Aggressive Perfector

Μάντσεστερ, Ηνωμένο Βασίλειο: έδρα των Wode, των «θα τους θυμόμαστε με αγάπη» Heavy Sentence & τούτων εδώ. Ναι, και στις τρεις μπάντες θα βρούμε ίδια πρόσωπα, μια τριάδα για την ακρίβεια, καμωμένη για μπόλικη φασαρία με λόγο και νόημα. Καμωμένη επίσης από πάθος για heavy/speed metal, με διαβολοτριβόλια και σατανάδες, ζόμπι, τσεκούρια και λοιπές ομορφιές. Με όνομα μπάντας που παραπέμπει σε Slayer και logo που θυμίζει αρχαίους Sepultura, ε δύσκολο να μην εξελιχθούν σε λατρείες.

Ντέμο το 2016 (το heavy metal του Σατανά, αμέ), ντεμπούτο το 2019 και πώς πέρασαν εφτά χρόνια μέχρι να φτάσει η δεύτερη κυκλοφορία τους. Υποψιάζομαι πως πέρασαν με την τριάδα να ασχολείται με τις έτερες μπάντες της, τόσο δισκογραφικά όσο και συναυλιακά. Για τους οπαδούς της τριάδας - τραγίλα, σατανίλα, καλτίλα - το ντεμπούτο τους υπήρξε ακάματος σύντροφος όλα αυτά τα χρόνια, καθώς σύμφωνα με αξιόπιστες μαρτυρίες, για όση ώρα έπαιζε ήταν ο καλύτερος δίσκος εκείνης της χρονιάς: turbo evil, storm of the antichrist, satanic nightmare, I’m turbo evil alright, la la la la la.

Για το φετινό τους πάρτυ, γιατί περί τέτοιου πρόκειται, αρκούν τα πρώτα δευτερόλεπτα του εναρκτήριου "Dead Undead", κυριολεκτικά το πρώτο ριφ του δίσκου, οι πρώτες κραυγές του Dan του Chainshaw που θα μπάσουν τον ακροατή στη μακάβρια ατμόσφαιρά τους. Στο «κακομούτσουνο» heavy metal, τίγκα στην evil αισθητική, με το θανατικό να ξεδιπλώνεται σα βεντάλια σε σκοτεινά, υγρά και στενά σοκάκια. Μπορεί και βολτάροντας σε νεκροταφεία εν μέσω σπασμένων μνημάτων. Μπου.

Σε περίπτωση που τα ανωτέρω ακούγονται γραφικά, με την έννοια του παρωχημένου, προτείνω να αφιερώσετε ένα μισάωρο (τόσο διαρκεί ο δίσκος) ώστε να εκτιμήσετε τη μουσική τους δεινότητα και εκτελεστική ικανότητα. Οι πληροφορίες που δίνουν σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα μόνο λίγες δεν είναι και αυτό αποτελεί δείγμα ευφυίας και αξιοσύνης από μόνο του. Ωχ, μπαίνει το "Fiend in You", τα λέμε σε τριάμισι λεπτά και πάλι: They are the shadows with eyes and they’re always watching you, these skeletal ghouls, flesh hangs from their skulls, la la la la la.

Αν έβαζα στο ζύγι την ηχητική τους κατεύθυνση για εφέτο, αυτή θα έκλινε περισσότερο προς το heavy metal και λιγότερο προς το speed/thrash, δίχως πάντως αυτή η πορεία να αποτελεί και μονόδρομο, καθώς τα παληκάρια καλύπτουν μπόλικη διαδρομή μεταξύ των ειδών, όπου ακόμα και το groovy doom θα σταθεί δίπλα με τις Maiden- punk ιδέες τους. Μισό, να υψώσω γροθιές για τον ύμνο δυόμισι λεπτών "Denied by the Ripper", γαμώ:  Satanic rites, hellish fires, καταλαβαίνετε.

Επίσης, υποδέχθηκα με περίσσια χαρά το "Harlot’s Spell" εκ του ντέμο, πλήρως αναβαθμισμένο, ιδιαίτερα έγκαβλο ως άξια και απαραίτητη προσθήκη σε ένα δίσκο γεμάτο ύμνους, όπου ακόμα και η καταληκτική ορχηστρική σύνθεση ασκεί τη δικιά της γοητεία. Θα την προτιμούσα κάπου στη μέση για να είμαι ειλικρινής, ώστε ο δίσκος να λήξει με ορμή και τσίτα. Never you mind, η πληθώρα των ριφ, οι ξεσηκωτικοί ρυθμοί και η οργισμένη μελωδικότητά τους συμβάλλουν τα μέγιστα για την υπέρτατη παρτάρα της χρονιάς. Χαμός.

Bandcam