Movements

Μέσα στα περίπου δέκα χρόνια υπαρξής τους, οι Movements έχουν ήδη καταφέρει να επιτύχουν για τον εαυτό τους το να αποτελούν ένα από τα πλέον αναγνωρίσιμα ονόματα της σύγχρονης post hardcore – παύλα- emo σκηνής. Φυσικά όχι άδικα, αφού με ένα ντεμπούτο σαν το "Feel Something" προδιαθέτεις τους πάντες ότι θα φτάσεις ψηλά. Δημιουργώντας σταθερά, οι Movements για καιρό, με δύο δίσκους και αναρίθμητες συναυλίες έφτασαν πλέον στο σημείο να κυκλοφορήσουν το δεύτερο μεγάλο δίσκο τους.

Το "Happier Now" μόνο χαρούμενο δεν μπορούμε να καταλάβουμε αν είναι (μάλλον όχι) αλλά τουλάχιστον ξέρει που βρίσκεται. Ένας δίσκος που απευθύνεται σε ευαίσθητες ψυχές που γουστάρουν σκληρή μουσική αλλά έχουν ανάγκη και τις στιγμές που θα λυγίσουν. Με εισαγωγή που θυμίζει Coilguns κι ένα ευρύτερο ευρωπαϊκό neo- post hardcore ήχο, το τραγούδι "Everything Is Fine" κι αυτό ψεύδεται αναίσχυντα στον τίτλο του, αλλά αποτελεί ένα πρώτο καλό δείγμα της στιχουργικής μεγαλοφυίας των Movements:

’Cause I'm alive, but I'm so fucking anxious, I could die
What a perfect illustration of my life's design
And no amount of painting could ever hide
All the brеaks in my foundation, so I lie
Yeah, evеrything is fine

Οι στίχοι και η διάθεση των Movements παρά την ξεκάθαρη μουσική τους τοποθέτηση προς την πιο αγριεμένη πλευρά της εύπεπτης συναισθηματικής hardcore (βλέπε Basement, Citizen, Arm’s Length, Spanish Love Songs και λοιπή αγαπημένη μίρλα), είναι από αυτές που θα κερδίσουν με ευκολία τους οπαδούς των πιο μελωδικών (νυν και πρώην) metalcore σχημάτων, όπως για παράδειγμα οι Sleep Token και οι Bad Omens. Αρχικά, με μπροστάρη (ως single) ένα τραγούδι σαν το "Dissolve Me" έχεις κάνει την αρχή για να σε αγαπήσουν. Αυτό που περιγράφεται και στον υπότιτλο, το συναίσθημα που βιώνεται με τον ίδιο τρόπο όταν τραγουδάς μόνος στο δωμάτιο με το χέρι να κρατά αόρατο μικρόφωνο ή στο κάγκελο της συναυλίας μαζί με το συγκρότημα, είναι η ουσία του ρεφρέν του προαναφερθέντος.

Τα singles συνεχίζονται φλογισμένα με το ομώνυμο, αλλά και το χαροκαμένο "Back In My Ways" (δεν σχολιάζεις με άλλο επίθετο κομμάτι που μιλάει για την αναποφάσιστη φύση του τι χρειάζεσαι όταν πραγματικά δεν είσαι και δεν μπορείς να είσαι καλά). Φλογισμένα λόγω και της ενέργειάς τους αλλά και του αναπτήρα που θα ανάψεις χωρίς δεύτερη σχέση να τον κρατήσεις ψηλά, άπαξ και τα δεις στη σκηνή. Έτσι απρόσμενα ξεπηδά και ένα "Live By The Sword" και όχι, δεν θα ακούσεις αγνό επικό heavy metal, αλλά μια επαναστατική (συναισθηματικά και κοινωνικοπολιτικά) τραγουδάρα: "Live by the sword, die the same". Η επί τω πλείστο de, σταθερή σύσταση της μπάντας τουλάχιστον τα τελευταία δέκα χρόνια την έχει δέσει σαν κολοκυθόσουπα (είναι και της εποχής), με τον Spencer York στα drums να κρατάει τα μπόσικα, τις μελωδίες των Austin Cressey και Ira George να ξεφεύγουν, ειδικά σε συνδιαλλαγή με όλους τους υπόλοιπους, και φυσικά την σπαραξικάρδια φωνή του Patrick Miranda σε πρωταγωνιστικό ρόλο να συμπάσχει μαζί σου δημιουργώντας συναισθηματικά πλαίσια τόσο εκνευριστικά γνώριμα.

Οι Movements είναι ένα συγκρότημα που έχει βάλει πλώρη σε μεγάλα πράγματα, όχι ως αυτοσκοπό αλλά ως φυσική συνέχεια του να γράφεις αληθινά τραγούδια, γεμάτα ψυχή και παραδοχές που κάποτε δεν μπορούσαμε να πούμε γιατί η ψυχοθεραπεία δεν ήταν τόσο διαδεδομένο σπορ, οπότε στη μουσική μας τα κάναμε "concept" ιστορίες κάποιου άλλου. Οι Movement ανθρώπινα και ειλικρινά φτύνουν αλήθειες και αυτό οδηγεί στην ενσυναίσθηση και τελικά στη λατρεία της μουσικής τους. Ας φωνάξουμε λοιπόν μόνοι στα σπίτια μας λοιπόν στο ρυθμό του "Pulse", "I’m a fraud, I’m a mess", μέχρι τη στιγμή που θα το φωνάξουμε παρέα σε μια συναυλία.

Bandcamp