Του αρέσει διαρκώς να αναθεωρεί τις απόψεις του για συγκροτήματα του παρελθόντος και να ταξινομεί ανάλογα τη δισκοθήκη του. Λατρεύει το hard rock των δεκαετιών '70 και '80 αλλά ενίοτε κρυφοκοιτάζει...
Jay Buchanan
Weapon Of Beauty
Ο Jay Buchanan στην πρώτη του solo απόπειρα, δεν ακολουθεί την πεπατημένη αλλά τον δρόμο της ψυχής του
Ο Jay Buchanan στο πρώτο του προσωπικό άλμπουμ τραβά τη δική του ρότα σε εντελώς αντίθετο δρόμο από το κύριο συγκρότημά του, τους Rival Sons. Διαλέγει να διαβεί μονοπάτια σε folk, country και roots rock με ολίγη Americana. Εμπνέεται από τους μεγάλους balladeer της δεκαετίας του 70. Καλλιτέχνες σαν τον Neil Diamond και τον Leonard Cohen.
Το "Weapon Of Beauty" είναι ένα άλμπουμ ατμοσφαιρικό, σχεδόν ακουστικό. Σε βάζει στο κλίμα από το εναρκτήριο τραγούδι "Caroline", όπου σου σφυρίζει να ετοιμαστείς για μια βουτιά στο παρελθόν, μια ενδοσκόπηση σκέψεων και συναισθημάτων, αντίστοιχη με το περσινό άλμπουμ του Plant. Προφανώς πρόκειται για ανάγκη προσωπικής έκφρασης με την ανοχή, του σταθερά κοντά του, παραγωγού Dave Cobb.
Υπάρχει μια ποικιλομορφία ήχων όπου διαφορετικά στυλ αναμειγνύονται για να εξυπηρετήσουν τον σκοπό του άλμπουμ. Από spiritual σαν τα "High and Lonesome" και "Shower of Roses" σε 70s country pop στο "True Black" και folk μπαλάντες σαν το "Tumbleweeds", στην καθαρή country σαν αυτή στο "Deep Swimming" και στην Americana του "Sway", και τέλος στο country rock του "Great Divide". H διάθεση είναι ότι ο χρόνος γυρίζει πίσω, τα πράγματα κυλούν αργά και αυτό είναι άποψη δεν έγινε τυχαία.
Ακόμα και στην υπέροχη country rock διασκευή του "Dance Me To The End Of Love", λες και βγήκε από άλμπουμ των Birds, καταφέρνει να αλλάξει εντελώς την διάθεση του κομματιού, κάτι που θύμισε την περσινή ανάλογη απόπειρα του Robert Plant που άλλαξε τόσο πολύ τα κομμάτια, που τα έκανε δικά του. Εδώ όμως ο Buchanan υπολείπεται σε ηλικία τουλάχιστον 25 χρόνια, οπότε έχουμε να κάνουμε με ένα σπάνιο ταλέντο, με μια μοναδική ικανότητα αφομοίωσης ήχων του παρελθόντος, τους οποίους τους ζει σαν να έρχεται στο σήμερα με τηλεμεταφορά, δεν τους αντιγράφει.
Το υπέροχο κλείσιμο του άλμπουμ με το ομώνυμο κομμάτι έρχεται σαν απάντηση του εναρκτήριου "Caroline", για να μας τονίσει το κλείσιμο ενός κύκλου τραγουδιών που θυμίζει ακόμα και στην αισθητική του εξωφύλλου, αντίστοιχα άλμπουμ της δεκαετίας του 70, αλλά το άλμπουμ κατά ένα μαγικό τρόπο ακούγεται τόσο σημερινό και αυτό είναι που το κάνει σπουδαίο.
