Early Moods

Το ομώνυμο ντεμπούτο των Αμερικανών doomsters Early Moods υπήρξε μία από τις ιδιαιτέρως ευχάριστες εκπλήξεις: πολύ καλή παραγωγή, εξαιρετικά πωρωτικά riffs -εκεί όπου οφείλει, πρωτίστως, να θεμελιώνεται η ισχύς κάθε heavy μπάντας- και συνθέσεις που δικαίωναν τη δυναμική των επιμέρους ιδεών τους. Η riff-ο-λογία του είχε συνθετικό αντίκρισμα, καθώς οι κιθαριστικές εμπνεύσεις αποκτούσαν θέση και λειτουργία μέσα σε ολοκληρωμένα, αξιομνημόνευτα κομμάτια. Το "A Sinner’s Past" στάθηκε εξίσου φοβερό και τρομερό -αν όχι περισσότερο- επιβεβαιώνοντας τη στερεότητα της πρώτης εντύπωσης· σίγουρα πιο εσωστρεφές, πιο τεχνικό και μελωδικό από το ντεμπούτο, οπωσδήποτε πιο ενδοσκοπικό και σκοτεινό, διεύρυνε την εκφραστική παλέτα του σχήματος χωρίς να απολέσει στο ελάχιστο τον αδιαπραγμάτευτα heavy χαρακτήρα του. Η εντονότερη μελωδικότητα συνυπήρχε με τη στιβαρότητα των riffs, προσδίδοντας επιπλέον βάθος.

Το ολοκαίνουριο "Ready for the Grave" πατά με το ενάμισι πόδι στο doom και με το υπόλοιπο μισό στην επικράτεια του παραδοσιακού metal, πρωτίστως μέσω της κιθαριστικής παρακαταθήκης του NWOBHM. Εν ολίγοις, δεν αγγίζει, το ύψος των δύο προκατόχων του, ιδίως εκείνη την εγγύτητα προς την τελειότητα που διακρίναμε στο "A Sinner’s Past". Ορισμένες στιγμές είναι εξαίρετες, ενώ άλλες παραμένουν αρκούντως καλές ("When Light Fades"). Ο δίσκος εκκινεί με το Sabbath-ικό λάκτισμα του ομώνυμου, ένα αφετηριακό κάλεσμα απολύτως πρόσφορο για άλμπουμ τέτοιου ύφους και τέτοιας περιωπής, που εξαρχής δηλώνει το ειδοποιό χαρακτηριστικό των κιθαριστικών του καταβολών. Υπάρχουν ορισμένα εκπληκτικά riffs σαφούς Candlemass καταγωγής, ιδίως στα "Her Wicked Spells" και "Ashes Of The Damned", που ολοκληρώνουν τον δίσκο υπαγορεύοντας τους δικούς τους νόμους βαρύτητας. Στον αντίποδα, τα "Inquisition" και το εξαιρετικό "Thy Eternal Grief" διαθέτουν έντονα classic heavy ερείσματα αναδεικνύοντας εντονότερα τις NWOBHM καταβολές που ευρίσκονταν έτσι κι αλλιώς στους προηγηθέντες δίσκους τους.

Η ισορροπία ανάμεσα στο heaviness, το ρυθμό, τη μελωδία και την αμεσότητα παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον, ενώ η ποιότητα των τραγουδιών τοποθετεί τον δίσκο σαφώς ψηλά στο ιδίωμα που υπηρετεί. Το σχήμα προχωρά πράγματι μισό βήμα παραπέρα, διευρύνοντας με διακριτικότητα και αίσθηση του μέτρου τις ηχητικές και υφολογικές του δυνατότητες. Καταλυτική προς αυτή την κατεύθυνση υπήρξε η συμβολή του παραγωγού Toshi Kasai (συνεργασία με Melivns, Helmet και Tool μεταξύ άλλων) οι υποδείξεις του οποίου προσέφεραν μία πρόσθετη οπτική ακόμη και σε συνθέσεις που το σχήμα θεωρούσε ολοκληρωμένες. Το μπάντζο, το theremin και τα επιπλέον πλήκτρα εισέρχονται επιλεκτικά στις ενορχηστρώσεις, προσδίδοντας λεπτές ηχοχρωματικές διαφοροποιήσεις και αναδεικνύοντας επιμέρους πτυχές της ατμόσφαιρας των συνθέσεων. Η εξέλιξη αποκτά εδώ το περιεχόμενο μιας μετρημένης διεύρυνσης: ο γνώριμος ήχος εμπλουτίζεται, τα κομμάτια αποκτούν πρόσθετες αποχρώσεις και η ταυτότητα της μπάντας διατηρεί την ευκρίνεια και το heavy εκτόπισμά της.

Οι Early Moods έχουν, βεβαίως, την ατυχία να κρίνονται με μέτρο τα δικά τους προηγούμενα κατορθώματα· ακόμη κι έτσι, το "Ready for the Grave" διαθέτει πυγμή, ποιότητα και προσωπικότητα ώστε να διεκδικεί επανειλημμένες ακροάσεις και να κερδίζει έδαφος με καθεμία από αυτές. Η τρίτη τους κατάθεση βρίσκει την πεντάδα να εμπλουτίζει με σύνεση το ιδίωμα που υπηρετεί, διατηρώντας ακέραιη την πίστη στο εμπνευσμένο riff και στη δυναμική του καλού τραγουδιού. Όσο για την ετοιμότητα προς ενταφιασμό που διακηρύσσει ο τίτλος, μάλλον περί παραπλανητικής δηλώσεως πρόκειται: με τέτοιον σφυγμό, ο νεκροθάφτης θα χρειαστεί να περιμένει.

ΥΓ. Κάπου πήρε το μάτι μου κάτι περί κοινών ζωντανών εμφανίσεων των Early Moods με τους Mondo Drag. Λέτε να ευθυγραμμιστούν οι πλανήτες και κατά τα μέρη μας;

Bandcamp