Slift

Από το άγουρο ντεμπούτο τους "La Planète Inexplorée" (2018) μέχρι τα αριστουργηματικά "Ummon" (2020) και "Ilion" (2024) - πιθανόν δύο από τα κορυφαία heavy rock άλμπουμ της τρέχουσας δεκαετίας - οι Slift από τη πόλη Toulouse είχαν πάντα στραμμένο το βλέμμα τους στο διάστημα. Η επιστημονική φαντασία αλλά και η μεγάλη space παράδοση πίσω από τους μεγάλους του heavy psych αποτέλεσαν βασικούς πυλώνες έμπνευσης πάνω στους οποίους χτίστηκε το καλλιτεχνικό όραμα της μπάντας, σε μια όμως μάλλον απρόσμενη εξέλιξη, οι Slift του 2026 επιστρέφουν στον πλανήτη Γη.

Γιατί όμως το "Fantasia" απαίτησε από τους δημιουργούς του να προσγειωθούν; Πέραν της ανάγκης που μας είχαν επικοινωνήσει στην προ διετίας συνέντευξη μας για ενορχηστρώσεις πιο λιτές και κοντά στις live συνθήκες, οι Slift ένιωσαν πως θέλουν να πάρουν θέση για τα μεγάλα προβλήματα που ταλανίζουν τον κόσμο μας σήμερα και να μιλήσουν για ενότητα, δράση και αγάπη. Αυτή η λιτότητα κι η αμεσότητα όμως για να εκφραστεί σωστά χρειαζόταν τον κατάλληλο ήχο. Εδώ λοιπόν το τρίο πήρε μια πολύ τολμηρή απόφαση: απομάκρυνε την "ασφάλεια" των άπειρων effects - σήμα κατατεθέν για κάθε psych μπάντα - και απογυμνώθηκε ηχητικά για να ακουστεί πιο κοντινή, πιο ανθρώπινη, πιο rock. Και ποιος καλύτερος για μια τέτοια δουλειά από τον κύριο Kurt Ballou που επιμελήθηκε την εντυπωσιακά ζωντανή κι ενεργητική μίξη;

Η ηχητική απογύμνωση κι η κίνηση έξω από το comfort zone, προϋποθέτει πως ο δημιουργός εμπιστεύεται απολύτως το υλικό του. Οι Slift στο "Fantasia" μειώνουν τις μέσες διάρκειες των συνθέσεων στα έξι περίπου λεπτά (από τα 11-12 λεπτά των προηγούμενων άλμπουμ) και την συνολική διάρκεια περίπου στα 50, γράφοντας τραγούδια με μεγαλύτερη συνεκτικότητα και οικονομία, χωρίς όμως να φτωχαίνουν το πολυσυλλεκτικό τους στυλ. Η μπάντα ηχεί λιγότερο ψυχεδελική, εξακολουθεί όμως να διαθέτει πολλά χρώματα στην παλέτα της. Το ομώνυμο φερειπείν που ξεκινάει τον δίσκο μοιάζει σαν ένα γνήσιο doom rock έπος, πριν το άλμπουμ αρχίσει σταδιακά να ξετυλίγει τις πλούσιες stoner, metal και progressive αναφορές του.

Η μεγάλη δύναμη της μπάντας εξακολουθεί να κρύβεται στις απλές μα και πανέξυπνες αρμονίες πάνω στις οποίες χτίζει τις βασικές της ιδέες. Αρμονίες που βοηθούν τραγούδια σαν το "Corrupted Sky" να ακουστεί ασυγκράτητα επικό ή το μελωδικό "Waiting Man" να αντλήσει από την μεγάλη space δεξαμενή των Pink Floyd πριν βουτήξει σε ψυχεδελικά Sabbath-ικά νερά. Πίσω από την in-your-face ενέργεια της μουσικής, οι Slift έχουν ρίξει τόνους σκέψης: Άκου για παράδειγμα πως η υπόγεια μελωδία του μπάσου μετατρέπεται σε κανονικό chorus στο κρυφό-prog διαμάντι που ονομάζεται "A Storm Of Winds". Κι επιπροσθέτως αυτή την φορά, σαν το κερασάκι στην τούρτα, η μπάντα χρησιμοποιεί υποδειγματικά τα synths, σε όλο το πλάτος του άλμπουμ. Είτε πρόκειται για τις ζεστές ονειροπολήσεις του "Secret Mirror", είτε για την proto-metal φωτιά του "The Day Of Execution".

