Tyrann

Από την ανακοίνωση κιόλας της δισκογραφικής επιστροφής των Tyrann, υπήρχε μια αίσθηση τέλους. Θέλετε ο τίτλος του άλμπουμ που αφήνει υπόνοιες μουσικής κληρονομιάς, θέλετε το φέρετρο που κοσμεί το εξώφυλλο, η αύρα του τετελεσμένου έμοιαζε έντονη, αν και αόριστη - και με τη σύνδεση με το εξώφυλλο του πρώτου άλμπουμ να αφήνει ανοικτές ερμηνείες. Παρόλα αυτά, η μπάντα ανανεώθηκε σε αυτό το τρίτο της βήμα, πλέον ως κουαρτέτο, αφού ο Adam Zaars επέστρεψε στο σχήμα, για να συνθέσει ξανά με τον Joseph Tholl, το καλύτερο κιθαριστικό δίδυμο των Enforcer - αλλά ίσως και το ευρύτερου σύγχρονου heavy metal γίγνεσθαι.

Αποπνέοντας τον αέρα μιας εποχής παρελθοντικής, αλλά δίχως να είναι δέσμιοι αυτού του περιοριστικού revival όρου που κατηγοριοποιεί πολλές μπάντες του σιναφιού τους, οι Tyrann γράφουν τα τραγούδια που πρωτίστως οι ίδιοι γουστάρουν. Ούτε νόρμες, ούτε εταιρικές επιδιώξεις και ονειρώξεις εμπορικής καταξίωσης, τα πάντα εδώ προέρχονται από καρδίας και απευθύνονται στον πραγματικό metal οπαδό των ΄80s.

Η punk ορμή, η μελωδική ευθύτητα, τα catchy leads και οι φωνητικές γραμμές που δεν ξεχνιόνται με τίποτα (είτε έχουν αποδοθεί στα αγγλικά, είτε στα σουηδικά), δημιουργούν ένα μουσικό αμάλγαμα που στέκεται αυτόφωτο ακόμη και με εμφανέστατες τις επιρροές του. Θες Iron Maiden του πρώτου μισού των ‘80s (βλ. "Natten Da De Doda Lever"), θες οι Heavy Load και οι Venom, θες το πρώτο AOR κύμα, όλα τους έρχονται και συνθέτουν αρμονικά τον hard & heavy χαρακτήρα του σχήματος.

Η εξέλιξη υπάρχει, δε, εμφανής, αν κρίνουμε συνθέσεις σαν το "Bathory II" και την late ‘70s αισθητική του, αν και ακολουθεί μια χρονικά αντίστροφη πορεία - κυμαινόμενη κάπου μεταξύ του 1978 και του 1982. Αυτό, βέβαια, δεν ισχύει σε καμία περίπτωση για τα φωνητικά του Tobias Lindqvist, τα οποία παραμένουν απολύτως ακατέργαστα, ατσούμπαλα και με ένα "don’t give a fuck" attitude για ορθοφωνίες, ορθότητες και φάλτσα, με τρόπο που κουμπώνουν τέλεια στο όλο υλικό.

Ταυτόχρονα, η μπάντα αποφεύγει την παγίδα της υπερβολικής σοβαροφάνειας, αφού δεν χάνει ποτέ εκείνη τη βασική αρετή που έκανε το κλασικό heavy metal τόσο αγαπητό. Υπάρχει, βλέπετε, μια αίσθηση ενθουσιασμού που διατρέχει ολόκληρο τον δίσκο, χωρίς να επιχειρείται μια άσκοπη μεταμφίεση με όρους σύγχρονου ήχου. Αναδεικνύοντας τη σημασία του riff, γίνεται εμφανές ότι η ουσία του κλασικού metal ξεκινά από μια καλή κιθαριστική ιδέα, διατηρώντας την αμεσότητα που επιδρά ευθέως στον ακροατή.

Σε έναν κόσμο όπου η αυθεντικότητα συχνά συγχέεται με την πρωτοτυπία, οι Tyrann υπενθυμίζουν ότι υπάρχουν ακόμη σχήματα ικανά να δημιουργήσουν σπουδαία μουσική μονάχα επειδή γνωρίζουν και πιστεύουν βαθιά σε αυτήν. Το "Tyrann Forever" αποτελεί έναν τέτοιο, αυθεντικό μα βαθιά ριζωμένο στα ‘80s δίσκο, που συνεχίζει υπερήφανα το σερί των Σουηδών στη σύγχρονη δισκογραφική παραγωγή.

Bandcamp