Polyphia

Σε περίπτωση που μπαίνεις εδώ επειδή σου τράβηξε το βλέμμα το χρυσοποίκιλτο εξώφυλλο, ο προβοκατόρικος τίτλος ή οτιδήποτε άλλο, κάνε τη χάρη στον εαυτό σου και πέρνα μία βόλτα από το "Remember That You Will Die" προτού συνεχίσεις. Μη ρωτάς γιατί, απλά εμπιστέψου. Όσο και να θέλω, δεν μπορώ να βρω εξήγηση που να βγάζει καθαρό νόημα, πέρα ίσως από κάτι σαν «όταν ξεκινάς ένα καινούργιο παιχνίδι, δεν έχει πολύ νόημα πας κατευθείαν σε κάποιο βαρβάτο boss fight».

Όχι ότι η πρόταση των Polyphia ήταν ποτέ πραγματικά εύκολη. Από τις μισοξεχασμένες μέρες που δήλωναν την (ανα)γέννησή τους, βάζοντας για εξώφυλλο μία προτομή λουσμένη με μπογιά και πετώντας αβέρτα παραμόρφωση στις κιθάρες τους, το πράγμα ήδη έμοιαζε με οργανωμένο χάος, στην καλύτερη. Σίγουρα, οι σύγχρονες μεταλλικές αναφορές ήταν εκεί αν είχες όρεξη να κοιτάξεις πίσω από την υστερική βιτρίνα, ενώ η progressive διάθεση ξεχώριζε από κάθε πιθανή ή απίθανη γωνία.

Εκεί όμως που η κοινή λογική θα έλεγε στο συγκρότημα να στρογγυλέψει την τρέλα για να αγγίξει όσο το δυνατόν μεγαλύτερο ακροατήριο, και ομολογουμένως υπήρξαν τέτοιες μεμονωμένες στιγμές στις δύο προηγούμενες δουλειές τους, αυτή τη φορά το χαρτάκι των σημειώσεων εκτοξεύεται από το μπαλκόνι. Καμία επιφανής συνεργασία. Κανένα χιτάκι, εισαγωγικά στην ευχέρειά σου, στα πρότυπα των "GOAT" / "Playing God". Ή, σωστότερα, υποψήφια υπάρχουν, αλλά θάβονται κάτω από ένα επιπλέον στρώμα ιδιοτροπίας.

Παίρνει λίγο περισσότερο από τριάντα δεύτερα για να σκάσει ο πρώτος γδούπος από τη στιγμή που ανοίγει ο δίσκος, κι από εκείνο το σημείο δεν υπάρχει γυρισμός. Ειδικά στην πρώτη ακρόαση, ανά δύο-τρία λεπτά θα έχεις κάθε δίκιο να κοιτάζεις αν κάτι πάει στραβά με τα ηχεία/ακουστικά σου ή να σκέφτεσαι ότι η γλυκιά αγκαλιά του θανάτου ηχεί υπερβολικά τσιτωμένη. Κι αν οι lead γραμμές μένουν σα σύνδεσμοι με το χωροχρονικό συνεχές, η επιστροφή στην πραγματικότητα γίνεται μόνο όταν τα καθαρίζουν τα glitches.

Για όλες τις εναλλαγές διαθέσεων που χωράει το "Be Not Afraid", αν ρωτάς εμένα, η παραξενιά του θυμίζει λιγότερο εκείνη του "Life Is But A Dream" και περισσότερο εκείνη του "St. Anger", με σημείωση ότι ο παραλληλισμός είναι 100% συνειρμικός. Το ότι ξεφυτρώνουν hooks (απαραίτητη αναφορά σε "Mark Of The Beast" & "J-Bomb" εδώ) ανάμεσα σε καμένους ενισχυτές μπάσου, διαλυμένα πετάλια και ξεχειλωμένα hip hop beats, επιβεβαιώνει τις ικανότητες των δημιουργών του. Γιατί όχι «κανονική» παραγωγή; Πφ!