Gorod

Μας τα ’παν ωραία οι Γάλλοι death μεταλλάδες πριν λίγο καιρό, μας τα «λένε» εξίσου όμορφα και στο πρόσφατο άλμπουμ τους, "The Ember Gone".

Ήταν, θυμάμαι, κάπου στο 2023 όταν μου κίνησε την περιέργεια ο τότε δίσκος τους "The Orb", λόγω της ακρότητάς του αλλά και της τεχνικής του αρτιότητας. Οπότε όταν επανήλθε το όνομά τους στο προσκήνιο, με το φετινό "The Ember Gone" κάτι στο υποσυνείδητο με ωθούσε να ασχοληθώ μαζί του.

Οι Gorod κλείνουν αισίως τα 30 τους χρόνια το 2027. Και το παράδοξο της υπόθεσης είναι πως ακούγονται σα να βρίσκονται στην ωριμότερη ακμή τους. Στην 8^η κυκλοφορία τους μπορεί να έχουν αφήσει επιμελώς λίγο στην άκρη την πιο σκληρή τους πλευρά, και να έχουν δώσει περισσότερο χώρο στη μελωδία και την ατμόσφαιρα να βγουν μπροστά - αυτό, όμως, δεν τους κάνει ούτε στο ελάχιστο λιγότερο απειλητικούς.

Αρκετά πιο groovy και εγκεφαλικοί από ό,τι στο παρελθόν, με εξίσου jazzy διαθέσεις, συνθέτουν 8, σχεδόν ισάξια, κομμάτια, διασχίζοντας ολόκληρο το παρελθόν τους. Η ταμπέλα progressive στέκεται φαρδιά πλατιά σε κάθε ριφ, ακόρντο και δευτερόλεπτο, ωστόσο, όλα τα παραπάνω εξυπηρετούν απόλυτα το τελικό αποτέλεσμα.

Ως εκ τούτου, στα τρία τέταρτα της ώρας που διαρκεί, το "The Ember Gone" σε κρατάει σε εγρήγορση και ναι, ασφαλώς και ορισμένα στοιχεία ηχούν κοντά σε κορυφαία ονόματα όπως οι Obscura, οι Opeth και οι Mastodon μέσα από τις δαιδαλώδεις κιθαριστικές φόρμες τους. Ωστόσο, το μόνο σίγουρο είναι ότι συνθέσεις όπως το "Crimson", το "Ignite" ή το φουλ ατμοσφαιρικό "Regret", όπου αναδεικνύεται και η καθαρή πλευρά της φωνής του Julian, ακούγονται ταυτόχρονα προκλητικές, μα και οικείες.

Κάνοντας τη σούμα, δεν θα πω ότι το "The Ember Gone" είναι ο πιο ενδιαφέρον δίσκος των Γάλλων, γιατί ανέκαθεν κυκλοφορούσαν ως επί το πλείστον τέτοιους. Αλλά είναι σίγουρα αυτός με τη μεγαλύτερη ποικιλία, το ακροατήριο του οποίου διευρύνεται σε αρκετά μεγάλο βαθμό πέρα από τον ακραίο ήχο. Και εις ανώτερα!