Underground Express #53: Κλστ τ κντ ρ μλκς!

 "All the world's a stage". Ο μεσαιωνικός στίχος του Shakespeare γίνεται όλο και πιο επίκαιρος σε κάθε περαστικό αιώνα, πάντα όμως πέρα από τα λαμπερά φώτα και τις μεγάλες σκηνές, σε κακοφωτισμένα προβάδικα, σε μικρά υπόγεια και γκαράζ, σε κάθε γωνιά αυτής της τρελής σφαίρας, η μουσικη του αύριο παίζεται ήδη σήμερα.  

Το τρένο της φαντασίας μας που βαφτίσαμε Underground Express θα κάνει ένα ταξίδι κάθε δύο μήνες προς κάθε πιθανό και απίθανο προορισμό με μόνο σκοπό να ανακαλύψει μουσικές χωρίς σύνορα και συμβάσεις, ρίχνοντας φευγαλέες ματιές στον πολιτισμό των πόλεων που επισκέπτεται.

Ταξίδι #53 - Ιούλιος 2026: Πάνε μήνες που λείπει το Underground Express, όμως να που βρέθηκε διαδρομή για να μας φέρει πάλι πίσω στο γνώριμο λιμάνι του Rocking.gr. Προτού καταθέσουμε τις εμπειρίες και τους θησαυρούς που μαζέψαμε στο δρόμο, να πω πρώτα ότι κουράστηκα απ’ την κακή συναυλιακή κουλτούρα. Στο πανδαιμόνιο των sold out συναυλιών και φεστιβάλ, το άγχος για παρουσία (FOMO) ανταγωνίζεται την αμηχανία της συμμετοχής. Μεταξύ άλλων, ο καταναγκασμός της σκηνοθεσίας και της βιντεοσκόπησης έρχεται ως απάντηση στην απορία του «και τώρα τι;», μπροστά στην πρόκληση της συλλογικής αλληλεπίδρασης, το φόβο της έκθεσης, ή πολύ απλά τη βαρεμάρα να είσαι όντως εκεί αδιαμεσολάβητα.

Αδιάφορο, όμως, να το αναλύσουμε με φωνή μπούμερ ελιτισμού ή επηρμένης ψυχολογικοποίησης. Το θέμα είναι πόσο ενοχλητικό, αντικοινωνικό, αντιαισθητικό, κι εν τέλει εκνευριστικό καταλήγει για όλα εμάς, που δεν βλέπουμε εξαιτίας του ορθωμένου κινητού σας, υπομένουμε το διαρκώς αναμμένο φλας σας στη μάπα, και σκοντάφτουμε πάνω στην απούσα παρουσία σας. Ελάτε να χορέψουμε αγκαλιά, ή να λικνιστούμε από απόσταση, σε κάθε περίπτωση, όμως, ΚΛΣΤ Τ ΚΝΤ Ρ ΜΛΚΣ! [MKO]

Στάση 1η: Amsterdam, Ολλανδία
Καλλιτέχνης: Savage Beat
Άλμπουμ: Bright Lights, Tall Shadows
Είδος: Oi! Punk / Hardcore
Εταιρεία: Longshot / Mendeku Diskak
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 06-03-26
Bandcamp

Στο νυχτερινό αστικό ιστό του Άμστερνταμ, εκεί που τα νέον φώτα κρύβουν τη θλίψη και θαμπώνουν τις αγχώδεις αναμνήσεις, μια ανεξάρτητη ροκ σκηνή ξεπροβάλλει τα τρελευταία χρόνια. Ανάμεσα στους καλλιτέχνες που αντιλαμβάνονται το ζητούμενο, είναι και οι Savage Beat, ένα ακαταμάχητο σχήμα που συνδυάζει pub rock, με oi! Punk. Με γενναίες glam δόσεις αλλά πρώιμων Turbonegro, επιρροές από Slaughter & The Dogs και Dead Boys, Angelic Upstarts κλπ, το "Bright Lights, Tall Shadows" με το καταπληκτικό του εξώφυλλο είναι ένα άλμπουμ - πανκ ολοκαύτωμα. Σου εγγυόμαστε πως ελάχιστοι φετινοί δίσκοι θα σε κρατήσουν γατζωμένο μέχρι το φινάλε τους, και είμαστε βέβαιοι πως μετά από ένα σημείο θα έχεις μάθει αυτά τα κομμάτια απ’έξω, ενώ αποθεώνεις την παραγωγή. {Α.Ζ.}

• Το Άμστερνταμ είναι κτισμένο πάνω σε εκατομμύρια ξύλινους πασσάλους που έχουν βυθιστεί στο έδαφος για να στηρίζουν τα κτίρια, με το στενότερο σπίτι της πόλης να έχει πρόσοψη μόλις λίγο μεγαλύτερη από ένα μέτρο.

