Gong

O Kavus Torabi συνεχίζει απτόητος την κληρονομιά των Gong, κανονική κληρονομιά λέμε, αφού ουσιαστικά και τυπικά χρίστηκε ο συνεχιστής του συγκροτήματος από τα χέρια του σπουδαίου Daevid Allen, πριν τον θάνατο του τελευταίου. Το αν και το γιατί δικαιούται ένα συγκρότημα, και ιδιαιτέρως οι Gong, να συνεχίσουν χωρίς τον ιδρυτή και ηγέτη του το έχουμε καλύψει παλιότερα και εκτενώς. Η ιστορία των νέων Gong έχει ήδη παγιωθεί, βρίσκεται ήδη στο τέταρτο βήμα της και έχει γίνει μαζικά αποδεκτή (όπου μαζικά βάλτε την underground αλλά όχι ολιγάριθμη κοινότητα των παλιών και νέων οπαδών του συγκροτήματος).

Υπό αυτή την έννοια οι νέοι Gong έχουν κατακτήσει να μη χρειάζεται να συγκριθούν με τους, θρυλικούς για το ψυχεδελοprog, δίσκους των μακρινών 70s αλλά με τους πολύ πιο πρόσφατους και προσιτούς των τελευταίων δέκα ακριβώς ετών. Το ύφος της μουσικής εξάλλου ελάχιστα έχει αλλάξει μέσα στην πορεία αυτών των ετών, όντας πολύ συνειδητά αφοσιωμένο στο να διατηρεί τη συνέχεια με το ένδοξο παρελθόν του συγκροτήματος όσο και να φέρει την προσωπικότητα του νέου ηγέτη του, όπως εξάλλου μας την είχε δείξει με τους Knifeworld και τη solo δουλειά του κυρίως ή με τους Utopia Strong και πολύ λιγότερο με τη συμμετοχή του στους Cardiacs κ.α.

Το "Bright Spirit" φέρνει και κάτι ακόμα στην επιφάνεια στην πολύ αρχή του. Η καταγωγή του Torabi είναι από το Ιράν (γεννημένος εκεί) και η εισαγωγή του δίσκου έχει ένα μεσανατολίτικο στοιχείο που θα μου κάνει εντύπωση αν δεν προέρχεται ακριβώς από αυτές τις προγονικές ρίζες. Παρότι δε συνεχίζει να καθορίζει το υπόλοιπο δίσκο, τουλάχιστον μέχρι λίγο πριν από το τέλος όπου επανέρχεται σχεδόν ανεπαίσθητα, τον ξεκινάει με κάτι το διαφορετικό που η αλήθεια είναι ότι μάλλον λείπει σε οποιαδήποτε μορφή του στο υπόλοιπο του δίσκου. Τα υλικά με τα οποία χτίζονται τα τραγούδια είναι τα ίδια με τα οποία για χρόνια οι Gong δημιουργούν αριστουργήματα, αλλά εδώ κάτι δεν κολλάει ακριβώς και ακούγονται πιο generic από όσο θα έπρεπε. Ναι η ψυχεδέλεια και οι φευγάτοι ήχοι είναι εδώ, ναι οι συνθέσεις απλώνονται και ταξιδεύουν ανάμεσα σε αναλογικά όργανα και ηλεκτρονικές προσθήκες, αλλά κάπου τα έχουμε ξανακούσει όλα και όχι μόνο από τους Gong - για παράδειγμα υπάρχει ένα μεγάλο διάστημα στο πρώτο μισό του δίσκου όπου θα μπορούσε εύκολα να πειστείς ότι ακούς τη νέα δουλειά των Ozric Tentacles, αν είχαν σκεφτεί να προσθέσουν έναν φοβερό σαξοφωνίστα στον ήχο τους.

Ίσως αυτή η παρατήρηση να πέρναγε περισσότερο στα ψιλά αν δεν συνέβαινε το "Fragrance Of Paradise" που έχει ακριβώς ό,τι ζητάμε από τους Gong συμπεριλαμβανομένου ενός στοιχείου fun, ενός χιούμορ που μάλλον λείπει από τον υπόλοιπο δίσκο και ήταν πάντα βασικό συστατικό της μουσικής τους. Είναι το τραγούδι που ξεχωρίζει και μας θυμίζει τα standard βάσει τα οποία κρίνουμε τους Gong. Περιέργως το κλείσιμο του "Bright Spirit" είναι μάλλον καλύτερο της αρχής με τα "Relish The Possbility" και κυρίως "Eternal Hand" να ακολουθούν από κοντά το προαναφερθέν τραγούδι σε έμπνευση και εκτέλεση.

Δεν μπορώ να μην παρατηρήσω ότι παρότι άξια συνέχεια της πορείας των Gong ως μία συλλογικότητα που εκτείνεται σε πολλές εποχές και πολλές μουσικές, παρότι απέχει από το να χαρακτηριστεί απογοήτευση ή έστω και μετριότητα, παρότι υψηλής καλλιτεχνικής φιλοδοξίας χωρίς σταγόνα νερωμένου κρασιού, η φετινή δουλειά τους βρίσκει λίγο πιο κουρασμένους από ό,τι συνήθως, λίγο πιο καταβεβλημένους, όχι σε επίπεδο μουσικότητας, ούτε καλλιτεχνικής ακεραιότητας, αλλά διάθεσης, εκφραστικότητας, φρεσκάδας.