Powerplant

Η περίπτωση των Powerplant είναι ολίγον τι ιδιαίτερη. Το σχήμα του Theo Zhykharyev με έδρα το Λονδίνο μέσα σε λιγότερο από μια δεκαετία έχει αναχθεί σε ένα από τα πιο εκκεντρικά του παγκόσμιου punk underground. Ο βασικός λόγος για αυτή τη διατύπωση, δεν είναι άλλος από την ευκολία με την οποία το, full band πλέον, μεταπηδά ανάμεσα στα ηχητικά ιδιώματα της αρεσκείας του. Το "Stump Soup" του 2022, το μέχρι πρότινος τελευταίο full-length, συνδύασε άψογα egg punk και synth-punk με hardcore και έδειξε το εθιστικό του weird πρόσωπο. Οι Powerplant επέστρεφαν φέτος για να λιώσουν ό,τι απέμεινε από τους εγκεφάλους μας.

Το "Bridge Of Sacrifice" που κυκλοφόρησε το Μάρτιο, είναι ένα black metal άλμπουμ. Προς έκπληξη όμως κανενός, δεν είναι ένα «τυπικό» black metal άλμπουμ. Τα 38 λεπτά του δίσκου αγκαλιάζουν το ‘90s νορβηγικό black metal αισθητικά και ηχητικά, και το φέρνουν στα DEVO μέτρα του σχήματος. Με μια υποσημείωση. Ο συνδετικός κρίκος για αυτό το ανοσιούργημα δεν είναι παρά το garage rock και φυσικά η παραγωγή με τη μεγαλύτερη άποψη που θα συναντήσετε φέτος. Τα έντεκα κομμάτια του δίσκου καλύπτουν ένα μεγάλο υφολογικό εύρος, από industrial folk μπαλάντες που θα ζήλευε ο Mark Lanegan (βλ. "The Fork") μέχρι synth παιχνιδίσματα πάνω στην πρώιμη τριλογία των Ulver ("Last Wheel"), και από dungeon synth πινελιές μέχρι freak punk στιγμές.

Διάχυτη όμως, από το εξώφυλλο μέχρι συνειρμικές διαφυγές στους στίχους με τις κλασικές black metal θεματικές, είναι μια, σχεδόν ειρωνική διάθεση στην ατμόσφαιρα. Υπό μια έννοια, οι Powerplant δεν παίρνουν σχεδόν ποτέ σοβαρά τον εαυτό τους. Η μηχανιστική παραγωγή, βγαλμένη από τα ύστερα ‘70s, τα αρκετά εφέ, οι σχεδόν επιτηδευμένα απέλπιδες ερμηνείες των καθαρών φωνητικών, η νιχιλιστική διάθεση που πλανάται σαν μια ψυχοτρόπα παράνοια που μετατρέπει το ταβάνι ενός υπογείου στον milky way με τρόπο που θα ζήλευε ο William S. Burroughs, απομακρύνονται ραγδαία από το μοναστικό, ανυπόφορο ψύχος του παραδοσιακού black metal.

Έτσι, κομμάτια όπως ασφυκτικό "Red Death" φαντάζουν ως ένας συνδυασμός που δεν θα έπρεπε να δουλεύει. Και όμως, η μεγαλύτερη επιτυχία του "Bridge Of Sacrifice" είναι η αινιγματική, μη μετρήσιμη σαγήνη του. Αν έπρεπε να αποτολμήσω να πλησιάσω στον πυρήνα του δίσκου, θα ισχυριζόμουν πως οι Powerplant πάνω σε αυτή τη γέφυρα, θυσίασαν τις γοτθικές και ρομαντικές αποχρώσεις του ήχου, προς όφελος μιας πολύχρωμης, αστικής δρομίσιας παράνοιας. Άκου το τιτάνιο "Hall Of Wolves" και θα καταλάβεις. Τα ρυθμικά μέρη μες την ηλεκτρονική απλότητά τους δαμάζουν τα riffs, τα ξεσπάσματα μοιάζουν βγαλμένα από κάποια λαγουδότρυπα, οι διάρκειες των συνθέσεων είναι κολακευτικές. Το δεύτερο μισό του "Arborglyph" δε, θα σε κάνει να αναρωτιέσαι σε ποια σελίδα της Darkthrone βίβλου το είχες πρωτοσυναντήσει.

Φαντάζει δύσκολο, θαρρώ, να αποδεχθεί κανένα πως εδώ δεν έχουμε ένα άλμπουμ με βαθιές ρίζες, αλλά μάλλον ένα nerd μουσικό πείραμα. Η «απουσία βάθους» του "Bridge Of Sacrifice", το κάνει να μοιάζει ανά στιγμές με ένα δίσκο – πυροτέχνημα, η πραγματικότητα όμως είναι πως πρόκειται για μια έκρηξη με ανεξίτηλο αποτύπωμα. Το "Running Cross" λειτουργεί ως υπόδειγμα του πως μια black metal μπάντα μπορεί να παίξει death rock/punk δίχως να θυμίζει τα βαμπίρ του Πολάνσκι, και το "Bad Moon Hotel" δεν σε προϊδεάζει στιγμή για το μεγαλειώδες του ξέσπασμα, όσο σε σέρνει σε κακόφημα κέντρα ημιδιαμονής.

Οι Powerplant επέστρεψαν με ένα δίσκο που όσο έχει την ψυχή του στο πειραματικό και πειραγμένο πνεύμα του punk, άλλο τόσο στοχεύει με παλούκι την μαύρη καρδιά μιας σκηνής που θεωρεί τα μουσικά αντιδάνεια ως «πειραματισμούς». Το "Bridge Of Sacrifice", είναι ένα σεμινάριο ακρότητας και πειραματισμού, ανώτερο των επιμέρους του, και σίγουρα με σκιά μεγαλύτερη από όση περίμεναν να έχει οι δημιουργοί του. Είναι, απρόσμενα, ένα από τα πιο ενδιαφέροντα και τολμηρά άλμπουμ που μπορείς να ακούσεις.

Bandcamp

Youtube