Warning

Όσο το metal παλιώνει και ο μέσος όρος ηλικίας των ακροατών του αντίστοιχα αυξάνεται, τόσο θα  πληθαίνουν και τα διαφόρων ειδών revival και reunion. Αυτό το ξέρουμε όλοι. Αν υπάρχει όμως και κάτι που πολλοί από εμάς επιλέγουμε να αγνοούμε - ή απλώς να κάνουμε πως δεν βλέπουμε - είναι πως συνήθως αυτή η αναβίωση του παρελθόντος δεν έχει κάποια ουσία πέραν της νοσταλγίας, του φθηνότερου δηλαδή των συναισθημάτων. Το συναίσθημα εκείνο που σε ανταμείβει εύκολα και αναπόφευκτα σε γοητεύει, αποκόπτοντας σε από το παρόν σου. Δεν περιμένουμε από κάθε metal reunion να είναι "Monotheist" - κάτι τέτοιο είναι αδύνατον - ελπίζουμε όμως να φέρνει την μουσική των παλιών στο σήμερα, όπως έκαναν για παράδειγμα αυτή την δεκαετία οι Psychotic Waltz ή και οι Coroner. Δεν μπορώ να πω πως το "Rituals Of Shame"  βρίσκεται στην ίδια κατηγορία.

Οι Warning του Patrick Walker επιστρέφουν λοιπόν μετά από είκοσι ολόκληρα χρόνια. Πριν πάω παρακάτω, θεωρώ πως έχει σημασία να δηλώσω πως θεωρώ το "Watching From A Distance" το καλύτερο doom metal άλμπουμ όλων των εποχών (μαζί με τα δύο πρώτα άλμπουμ των Cathedral), συνεπώς είμαι ο πρώτος που η νοσταλγία με κάνει να νιώθω ευάλωτος. Έχω όμως την αίσθηση πως ο Walker επαναφέρει αυτό το σχήμα καθαρά και μόνο επειδή διαπίστωσε πως ο θρύλος του παραπάνω άλμπουμ γιγαντώθηκε, κι επειδή γνωρίζει πως υπάρχει ένα δυνατό fanbase που θα αγκαλιάσει το "Rituals Of Shame". Όμως ας μην υποτιμάμε τους 40 Watt Sun και τις σπουδαίες δουλειές τους που ακολούθησαν την διάλυση των Warning.

Ελάτε λοιπόν νοσταλγοί των Warning και της συγκλονιστικά καταθλιπτικής doom μουσικής τους! Το "Rituals Of Shame" είναι ολόιδιο με τους Warning που αφήσαμε πίσω το 2006. Η, πέρα από κάθε περιγραφή, θεϊκή χροιά της φωνής του Patrick Walker είναι η απόλυτη πρωταγωνίστρια του άλμπουμ, με ερμηνείες που σπαράζουν, που σε χαράζουν, που σε θεραπεύουν μέσω του θρήνου τους. Από κάτω τους, η μουσική είναι συμπληρωματική, με τα αργόσυρτα grooves και τα λιτά riffs να σέρνονται υποστηρίζοντας τις φωνητικές γραμμές. Όπως ήταν πάντα.

Το "Rituals Of Shame" περιέχει πέντε τραγούδια κι η συνολική του διάρκεια φτάνει τα σαρανταπέντε λεπτά. Το 12λεπτο ομώνυμο που ξεκινάει το άλμπουμ κάνει εξαρχής εμφανές πως  οι μελωδίες "δαγκώνουν" και πως η φωνή του Walker δεν έχει γεράσει ούτε λεπτό. Δυστυχώς, γίνεται επίσης άμεσα αντιληπτό πως η παραγωγή είναι μετριότατη, με τα τύμπανα να ακούγονται εντελώς αδύναμα και οι κιθάρες υπερβολικά θαμπές. Ας πούμε όμως ότι αυτό δεν έχει και μεγάλη σημασία, μια που η εμπειρία αυτής της μουσικής δεν απαιτεί και καμιά τρομερή ηχητική πιστότητα. Τραγούδια σαν το "Stations" χτυπάνε εκεί που πρέπει, ακόμα και χωρίς καλό ήχο.

Σε άλλα σημεία που αξίζουν σχολιασμό, το "Night Comes Down" είναι ένα πραγματικά σκοτεινό τραγούδι, λίγο σκοτεινότερο απ’ όσο μας έχει συνηθίσει η μπάντα. Αντίστοιχα τα "Landing Lights" και "Teacher" που ολοκληρώνουν το άλμπουμ έχουν έναν γλυκόπικρο 40 Watt Sun αέρα, αν παίζονταν ηλεκτροακουστικά θα χωρούσαν σε κάποιο άλμπουμ τους. Ειδικά το "Teacher" έχει πολύ όμορφες κιθάρες κι ένα πολύ ενδιαφέρον κόψιμο πριν το τέλος, ίσως στο μόνο instrumental σημείο που τραβάει την προσοχή. Το σύνολο όμως του "Rituals Of Shame" είναι συμπαγές σε στυλ και ποιότητα, χωρίς "τρύπες" και κοιλιές. Ας του το αναγνωρίσουμε.

Το "Rituals Of Shame" είναι συμπερασματικά ένας αναμενόμενα πολύ καλός δίσκος που θα ικανοποιήσει απόλυτα όλους εκείνους που απλά θέλουν να ακούσουν νέα τραγούδια από εκείνη την φωνή, στο ύφος που την γνώρισαν. Μακάρι επίσης να αποτελέσει αφορμή για νεότερους ακροατές να γνωρίσουν ένα από τα πιο μεγαλειώδη doom metal σχήματα. Το συναίσθημα είναι εγγυημένο - και προσωπικά πιστεύω πως κανείς δεν πρέπει να κουνάει το δάχτυλο σε κανέναν σε ζητήματα συναισθημάτων. Σε ότι αφορά όμως κάποια επιπλέον καλλιτεχνική ουσιά, δεν βρίσκω καμία. Εδώ υπάρχει μόνο η ασφάλεια του οικείου, η γοητεία της αναβίωσης,  το δηλητηριώδες τραγουδι των Σειρήνων της νοσταλγίας. Η αγάπη για τους Warning είναι εγγυημένη, οι καινούριες ανατριχίλες όμως όχι απαραίτητα.

Bandcamp