδιώματος ενώ κρατάει τις hardcore βάσεις σταθερά στο κέντρο. Πρόσφατα μιλούσε ο Bryan Garris για το πόσο εμφατικά πλέον καταρρέουν τα όρια ανάμεσα στα core ρεύματα και οι No Cure τον επιβεβαιώνουν πλήρως. Οι - I'm still fucking straight edge - No Cure, που με το ντεμπούτο τους κάνουν αρκετό θόρυβο και δείχνουν έτοιμοι να σκάσουν κουτουλιά σ' ότι βρεθεί στο δρόμο τους.