I Promised The World

Οι I Promised The World έρχονται από το Τέξας φέρνοντας ένα μείγμα από metalcore και emo-pop/post-hardcore, όπως αυτό παίζονταν είκοσι χρόνια πίσω. Στον ήχο των πρώτων Underoath, αλλά με επιρροές από Armor For Sleep, του "Smile For Them", πολύ Misery Signal αλλά και σημεία από Bullet For My Valentine του θρυλικού "Poison". Ο πρώτος τους δίσκος, "Fear Of The Fall", κυκλοφόρησε πριν δυο χρόνια περίπου και έκανε αρκετό θόρυβο στη σκηνή με το πολύ έντονο συναίσθημα που έβγαζε, σε συνδυασμό με τον ώμο και ακατέργαστα βίαιο ήχο του.

Φέτος ανοίγουν τη χρονιά με την ίσως πιο ενδιαφέρουσα core κυκλοφορία του Γενάρη, κι ας είναι EP. Άλλωστε έτσι μας είχαν συστηθεί και το 2023, ως Sinema τότε, με ένα πολύ χύμα, ακάθαρτο EP, το "After The Flatline", που όμως έσφυζε από πάθος, ενέργεια και ταλέντο. Παρά το ότι ακόμα δυσκολεύονταν να βρουν τον ήχο τους και να ελέγξουν την ορμή τους. Η γνώμη μου είναι ότι ακόμα ψάχνονται, παίζουν με τα επιμέρους στοιχεία τους και με το πώς θέλουν να ακούγονται, και πολύ καλά κάνουν. Έτσι θα σχηματίσουν τελικά κάτι που θα ξεχωρίζει, κι αν στην πορεία μας δίνουν ωραία μουσική, όπως στο ομώνυμο EP τους, θα είμαστε ευγνώμονες για τη διαδικασία.

Σε πρώτη φάση να πούμε ότι η κυκλοφορία έρχεται ως συνέχεια του split με onewaymirror και Kiowa, "The Snowball Effect", αφού το "Future Worth Dying For" είναι από εκεί. Το πρώτο όμως που ξεχωρίζει εδώ είναι ο ήχος. Πολύ πιο φρέσκος, καθαρός, χωρίς όμως να στερείται δυναμικής. Κάνει τις μελωδίες, τα πιανάκια και τα πολύ ωραία θέματα που παίζουν οι κιθάρες να ξεχωρίζουν διαμορφώνοντας τη μουσική και βγάζοντας στην επιφάνεια όλες τις λεπτομέρειες που έχουν περάσει στις συνθέσεις. Το δεύτερο είναι τα βελτιωμένα φωνητικά του Hunter Wilson στα κάφρικα και τις κραυγές, ενώ και τα καθαρά του κινούνται πιο σωστά πάνω στις μελωδίες. Δε θα πούμε ψέματα όμως, εδώ υπάρχει ακόμα περιθώριο βελτίωσης, ή καλύτερα διαμόρφωσης πιο μοναδικού ύφους.

Τα "A Pure Expression" και "Bliss In 7 Languages" έχουν riff που ξεχωρίζουν, αν και μην κοροϊδευόμαστε ποντάρουν πολύ στον παράγοντα νοσταλγία. Παρόλα αυτά καταφέρνουν ταυτόχρονα να ακούγονται και φρέσκοι σε κάποια επίπεδα, κυρίως μέσω του "Proud" και του ήδη γνωστού μεν, αλλά σίγουρα πολύ καλού, πορωτικού και μελωδικού ταυτόχρονα, "Future Worth Dying For". Το "Emerald Waltz" που κλείνει το EP κάνει περισσότερο focus στο συναίσθημα, χωρίς ξεσπάσματα, αφήνοντας μια γλυκόπικρη επίγευση, που μεταξύ μας κι αυτό έκανε trigger μνήμες και σημεία αναφοράς στο παρελθόν. Άλλωστε η εποχή που σκαλίζει για έμπνευση η μπάντα είναι τα 20’s μου, και όπως και να χει, είναι πολύ έντονη πηγή συναισθημάτων το να ξύνεις εκείνη την περίοδο της ζωής.

Είναι καθαρά ο nostalgia factor που με έκανε λοιπόν να ευχαριστηθώ τόσο αυτό το EP; Μπορεί. Αλλά από την άλλη είναι αλήθεια ότι οι I Promised The World δείχνουν όντως προοπτικές και φρέσκα στοιχεία που κάνουν τελικά την κυκλοφορία αυτή πάρα πολύ ενδιαφέρουσα. Θα συνεχίσουμε οπότε να τους παρακολουθούμε στενά και να στηρίζουμε την πορεία τους, γιατί ελπίζουμε και πιστεύουμε ότι έχουν ένα μέλλον μπροστά τους που θα κάνει σημαντικά βήματα και θα διαμορφώσει όμορφα πράγματα.