• Η πόλη έχει ισχυρή παράδοση εκδοτικής κουλτούρας και ελευθεροτυπίας ήδη από τον 17ο αιώνα, όταν λειτουργούσε ως «ασφαλές καταφύγιο» για αιρετικές ιδέες και απαγορευμένα κείμενα στην Ευρώπη. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι το γεγονός πως τα πρώτα έργα των Descartes και Spinoza εκδόθηκαν στην πόλη, του δεύτερου μάλιστα ανώνυμα.

• Το Άμστερνταμ υπήρξε κέντρο του ολλανδικού Χρυσού Αιώνα, όπου η ζωγραφική (Vermeer, Rembrandt, Frans Hals) συνδέθηκε άμεσα με τον εμπορικό καπιταλισμό. Οι πιο επιφανείς δημιουργοί της εποχής αποτέλεσαν αλλαγή παραδείγματος, δουλεύοντας κατά βάση για συντεχνίτες, εμπόρους ή πλούσιους αστούς έναντι αυλικών της βασιλικής οικογένειας ή υψηλόβαθμων μελών της εκκλησίας.

Στάση 2η: Charlotte, ΗΠΑ
Καλλιτέχνης: Pretty Baby
Άλμπουμ: Layaway Plot
Είδος: Noise-rock
Εταιρεία: Expert Work/The Ghost Is Clear/Mishap
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 03-04-2026
Bandcamp

Μία από τις καλύτερες νέες εισόδους στο noise-rock σκηνικό μας έρχεται από την Charlotte - με τα τρία ειδικευμένα στο είδος label που το κυκλοφορούν, να συνεργάζονται ακριβώς επειδή αισθάνονται πως έχουν στα χέρια τους ένα διαμαντάκι. Η μεγάλη γοητεία των Pretty Baby είναι στο πως αλλάζουν πρόσωπα, κινούμενοι συνεχώς από το noise στο post-hardcore κι από εκεί στο μελωδικό punk, από track σε track. Με γοητεύει επίσης ιδιαίτερα το γεγονός πως, σε αντίθεση με την πιο συνηθισμένη πρακτική, δεν κρύβονται πίσω από τόνους θορύβου, ούτε φοβούνται την μελωδία. Με το να εισάγουν κάποιες ελεύθερες μελωδίες καταφέρνουν να προσδώσουν βάθος στις συνθέσεις τους και μια αίσθηση πως οι τύποι δεν βρίσκονται εδώ για να παραδώσουν ασκήσεις ύφους, ούτε για να ικανοποιήσουν εύκολα το σχετικό κοινό. (Α.Κ)

• Η Charlotte είναι η μεγαλύτερη πόλη της North Carolina και, γενικά μια από τις μεγαλύτερες πόλεις του αμερικανικού Νότου. Βρισκεται ανατολικά του ποταμού Catawba κι ειναι η πιο πράσινη πόλη της Βόρειας Αμερικής!

• Εκεί βρισκεται η έδρα της Wells Fargo και της Bank Of America. Εχει και ομαδα στους NBA, τους Charlotte Hornets, όμως εδω πρέπει να να ξαναπούμε ότι Knicks in five, ξέρω γω.

• Κρατήστε μια ακόμα δυνατή underground noise-rock πρόταση από τις ΗΠΑ: Λέγονται Primitive Broadcast Service και το νέο τους άλμπουμ θερίζει.

Στάση 3η: Βρυξέλλες, Βέλγιο
Καλλιτέχνης: Félicia Atkinson & Christina Vantzou
Άλμπουμ: Reflections Vol. 3: Water Poems
Είδος: Ambient / Experimental
Εταιρεία: RVNG
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 10-04-2026
Bandcamp

