Clutch, ΛΔΛΜ @ Floyd, 23/05/26

Σχεδόν μία γεμάτη τετραετία πέρασε από την τελευταία επίσκεψη των, πολυαγαπημένων του ελληνικού κοινού, Clutch και μία στρογγυλή δεκαετία από το πιο πρόσφατο αθηναϊκό club show τους. Και ακόμη κι αν η συγκυρία ήθελε αυτή την εμφάνιση τους να συμπίπτει με ακόμη μια επιστροφή ενός πολύ σπουδαίου ονόματος του σκληρού ήχου, ο κόσμος έδωσε δυναμικό παρόν. Άλλωστε, οι Αμερικάνοι είναι εγγύηση σε συνθήκες συναυλιακού performance, όντας μια μπάντα που ανεβαίνει πολλά επίπεδα στις συνειδήσεις χάρη στις επί σκηνής επιδόσεις τους.

Μαζί τους και σε αυτήν την περίσταση, όπως πριν μια τετραετία, βρέθηκαν οι ΛΔΛΜ, με το εναλλακτικό σχήμα από το Πέραμα να μας απασχολεί ευχάριστα για κάτι περισσότερο από 35 λεπτά της ώρας. Με κύριο όπλο τους την αβίαστη γκρούβα και τις ρυθμικές δυναμικές των συνθέσεων τους, έφεραν πιο κοντά τον alternative με τον heavy rock ήχο, έχοντας πλέον ανανεωμένο lineup και με μια εμφανή διάθεση να εξερευνήσουν τα όρια των συνθετικών τους δυνατοτήτων. Με τον ήχο να στέκεται σύμμαχος τους και τον χώρο να έχει γεμίσει από νωρίς, οι ίδιοι δοκίμασαν τις αντοχές μας με τις ατμοσφαιρικές τους αναζητήσεις, διαθέτοντας μια late '90S/early '00s αύρα που έμοιαζε θελκτική ακόμη και στα ώτα των λιγότερο μυημένων με τη μουσική τους.

Όσο κι αν έχουν περάσει τα χρόνια, όσο κι αν έχουν αλλάξει οι καιροί, οι Clutch ήταν και παραμένουν ανάμεσα στις καλύτερες απεικονίσεις της λαϊκής it's only rock 'n' roll ρήσης. Χωρίς πόζες, δράματα, διαλείμματα, εμπορικά τρικ ή μεγάλα λόγια. Μόνο με ειλικρίνεια κι ιδρώτα, τόσο στο στούντιο όσο και στο σανίδι. Να στριμωχτεί ο όρος 'stoner' στην παραπάνω πρόταση μη και μπερδευτεί κανένας περαστικός; Γιατί όχι, δεν είναι δα και το χειρότερο πράγμα, γνωστά αυτά. Η τετράδα από το Maryland έχει δώσει ξανά και ξανά διαπιστευτήρια. Το να περίμενε κανείς κάτι λιγότερο ή/και διαφορετικό από τη σαββατιάτικη εμφάνισή τους, θα ήταν επιεικώς αβάσιμο.

Με το ρολόι να δείχνει ακριβώς 22:00, η καλησπέρα με "The Mob Goes Wild" έσκασε μεγαλοπρεπώς. Δεν κάηκαν λιγότερα ή περισσότερα εισαγωγικά μέτρα μέχρι να ισορροπήσει ο ήχος. Δεν χρειάστηκε χρόνος για να βρεθεί ο συντονισμός μπάντας και κοινού. Ο χορός και το τραγούδι ξεκίνησαν αυτόματα. Η ομοβροντία από φλας έλαμψε δια της απουσίας της. Τα πάντα βρίσκονταν εκεί που έπρεπε από την πρώτη στιγμή. Το δίδυμο Dan Maines & Jean-Paul Gaster παρέδιδε μαθήματα γκρούβας. Η εξάχορδη του Tim Sult κεντούσε με τον πιο γήινα ροκάδικο τρόπο. Ο Neil Fallon δεν έχει χάσει ούτε λίγο από τον ατόφιο cool αέρα του. Είναι απλά αυτός ο τύπος.

Το σερί "X-Ray Visions" / "Firebirds!" σήκωσε σκόνη και γύρισε προς στιγμήν τα ρολόγια δέκα και κάτι ψιλά χρόνια πίσω. Ένα γέμισμα στα ντραμς κι ένα νεύμα από τον μπροστάρη ήταν υπέρ-αρκετά για ανάψουν τα αίματα. Βγαίνοντας από την ηλιόλουστη "Slaughter Beach", το ομώνυμο του "Earth Rocker" και το "Crucial Velocity" μπήκαν με τα μπούνια σαν πάντοτε καλοδεχούμενη υπενθύμιση ενός από τους μεγαλύτερους σύγχρονους κλασικούς ροκ θριάμβους της δεκαετίας του '10. Ανάμεσά τους, το venue πλημμύρισε με χρώματα της αμερικανικής υπαίθρου, οι μνήμες της Νεμπράσκα ζωντάνεψαν και η μελωδία του "Regulator" ακούστηκε δυνατά, όπως έπρεπε.

Δεδομένης της γεμάτης δισκογραφίας του σχήματος, το στήσιμο ενός αυστηρά ενενηντάλεπτου σετ δεν είναι ό,τι ευκολότερο. Στην προκειμένη περίπτωση, τα "Pure Rock Fury" και "Strange Cousins..." βρέθηκαν στην πλευρά των ριγμένων, πέρα από αυτό όμως η εκπροσώπηση διατηρήθηκε στα όρια του δυνατού. Το ολόφρεσκο "Drifter Returns", μαζί με την υπόσχεση νέου δίσκου, πρόσθεσε μία τζαμ αίσθηση. Η φυσαρμόνικα κι η κουδούνα στο "D.C. Sound Attack!" έκαναν τους τοίχους να κουνηθούν όπως άλλοτε. Το "Spacegrass" έσπειρε. Η επιστροφή με "Electric Worry" και Creedence, επειδή αφενός μπορούν και αφετέρου τέτοιοι είναι, έριξε αυλαία μεγαλοπρεπώς. Μέχρι οι δρόμοι μας να ξανασυναντηθούν.

Φωτογραφίες: Χρήστος Λεμονής