Αντλώντας όπως πάντα στοιχεία από λογοτεχνικές επιρροές, για αυτό το άλμπουμ στρέφονται στον μαγικό ρεαλισμό του Jorge Luis Borges, προκειμένου να πουν την ιστορία της πόλης Fantasia. Με αυτόν τον τρόπο, το υπερφυσικό και το φανταστικό στοιχείο τρυπώνουν μέσα σε ένα concept που στην ρίζα του μιλάει πρωτίστως για την πολιτική διαφθορά των κοινωνιών, με το "The Village" να αποτελεί μαλιστα ένα από τα πιο ενδιαφέροντα τραγούδια που έχουμε ακούσει πάνω στο θέμα την ξενοφοβίας. Οι Slift προκρίνουν τον αφυπνισμό της μάζας και της δύναμης που αυτή κουβαλάει. Για αυτήν την μάχη υμνούν την ανάγκη της επανάστασης και, αν θέλεις το πιστεύεις, επικαλούνται την ορμή του σαξοφώνου των Coltrane και Charlie Parker. Ναι, τέτοια μπάντα είναι οι Slift.

Θεωρώ πως το "Fantasia" έχει μόνο ένα αισθητό ελάττωμα: τα φωνητικά του Jean Fossat ηχούν ιδιαίτερα άτεχνα, ιδίως τώρα που είναι πιο μπροστά στην μίξη και με πολύ λιγότερα reverb/delay από το παρελθόν. Αισθάνομαι όμως (όπως και σε αρκετές άλλες αντίστοιχες περιπτώσεις που μπορούμε να σκεφτούμε) πως αυτή η "ατέλεια" κάπως τάσσεται στην υπηρεσία του συνόλου, δίνοντας στην μπάντα μια έξτρα πινελιά αυθεντικότητας. Εξάλλου, για να επανέλθω στο ζήτημα της αυτοπεποίθησης, οι αδερφοί Fossat κι ο ντράμερ Canek Flores είναι τόσο δεμένοι και συμπαγείς - ψυχικά κι ηχητικά - που μοιάζουν σαν να αισθάνονται πως τίποτα δεν μπορεί να πάει στραβά στην μουσική τους. Αυτή η φλόγα φτάνει μέχρι τον ακροατή.

Δεν είμαι σίγουρος πως το "Fantasia" αντιπροσωπεύει μια μόνιμη νέα κατεύθυνση για τους Slift, είναι όμως ένα άλμπουμ που αποδεικνύει πως οι δημιουργοί του μπορούν να παίξουν πιο άμεσο heavy rock, με την ίδια άνεση που μπορούν να παραδώσουν υπερκοσμικό, επικό psych. Δεν είναι "καλύτερο" ή "χειρότερο" από τα προηγούμενα - οι όροι αυτοί έτσι κι αλλιώς δεν υπάρχουν στην τέχνη - αλλά ένα άλμπουμ που διαθέτει την ίδια δύναμη και ποιότητα, συνεχίζοντας για τους Slift ένα καταπληκτικό σερί δίσκων. Κι ενώ όπως λένε οι ίδιοι προετοιμάζονται για μια μάχη που ακόμα πιστεύουν πως μπορεί να κερδηθεί, σε καλλιτεχνικό επίπεδο πολλά έχουν ήδη κριθεί: για την δεκαετία του ‘20, αυτό το outsider γαλλικό τρίο φαντάζει σαν ένα από τα πιο ορμητικά κι εμπνευσμένα heavy rock πράγματα που συμβαίνουν γύρω μας.

Bandcamp