Ice Nine Kills & Mckenna Grace

Ο άγραφος κανόνας του κινηματογραφικού τρόμου είναι απλός κι απαράβατος, με τη σφραγίδα του Ghostface σε περίοπτη θέση. Προφανώς, οι πιστοί του ύφους κάθε μια στο τόσο θα συναντήσουν κάποια λαμπρή εξαίρεση. Στην πράξη, μία ψύχραιμη ματιά εκεί έξω αρκεί για να χαμηλώσουν το βλέμμα και οι πλέον ρομαντικοί. Η έκτη επιστροφή στο σύμπαν που κάποτε έχτισε ο μέγας Wes Craven έρχεται σαν ηχηρή επιβεβαίωση.

Μετά το μικρό θρίαμβο που έφεραν τα δύο προηγούμενα κεφάλαια της σειράς, η απαράδεκτη απομάκρυνση της Melissa Barrera και η επακόλουθη αποχώρηση της Jenna Ortega μαζί με σκηνοθετικό ντουέτο έριξε στη φωτιά τον ενθουσιασμό και κάμποσες από τις προσδοκίες. Αφήνοντας όσο το δυνατόν στην άκρη του δωματίου αυτό τον αιματοβαμμένο ελέφαντα, η βαρύτητα του franchise είναι τέτοια που δεν γίνεται να παραβλεφθεί.

Παίρνοντας τη σκυτάλη το μαχαίρι από τη σύμπραξη Demi Lovato & Mike Shinoda στο "Still Alive", η στρατολόγηση των Ice Nine Kills, ειδικά μετά το σουξέ του τρίτου Terrifier, βγάζει εύκολα νόημα. Το ματσάρισμα με τη Mckenna Grace, το ακριβώς ανάποδο. Η αυστηρά μελωδική στόχευση της σύνθεσης φαντάζει κάθε άλλο παρά παράλογη δεδομένου του πλαισίου, και με τον τρόπο της παίζει σαν μικρή ανατροπή στη metalcore συνταγή.

Στο παρόν sequel δεν υπάρχει χώρος για δίκασες και σπασίματα αντίστοιχα με κείνα του "Your Number's Up". Ο Spencer Charnas δεν σκληραίνει ούτε λίγο τις γραμμές του. Οι μικροφωνικές πάσες φωνάζουν Χόλλυγουντ. Η πεντακάθαρη στροφή στο ξεκίνημα του πρώτου ρεφραίν είναι σκέτη απόλαυση. Χωρίς να ανατρέπει ολοκληρωτικά το κλίμα, το "Twisting The Knife" βάζει φως στο κατάμαυρο κάδρο, κι αυτό δεν είναι αμελητέο.