Ίσως σ’ ένα πρώτο επίπεδο, το "Reflections Vol.3" να ανασύρει εύκολες αναμνήσεις αποκαλόκαιρου, μ’ εκείνη την σταδιακή θλίψη που ακολουθεί την κούραση της πολλής ζέστης καθώς ξεμακραίνει και υποδεχόμαστε το φθινόπωρο. Σ’ ένα δεύτερο, μου φέρνει στο νου το στίχο ενός ποιήματος, που έλεγε πως ο θάνατος είναι σαν να πέφτεις στο νερό, ως νερό. Μέσα από field recordings και ambient ηχοτοπία, η ελληνικής καταγωγής Αμερικανίδα μουσικός κάνει μία καταβύθιση σε μία νατουραλιστική και ονειρική μουσική. Με συνοδοιπόρο την Γαλλίδα μουσικό Felicia Atkinson και τον παλιό της συνεργάτη John Also Bennett, γράφουν ένα απ’ τα πλέον αναγνωρίσιμα άλμπουμ ambient μουσικής της φετινής χρονιάς, αξιοποιώντας την σαγηνευτική και υπερβατική σχέση μας με το νερό. Αργόσυρτο, με ελάχιστο βάρος και μη ανιχνεύσιμο κέντρο, σε στιγμές μόλις ψιθυριστό ή και αδιόρατο, το "Reflections Vol.3…" είναι πράγματι ποιητικό.

• Καθώς βρισκόμαστε στην Ε.Ε., είναι λίγο δύσκολο να μην έχουμε ξανακούσει για την πρωτεύουσα του Βελγίου, στην οποία φιλοξενούνται πολλοί θεσμοί της ένωσης.

• Μέσα απ’ τον συμμετοχικό αστικό σχεδιασμό και θεσμικές πολιτικές, οι Βρυξέλλες γίνονται ταχύτατα «πράσινη πόλη», και «πόλη των 10 λεπτών», δηλαδή οικολογικά αστικά τοπία που περιλαμβάνουν όλα τα απαραίτητα σημεία για έναν κάτοικο σε εύρος απόστασης δέκα λεπτών.

• Παρ’ όλο που δεν συνδέουμε συχνά την βόρεια Ευρώπη με γαστριμαργικές απολαύσεις, οφείλουμε να αναγνωρίσουμε ότι οι Βρυξέλες κερδίζουν άνετα στην κραιπάλη, ξεχωρίζοντας για τις βάφλες τους, τις τηγανιτές πατάτες (που η ιστορία τις κατέγραψε ως French fries) με τα οστρακοειδή, σοκολάτες και πραλίνες, μπύρες, και το καλύτερο όλων: λαχανάκια Βρυξελών!

Στάση 4 η: Paris, Γαλλία
Καλλιτέχνης: The Prestige
Άλμπουμ: Isthmos
Είδος: Post-Metal / Post-Hardcore
Εταιρεία: Banshies
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 24-04-26
Bandcamp

Μην είναι το εξώφυλλο ή ο τίτλος του τρίτου δίσκου των Γάλλων The Prestige που μας τράβηξαν την προσοχή; Αν θέλετε να ξέρετε, τίποτα από αυτά, διότι συνήθως για μένα λειτουργούν αποτρεπτικά. Έχει κάτι όμως η γαλλική φινέτσα του ήχου τους που τους κάνει να φαντάζουν σαν τους Plebeian Grandstand αν άνοιγαν παράρτημα της Church of Ra. Κοινώς, αν θέλετε κάτι κοντινό σε πρώιμους Oathbreaker, αλλά βγαλμένο από τις παρούσες εξελίξεις στα ιδιώματα, είστε εδώ. Ο ήχος και η ορμή των Παριζιάνων, φωνάζουν "La Haine" από χιλιόμετρα, και εμείς αναζητούμε στις παραμορφώσεις και τα ουρλιαχτά την χαμένη τρυφερότητα των αφιλόξενων μητροπόλεων. {Α.Ζ.}

• Υπάρχει μια εικόνα που με σημάδεψε μετά την ανάδειξη του Ousman Dembele ως κατόχου της Χρυσής Μπάλας το 2025. Ο ήρωας αρχιτεμπέλης παικταράς, επιστρέφοντας στο Παρίσι δίνει το τρόπαιο στους οπαδούς, σε μια εικόνα με έντονο συμβολισμό, λαμβάνοντας υπόψη την ανθρωπογεωγραφία των φανατικών της Paris Saint-Germen.

• Μένοντας σε ίδια μονοπάτια, η πόλη που αποτέλεσε εύφορο έδαφος για το ξεπέταγμα του σουρρεαλισμού και μοντερνισμού, λειτούργησε και ως χώρος για τη μετατόπιση των αστικών κέντρων από γεωγραφικά σημεία, σε ψυχικούς τόπους συλλογικών φαντασιακών, επαναπροσδιορίζοντας φιλοσοφικά τη σχέση ανθρώπου και πλαισίου.

• Στο Παρίσι είναι και η έδρα των εκκεντρικών Metastazis Studio. Απλά λέμε.

