Triumpher

Θριαμβευτής,(ο): αυτός που έχει πετύχει περίλαμπρη νίκη ή σπουδαίο κατόρθωμα.

Έπος,(το): αφηγηματικό έργο με ηρωικό περιεχόμενο/μεγαλειώδες έργο.

Δύο λέξεις, έννοιες άμεσα συνυφασμένες με το heavy metal και το ηρωικό παρακλάδι του, ειδικότερα με τις ιστορίες που οι πρεσβευτές του αφηγούνται. Προϋποθέσεις για επιτυχία, η εξής μία: το ρίγος που διατρέχει τη σπονδυλική στήλη κατά μήκος της και ενίοτε ένα ανεπαίσθητο μούδιασμα στα αυτιά κατά την ακρόαση του δίσκου. Bingo και πάλι. Όπου πάλι, η αξιοσύνη της ελληνικής σκηνής και ο νέος δίσκος των Triumpher στο καπάκι, τρίτο κατά σειρά.

Για τα δύο πρώτα σας μίλησε και σας τα εξήγησε πειστικά ο Σπύρος, ενώ ταυτόχρονα συνομίλησε και με το δημιουργό - καλλιτέχνη, υπεύθυνο για τα ανωτέρω και τα κατωτέρω. Πιάνει το χέρι του πάντως και όχι μονάχα με μουσικούς όρους. Ναι, το εξώφυλλο μού έφερε στο νου το εξώφυλλο από το πρόσφατο live album των Rotting Christ, για το ίδιο χέρι πρόκειται.

Έχω την εντύπωση πως η μπάντα έχει ήδη εδραιωθεί στη συνείδηση του κόσμου ως εξέχον μέλος της επικής κοινότητας, εντός και εκτός συνόρων. Ίσως να χρειαζόταν απλώς μία στάμπα, ένα σήμα κατατεθέν, μια ισχυρή επιβεβαίωση του status της και αυτά καταφθάνουν φέτος. Ηχούν εκκωφαντικά, παντοδύναμα, θριαμβευτικά και αναμενόμενα επικά. Αν υπήρξε η παραμικρή αμφιβολία για τη σύντομη και ταχεία επανεμφάνισή τους, το πρώτο single τη σκόρπισε στους πέντε ανέμους. Ή σε όσους είναι τέλος πάντων.

Ο πολιορκητικός κριός που ακούει στο όνομα "Black Blood", καμωμένος στις πλαγιές του Ταϋγέτου (κάτι σε Σπάρτη μου μυρίζει, σνιφ) βάζει τον ακροατή σε κατάσταση εγρήγορσης και η φωνητική μελωδία του "Olympian horse crushes the skies with his hooves" τσιγκλάει ευχάριστα τη ράχη και φτάνει ως το σβέρκο. Σαν τον Will στο Stranger Things, αμέ. Προτρέπει δε σε απανωτές ακροάσεις του, μου πήρε μόλις τέσσερις έως ότου να προχωρήσω στις επόμενες συνθέσεις.

Συνειδητά και τούτη τη φορά δεν μπαίνω σε track by track ανάγνωση του δίσκου. Γεγονός είναι πάντως πως τέτοια εναρκτήρια τετράδα τραγουδιών, είχα μπόλικο καιρό να σταμπάρω. Το πιο εντυπωσιακό χαρακτηριστικό τους; Διαφέρουν και καλύπτουν από άκρη σε άκρη το επικό metal μέσω κάθε είδους ταχυτήτων, συμφωνικών/χορωδιακών μερών και εμβατηριακών ρυθμών. Χαμός. Από κοντά και τα μετρημένα - μελετημένα ακραία στοιχεία που πάντα τους συνόδευαν, κάνοντας την απειλή και το ζόφο συμμέτοχους στην ατμόσφαιρα.

Και για τα υπόλοιπα, κουβέντα καμία; Έχοντας πάρει σκαλπ μέχρι τα μισά του δίσκου, η μπάντα σοφά ρίχνει τους τόνους πριν εξαπολύσει την τελική της επίθεση, η οποία θα φέρει και έντονο ελληνικό χρώμα, είτε με τις «μυρωδιές» της Ιθάκης, είτε με μουσική απόδοση. Κορυφαία αν μη τί άλλο, έχοντας παρουσιάσει πιθανόν την αρτιότερη κιθαριστική δουλειά της, εν μέρει ως soundtrack του πολυμήχανου της ελληνικής μυθολογίας και του καραβιού δίχως πηδάλι που του χάρισαν οι Φαίακες.

Κλείνοντας, χαίρομαι που κατάφερα να προσπεράσω το σκόπελο (και Σκύλλα και Χάρυβδη μαζί) αναφοράς άλλων συγκροτημάτων και ειδικότερα ενός, καθώς έτσι θα θόλωνα το ευδιάκριτο της σφραγίδας τους. Επειδή όμως με τρώει το χέρι μου, οτιδήποτε σχετίζεται με Ιρλανδία μεριά μόνο ως θετικό εκλαμβάνεται, χα. Δίσκος αναφοράς για το φετινό επικό metal από μια μπάντα στα καλύτερά της για τρίτη συνεχόμενη χρονιά. Άντε, και του χρόνου με το καλό.

Bandcamp