Muse

Ο πιο παραδοξολογικός τίτλος δίσκου των Muse είναι ίσως κι ο πιο ποιητικός τους. To «WOW! Signal» αναφέρεται σ’ ένα πολύ σύντομο σήμα που δέχτηκε το Big Ear, ένα ραδιοτηλεσκόπιο απ’ το Πανεπιστήμιο του Οχάιο το 1977. Η ξεκάθαρη έντασή του το έκανε να μοιάζει με σαφή απόπειρα επικοινωνίας από εξωγήινο πολιτισμό, όμως η συντομία του και η αδυναμία επανάληψής του υποδεικνύουν πως μάλλον ήταν άκυρος συναγερμός. Η ποιητικότητα σ’ αυτήν την αναφορά βρίσκεται στον πρόσφατο χωρισμό του Matt Bellamy, ιθύνοντα νου της μπάντας, απ’ την Elle Evans, την για έξι χρόνια σύζυγό του και μητέρα δύο παιδιών του. Έτσι, η προσπάθεια επικοινωνίας και σύνδεσης της ανθρωπότητας που αποδεικνύεται μάταιη και μάλλον ψευδής ντύνει ένα προσωπικό δράμα και στέλνει τους Muse αυτή τη φορά προς το διάστημα.

Οι αναφορές στο "Black Holes and Revelations", τον δίσκο τους απ’ το μακρινό πια 2006 είναι σαφείς απ’ το πρώτο κομμάτι, ώστε χαριτολογώντας να σκεφτώ πως πρόκειται για ένα XX Anniversary Remix. Μαζί και άλλα easter eggs όπως το δανεικό riff απ’ το "Plug In Baby" στο "Cryogen", το "Nightshift Superstar" που συνομιλεί με τα funk ποπάκια τους όπως το "Panic Station", το "Hexagons" που αντηχεί σε στιγμές το "Space Dementia", ενώ μας κακομαθαίνουν με μεταλλιές όπως τις βρήκαμε στο προηγούμενο άλμπουμ τους. Γενικώς, η νοσταλγία δεν πάει ακριβώς σύννεφο, αφού ο Bellamy με τον διάσημο παραγωγό Dan Lancaster θέλησαν να κάνουν ένα πιο μοντέρνο (ίσως θα λέγαμε και αμερικάνικο) δίσκο, όμως υπάρχουν πολλά τυράκια πέραν του μαξιμαλισμού που θα σε κάνουν να πεις «α, Muse ακούμε;».

Το "The WOW! Signal" είναι πιθανώς το πιο εστιασμένο άλμπουμ που μας έχουν δώσει οι Muse εδώ και τουλάχιστον μία δεκαετία, κυρίως επειδή δεν κάνει το διαστημικό του θέμα καρικατούρα. Καλό και το ‘80s revival στο "Simulation Theory", καλοί και οι θεατρινισμοί του "Will Of the People" που κάθε κομμάτι φιλοδοξούσε να είναι και hit, όμως ένιωθες ότι σε σημεία η υπερβολή της φόρμας και του στυλ επισκίαζε την συνθετική ουσία, χωρίς προφανώς να μιλάμε για άλμπουμ που δεν έχουν τίποτα να δώσουν. Τώρα που έχει καταλαγιάσει ο πρώτος ενθουσιασμός ενός νέου δίσκου Muse, ωστόσο, θα έλεγα ότι έχει εξίσου δυνατές στιγμές με τους προκατόχους του, όμως έχει και αντίστοιχες αδυναμίες.

Πάνε χρόνια που έχω να ακούσω μία μπαλάντα Muse που να μην μοιάζει μελίρρυτη και τετριμμένη, και το "Shimmering Scars" είναι μία απ’ τα ίδια, χωρίς να σώζεται απ’ τα κρεσέντα του, ενώ το κλείσιμο με το "Space Debris" θα ήταν συμπαθές αν δεν ήταν τόσο εύκολο να το ξεχάσεις. Απ’ την άλλη, τα πιο poppy "Be With You" και "Hush" είναι καλοδεχούμενα ως μερικοί νεωτερισμοί, ειδικά εφόσον η Ellie Goulding κάνει ποδαρικό ως το πρώτο feature σε δίσκο των Βρετανών, όμως δεν είναι κομμάτια ικανά να σε κάνουν να επιστρέψεις στο δίσκο. Φυσικά, κανείς δεν περιμένει νόμπελ λογοτεχνίας απ’ τους Muse του ‘26, και ενώ γλιτώσαμε ένα "we are fucking fucked" αυτή τη φορά, το "Cryogen, I will never cry again" γυρίζει λίγο το μάτι.

Oι μεγαλύτερες εκπλήξεις παραμένουν το φτιαγμένο-για-άνοιγμα-συναυλίας "The Dark Forest", η βαριά τριάδα "Hexagons", "The Sickness In You & I" και "Unravelling", κι έπειτα το "Cryogen" που επαναλαμβάνει επιτυχημένα ένα ήδη επιτυχημένο θέμα. Όχι κι άσχημα για δέκατο δίσκο, όχι όμως και ιδανικά, αφού η καταπληκτική παραγωγή, τα ενδιαφέροντα παιξίματα, και μία υπερεπένδυση στην ενορχηστρωτική φανφάρα δεν μπορούν να αναπληρώσουν το άνισο υλικό. Ήμασταν νιοι και γεράσαμε χωρίς ένα δίσκο Muse που να τα σπάει απ’ την αρχή ως το τέλος, και όχι πως δεν θα χτυπηθούμε ζωντανά με τα νέα χιτάκια πλάι στα παλιά, όμως θα κρατήσουμε και μία μικρή απογοήτευση που, και σ’ αυτήν την περίπτωση, η σύνδεση έμοιαζε να είναι αληθινή, όμως κράτησε λίγο, κι ίσως να μην σήμαινε και τόσα πολλά στο κάτω κάτω.