Στάση 5^η: New York, ΗΠΑ
Καλλιτέχνης: Ana Roxanne
Άλμπουμ: Poem 1
Είδος: ambient, singer-songwriter
Εταιρεία: Kranky
Ημερομηνία κυκλοφορίας: 01-05-2026
Bandcamp

Δεύτερο άλμπουμ για την Αμερικανίδα singer-songwriter και μια απόδειξη πως, ακόμα και σε αυτήν την δύστροπη και θορυβώδη εποχή, η μουσική έχει την δύναμη να σε υποβάλλει. Η φωνή της Ana Roxanne εινα απλά μαγευτική, συνδυάζοντας την δύναμη του συναισθήματος με υψηλή τεχνική αλλά και εκφραστική εγκράτεια. Η μουσική που την συνοδεύει - άλλοτε ένα πιάνο, άλλοτε μπάσο κι άλλοτε βιολί - απλώνει ένα μαλακό, αναπαυτικό χαλί, χωρίς να τραβάει ιδιαίτερα την προσοχή μέσα στην ambient απλότητα της. Αυτό που απομένει είναι ένας ήχος ευγενικός και βαθύς, ένας ήχος που θα σε κάνει να ξυπνήσεις αναμνήσεις, να νοσταλγήσεις, να νιώσεις. Υπάρχουν εδώ μερικά εκπληκτικά τραγούδια που δεν γίνεται να μην αναφερθούν - περισσότερο το "Berceuse In A Flat Minor, Op. 45" και το "Atonement" - συνολικά όμως το "Poem 1" είναι ένα μικρός έπος γαλήνης και ενδοσκόπησης. Άλμπουμ του Μήνα γιατί δεν είμαστε άκαρδοι. (Α.Κ)

• Μπορεί να έχει έδρα τη Νέα Υόρκη, η Ana Roxanne Recto όμως (όπως είναι το πλήρες της όνομα) γεννήθηκε στην California κι έχει καταγωγή από τις Φιλιππίνες - να μια χώρα στην οποία το τρένο μας δεν έχει πάει ακόμα! Αποφάσισε να γίνει τραγουδίστρια όταν είδε μια ζωντανή εμφάνιση της Alicia Keys στο MTV το 2005.

• Το άλμπουμ κυκλοφορεί από το εξαιρετικό label της Kranky, με έδρα το Chicago. Αν θες όμως νεοϋορκέζικα labels που βγάζουν μόνο ενδιαφέροντα πράγματα, ας ακολουθήσεις την Partisan Records, την Nonesuch για jazz και την εκπληκτική Northern Spy για experimental rock, noise κλπ.

• Μιλώντας για πειραματικά πραγματάκια, η Νέα Υόρκη μέσα στον Ιούνιο μας έδωσαν τις νέες δισκάρες από YHWH Nailgun και Kilter. Θαυμάσια περίπτωση επίσης η ambient americana των SUSS, σχήμα που έχουμε ξαναπαρουσιάσει στο Express και παρακολουθούμε στενά.

• Με ειδοποιούν από το control πως πρέπει να πω Knicks in five.

Στάση 6η: Castellón De La Plana, Ισπανία
Καλλιτέχνης: Perfecto Miserable
Άλμπουμ: Acabará Fatal
Είδος: Indie Rock
Εταιρεία: Montebello
Ημερομηνία Κυκλοφορίας: 05-06-2026
Spotify

Μετά από πέντε χρόνια παρουσίας, το κουαρτέτο απ’ την Ισπανία κυκλοφορεί το ντεμπούτο, και μπορεί να μην έχω ιδέα από Ισπανικά, όμως είναι μάλλον αδύνατο να μην γουστάρω με το "Termonuclear" που ανοίγει το δίσκο. Τσιτωμένο indie rock που φλερτάρει και με το punk, και στο τέλος βάζει άνετο γκολ με γλυκόπικρες φωνητικές μελωδίες και μεγάλα ρεφραίν (και πώς θα μπορούσε αλλιώς με τέτοιο όνομα;). Υπάρχουν κι οι ήσυχες στιγμές που πέφτουν οι ρυθμοί και η ατμόσφαιρα μοιάζει να γίνεται πιο emo, με ηχογραφήσεις και ambience, όμως στο μεγαλύτερο μέρος των τριάντα πέντε λεπτών, το "Acabará Fatal" διατηρεί το ίδιο ύφος, ύψος, και παράστημα, νεανικό και συναισθηματικό, ώστε να μην λαθεύει. Το ομώνυμο είναι το μεγαλύτερο σε διάρκεια, και καλά κάνει. Εν τέλει, δεν πήγαν όλα κατά διαόλου.

