Hen Ogledd

Μια στο τόσο θα πέσεις πάνω σ' ένα συγκρότημα ή έναν καλλιτέχνη που ούτε θα σε συναρπάσει, ούτε θα σε ανανεώσει, αλλά κυρίως θα σε προκαλέσει. Αν μπορούμε να φανταστούμε το «οικείο» ως το μονοπάτι της μικρότερης αντίστασης, αυτό το καλοστρωμένο και ασφαλές δρομάκι που θα ακολουθήσουν αυθόρμητα τα πόδια σου πριν εσύ το πάρεις χαμπάρι, τότε ο κόσμος των Hen Ogledd είναι ένα μονοπάτι που δεν έχει δημιουργηθεί ακόμη.

Το όνομά τους σημαίνει «Παλιός Βορράς» στα Ουαλικά και ξεκίνησαν το 2013 ως μία improv/drone μπάντα, σύμπραξη του γνωστού folk μουσικoύ Richard Dawson και του Ουαλού πειραματικού αρπιστή Rohdri Davis. Στο δεύτερο άλμπουμ, "Bronze" (2016) γίνονται τρεις, με την προσθήκη της ηλεκτρονικής μουσικού Dawn Bothwell. Αργότερα, με την είσοδο και της Sally Pilkington σε πλήκτρα και φωνητικά, θα γίνουν το συγκρότημα που είναι τώρα, παίζοντας… χμμμ: «indie folk, με electro-pop τάσεις, μεσαιωνικές μελωδίες μπλεγμένες σε spoken word και field recordings, electronics, jazz σαξόφωνα και χορωδιακά μέρη, με σουρεαλιστικό πολιτικό στίχο και παραμύθια σε αγγλικά και ουαλικά.»

Παρ' τ' αυγό και κούρευ' το…

Διαπραγματεύομαι κατά πόσον η μουσική τους μπορεί να χαρακτηριστεί ως μεταμοντέρνα, ή αν απλά είναι άναρχη τέχνη από καλλιτεχνά ορκισμένα στον πειραματισμό και τον αυτοσχεδιασμό. Καταλήγω πως ισχύουν και τα δύο. Το μόνο σίγουρο είναι ότι δεν υπάρχει a priori χάρτης για τη μουσική τους, οπότε μπαίνοντας καλείσαι να φτιάξεις τον δικό σου, να βρεις συνδέσεις και αναφορές που εσένα σου βγάζουν νόημα και να παίξεις, εν τέλει, με τα όσα προσφέρει ο δίσκος. Σε γενικές γραμμές, μπορούμε να βρούμε κάτι από Talking Heads και Peter Gabriel, λίγο Simon & Gurfunkel, και την αποσυναρμολογημένη μουσική των Captain Beefheart & His Magic Band, μαζί με αρκετή folk και ουαλική μουσική παράδοση που δεν διατείνομαι πως κατέχω. Οι ίδιοι αναφέρουν και την προσφάτως εκλιπούσα Γαλλίδα μουσικό της ηλεκτρονικής, Eliane Radigue, αλλά και μία υπόγεια σύνδεση με τους ABBA.

Αυτό που θα έλεγα ότι καταφέρνει το σχήμα είναι η λακωνική ισορροπία μεταξύ του αμήχανου και του αβίαστου, περισσότερο απ' ότι στα προηγούμενα δύο άλμπουμ, κι ας αγαπώ το "Free Humans" (2020). Έχει απ' τη μία περίεργα ιντερλούδια, αλλά γράφουν και κομμάτια που αναδεικνύουν την ικανότητά τους και στην έξυπνη pop μελωδία. Γράφουν σύντομα, ασυνάρτητα (;) κομμάτια όπως το "Clara", που θυμίζει παιδικό τραγουδάκι χαπακωμένο με LSD, και μετά έχουν είκοσι λεπτά στο "Clear Pools", όπου το jazz drumming δίνει χώρο σε μία αργόσυρτη, ερημική ελεγεία που όλες οι λεπτομέρειες ίπτανται τριγύρω σου με μία ονειρική αποστασιοποίηση. Κι ενώ η καρδιά του δίσκου πάλλεται απ' την αλληλεπίδραση των τεσσάρων μουσικών, το "Discombobulated" είναι καρπός πολλών ανθρώπων, απ' τους οποίους θα ξεχωρίσω τον Will Guthrie με το απίστευτο κοπάνημα των ντραμς και τον Fay MacCalman σε σαξόφωνο και κλαρινέτο.

Πιθανολογώ ότι πιο τυπικά τραγούδια, όπως το βγαλμένο από εργατική πορεία "End Of The Rhythm" και το medieval-indie μανιφέστο "Scales Will Fall" θα είναι πιο προσιτά σε διστακτικά ώτα που θέλουν να προσεγγίσουν με ασφάλεια την παιδικότητα που χαρακτηρίζει το συγκρότημα (για να συνεννοούμαστε, έχουν γράψει στο παρελθόν τραγούδι για το Τέρας του Λοχ Νες, με σαφείς στίχους για τα γρυλίσματά του!). Ακούγοντάς τον στην ολότητά του, όμως, η ασφάλεια χάνεται και συμφιλιώνεσαι με την αβεβαιότητα. Δεν υπάρχει σιγουριά στο τι συμβαίνει, ως μουσική αναπαράσταση του κόσμου κοινωνιολογικά και πολιτικά: θα υπάρχουν εκλάμψεις διαύγειας, αλλά και στιγμές τυφλότητας, συλλογικής αντικαπιταλιστικής δράσης και αποξένωσης, κοινοτικής αυτονομίας και εθνικιστικής δημαγωγίας.

Δεν είναι τόσο ερώτημα στα μάτια μου η εύρεση μίας μουσικής παράδοσης στην οποία μπορεί να ταξινομηθεί ο δίσκος, αλλά το πώς μπορεί και συνταιριάζει διαφορετικές μουσικές παραδόσεις, χωρίς να καταλήγει ένα καλογυαλισμένο προϊόν. Χωρίς αυτήν την τραχύτητά θα ήταν πιθανώς άλλο ένα "genre-defying" άλμπουμ ενός "genre-bending" συγκροτήματος, έτοιμου να αποθεωθεί για ένα αυτάρεσκο κολλάζ, που παραθέτει πολλά αλλά δεν αποδομεί τίποτα. Τώρα, όμως, ίσως να είναι κάτι παραπάνω. Μπορεί και όχι. Άκουσέ το, τριγύρισε μέσα του, κι αποφάνσου σκαρώνοντας το δικό σου χάρτη.

Bandcamp