Mayhem

Οι περίοδος που διανύουμε μπορεί να κριθεί ως η σταθερότερη σε ό,τι αφορά την οντότητα των Mayhem, αφού το lineup των θρυλικών Νορβηγών black metallers έχει παραμείνει αμετάβλητο για τα τελευταία 14 χρόνια, από το μακρινό 2012. Σε αυτό το διάστημα, η μπάντα πέρασε σε μια νέα δημιουργική εποχή, με κύριο συνθέτη τον Teloch και τη συνδρομή του Ghul να αυξάνει, δίσκο με το δίσκο, μια περίοδος που δημιουργικά φάνηκε να φτάνει σε ένα αποκορύφωμα με το προ επταετίας "Daemon".

Παρόλα αυτά, αυτό που πρέπει να διαχωρίσουμε, προτού ασχοληθούμε με το νέο άλμπουμ του σχήματος, είναι το υπόβαθρο με βάση το οποίο θα «κριθεί» το "Liturgy Of Death". Ας μην γελιόμαστε, οι Mayhem δεν είναι η ίδια μπάντα που κυκλοφόρησε το "De Mysteriis Dom Sathanas", ούτε καν το "Grand Declaration Of War" - και το παραπάνω δεν λέγεται με καμία δόση υποτίμησης της σύγχρονης ύπαρξης τους. Ωστόσο, για το σχήμα που καθόρισε τις εξελίξεις στο νορβηγικό black metal, κυκλοφόρησε το άλμπουμ - ορόσημο ολόκληρου του ιδιώματος, αλλά και καλλιέργησε, με τα όσα τραγικά και ακραία συνέβησαν στα πρώτα του, ανεπανάληπτα χρόνια, τη μυθολογία και την αισθητική του είδους, η ίδια του η πορεία έχει ορίσει την υπέρβαση ως προσδοκία.

Συλλογιστείτε, το σοκ και τον αντίκτυπο που επέφερε το "Grand Declaration Of War", όταν εκείνο εμφανίστηκε ως ο άμεσος διάδοχος του ντεμπούτου τους. Φέρτε στο νου το ανατριχιαστικό ρίγος της επανεμφάνισης του Attila Csihar στο στρυφνό "Ordo Ad Chao". Ακόμη - ακόμη, θυμηθείτε το χθες, και το μεγαλείο του "Daemon", που μιλούσε στο θυμικό και ανακαλούσε τα ανίερα και ανόσια με τρόπο θρασύ κι εμφατικό συνάμα. Αυτή η αίσθηση του σοκ, είναι απόλυτα συνυφασμένη με τα πεπραγμένα τους και το προηγούμενο άλμπουμ τους φάνηκε να κλείνει έναν κύκλο, ερχόμενο όσο εγγύτερα θα μπορούσε να πλησιάσει ένα σύγχρονο πόνημα στο ψυχρό φεγγάρι του νορβηγικού black metal.

Τα δεδομένα, πλέον, ορίζουν πως αυτός ο κύκλος δεν έκλεισε, με το "Liturgy Of Death" να είναι το επόμενο βήμα μιας μπάντας που έχει βιώσει το θάνατο με ποικίλους τρόπους - τι πιο ταιριαστό, λοιπόν, να αφιερώσει θεματικά το άλμπουμ της στη θνητότητα της ύπαρξης και την υπερβατική φύση του θανάτου καθεαυτού. Μουσικά, δε, τα πράγματα βαίνουν με μια απόμακρη οικειότητα, καθώς το πνιγηρό riffing και οι απόκοσμες ατμόσφαιρες υφαίνουν έναν ορίζοντα δυσαρμονίας και ζόφου, στον οποίο οι θεατρικοί λαρυγγισμοί του Csihar αιωρούνται κατά το δοκούν.

Συνθετικά, το άλμπουμ στέκει ως το υπόδειγμα βάσει του οποίου θα κριθεί ένα σύγχρονο black metal άλμπουμ ως προς τον ποιοτικό του πήχη, αφού για άλλη μια φορά οι Mayhem δεν λαθεύουν. Κι εδώ έρχεται η επιχειρηματολογία που αναφέρει πως οι Νορβηγοί μπορούν να συγκριθούν μονάχα με τον εαυτό τους και αυτή η σύγκριση δεν τους ευνοεί στην μεγάλη εικόνα. Όχι δημιουργικά, αλλά κυρίως στον παράγοντα της έκπληξης, αφού το εδραιωμένο ύφος σύνθεσης της ύστερης περιόδου τους, τους θέλει να επικαλούνται την ενθύμηση του παρελθόντος, ορίζοντας το ως δημιουργική μανιέρα.

Ίσως υπερβολή, αλλά το να θεωρείται η συμμετοχή του Garm στο "Ephemeral Eternity", ή τα tribal τύμπανα του Hellhammer στο (φοβερό και τρομερό) καταληκτικό "The Sentence of Absolution" ως τα highlights διαφοροποίησης του νέου δίσκου από τα - συγγενή συνθετικά - "Daemon" και "Esoteric Warfare", είναι και το μοναδικό χαλινάρι σε ένα δίσκο συντριπτικό, αντάξιο του βαρυσήμαντου ονόματος που φέρει. Είναι, όμως, υπαρκτό τροχοπέδη στις εντυπώσεις, που θέλουν πια τους Mayhem μια μπάντα που έφτασε να δρέπει τους δημιουργικούς καρπούς της κληρονομιάς της, παρά να φυτεύει νέους σπόρους στο στέρφο χώμα του νορβηγικού black metal.