• Μικρή πόλη των 180 χιλιάδων κατοίκων, το Castellón De La Plana είναι η πρωτεύουσα της επαρχίας Καστεγιόν, στα ανατολικά της Ιβηρικής Χερσονήσου, και κυριολεκτικά σημαίνει «Το Κάστρο της Πεδιάδας».

• Ο Μεσημβρινός του Greenwich συναντά τον 40^ο Παράλληλο στο «Πάρκο του Μεσημβρινού», και στο ακριβές σημείο υπάρχει και αντίστοιχο μνημείο.

• Καθεδρικός της πόλης είναι ο ναός της Santa Maria. Χτισμένος το 13^ο αιώνα, χρειάστηκε να αναστηλωθεί τον 14^ο επειδή καταστράφηκε σε φωτιά. Το σημερινό κτίσμα είναι και πάλι αναστήλωση, αφού καταστράφηκε με απόφαση του δημοτικού συμβουλίου το 1936, εν μέσω του Ισπανικού Εμφυλίου.

Από Re-Issues Έχεις Τίποτα;

Ενάμιση χρόνο μετά το upload του "In filth your mystery is kingdom / far smile peasant in yellow music", του ντεμπούτου άλμπουμ της Dagmar Zuniga, επανακυκλοφορεί σε φυσικό και ψηφιακό format απ’ την έμπιστη AD93. Πρόκειται για ένα lo-fi άλμπουμ φολκ μουσικής, που ακούγεται πολύ στοιχειωμένο για δίσκο που γράφτηκε και ηχογραφήθηκε στο πρώτο τέταρτο του 21^ου αιώνα. Η γοητεία του βρίσκεται ακριβώς σ’ αυτήν την παράδοξη χρονικότητά του, εκπέμποντας ένα γήρας λεπτεπίλεπτο και ονειρικό. Τα σύντομα σε διάρκεια κομμάτια του ανταμείβουν με μία σειρά από μίνιμαλ αλλά προσεγμένες ενορχηστρώσεις και κιθαριστικά ως επί το πλείστον αρπίσματα, σε συνδυασμό με την αλλόκοσμη φωνή της Zuniga. Σπάνια δίσκος στο διαδίκτυο προξενεί την εντύπωση πως βρέθηκε μία σκονισμένη κασέτα στο κομμένο εσωτερικό ενός βιβλίου, με ηχογραφήσεις που έγιναν με σκοπό να ακουστούν αποκλειστικά και μόνο από ένα συγκεκριμένο άτομο. [ΜΚΟ]

Ο «αναπάντεχος» προορισμός του μήνα

Σε έναν κόσμο που αλλάζει, δεν είμαστε παρά προσωρινοί επισκέπτες; Μάλιστα, στα εδάφη της παιδικής ηλικίας και των αναμνήσεών μας που εξευγενίζονται, παραδομένα στο μοντέλο που θέλει τις σύγχρονες μητροπόλεις του δυτικότροπου καπιταλισμού, τι είμαστε αν όχι εγκλωβισμένοι (και ψυχοπολιτικά εκτοπισμένοι) τουρίστες που παλεύουμε να διασώσουμε τη μνήμη τους; Για αυτό το λόγο, αυτή τη φορά τριγυρνάμε στο κέντρο της Αθήνας. Το "Burying The Head Of My Seven Greek Dads" των Beauty Parlour αποτελεί ένα ambient/field recording mixtape που αιχμαλωτίζει την περιπλάνηση ενός Γάλλου από την Επίδαυρο μέχρι την Αθήνα. Έχει ενδιαφέρον το πως μπορεί η ψυχοακουστική πρόταση ενός Γάλλου επισκέπτη στη χώρα να ξυπνήσει αισθήσεις, αναμνήσεις και εικόνες ντόπιων σαν και του λόγου μου. Διότι, τα αρχαιολογικά/τουριστικά μνημεία μιας πόλης δεν είναι απαραίτητα σημαντικότερα τοπόσημα από τους ήχους, τα σοκάκια ή τα μικρά συνοικιακά στέκια. Οπότε, για αυτό το καυτό καλοκαίρι, τριγυρνάμε σαν φαντάσματα στη χώρα μας. {Α.Ζ.}

- Detroit Industry Mural (1932-1933) - Diego Rivera

«εγώ υποπτεύομαι πως ο ουρανός πιο πολύ μοιάζει

με μια μελέτη συμβολικής λογικής

παρά με ζωολογικό κήπο»

- Nicanor Parra - «Μυαλά Που Λειτουργούν Μοναχά»